1. Guess Who’s Back
Okay, even rustig alles laten bezinken. Het is nog twee uur in de bus voor we terug in IJmuiden zijn, maar de sfeer zit er goed in. Ik trek nog even een biertje open en denk na over de laatste maand:
In de laatste wedstrijd voor het einde van de competitie speelde we thuis tegen FC Emmen om het laatste ticket voor de play-offs voor promotie. We stonden er op dat moment goed voor; Emmen, die twee punten achter ons stond, móést een overwinning halen. Wij hadden aan een gelijkspelletje genoeg. We wisten dat het lastig zou worden, maar we wisten ook dat Telstar thuis ij-zer-sterk was. Sterker nog, het hele seizoen gingen er in eigen huis maar twee wedstrijden verloren: een beschamende 0-3 tegen FC Eindhoven, die in de uitwedstrijd met 0-4 werd rechtgezet, en het al gepromoveerde Excelsior won in IJmuiden met 1-3, geen schande. Zelfs de kampioen, FC Volendam, kwam niet verder dan een 2-2 gelijkspel. Nogmaals, een gelijkspel tegen Emmen was genoeg, maar Telstar parkeerde niet de bus. Trainer Anthony Correia houdt van aanvallend voetbal en ook FC Emmen werd ‘gemakkelijk’ opzijgezet: 3-0 en Telstar heeft het play-off ticket te pakken!
Voorafgaand aan de play-offs was het duidelijk; we hebben een fantastisch seizoen gehad en elke wedstrijd erbij is mooi meegenomen, maar met ploegen als De Graafschap, ADO, Cambuur en vooral Willem II hebben we hier toch helemaal niets te zoeken. Maar we wisten ook, wij hebben Youssef el Kachati, die scoort altijd! Wij hebben Ronald Koeman Jr.. Die houdt nog wel eens een balletje tegen! En zo geschiedde.. Als eerst werd ADO Den Haag verslagen, 2-0 in eigen huis. Prachtige wedstrijd, maar wellicht niet genoeg voor de uitwedstrijd, daar hebben we nog nooit gewonnen… Echter liep het iets anders, El Kachati, wie anders, zorgde voor de 0-1 en toen was het beslist. Vervolgens speelde we tegen FC Den Bosch. Na een 0-0 in de uitwedstrijd draaide het in IJmuiden uit op verlenging, waar we door een schot van Danny Bakker de finale behaalden.
In de finale wachtte Willem II en er was geen mogelijkheid dat we hiervan zouden winnen. Het seizoen is fantastisch geweest en heeft zo lang geduurd als maar kon, maar Willem II is een paar maten te groot. Hoewel, we hebben natuurlijk een aparte speelstijl, een spits die er zomaar zestien kan maken in één wedstrijd en een keeper die gevraagd is als alternatief voor de muur tussen de Verenigde Staten en Mexico. Laten we er gewoon een feestje van maken. In de thuiswedstrijd was het de focus om het verschil zo klein mogelijk te houden, zodat er ‘als er per ongeluk wat gebeurd in de uitwedstrijd, een vroege rode kaart of iets’ er nog alles is om voor te spelen. Dit is gelukt, de spelers en supporters gingen zonder verschil weer terug naar Tilburg; de wedstrijd eindigde in 2-2 en alles was nog mogelijk.
Wat volgde was een totale chaos in IJmuiden. Banketbakkers kwamen met Telstar-tompoezen, de lokale slijterij verzon Telstar bier en iedereen die je tegenkwam sprak erover. Dan de dag van de wedstrijd. Opgestaan met gierende zenuwen. Vervolgens om 12:00 richting het eigen stadion gegaan om met zo’n 1500 man de spelersbus uit te zwaaien, die op dat moment richting Tilburg vertrok om voor te bereiden op de wedstrijd. Om drie uur mochten we zelf de bus in en ik moet eerlijk zeggen, de daarop volgende drie uur, tot aan de start van de wedstrijd, duurde ongeveer vier en een halve week.
Maar dan gebeurt het onvoorstelbare. Binnen het kwartier staan we gewoon met 0-2 voor… De 1-2 kwam wel nét iets te snel, waardoor het de rest van de wedstrijd iets te spannend werd, maar dat was na de 1-3 wel klaar. We hebben het gehaald. Voor het eerst sinds 47 (!) jaar zijn we terug. ‘Guess Who’s Back’.
