1. Telstar nog een jaar!
Zondag 17 mei 2026. De laatste speelronde in de Eredivisie. Heracles Almelo en NAC Breda zijn zeker van degradatie, maar de strijd om lijfsbehoud is spannender dan ooit. In een rechtstreeks duel spelen de nummer vijftien en nummer zestien tegen elkaar, en wát voor wedstrijd; de Vissersderby.
FC Volendam, ‘het andere Oranje’, speelt een wedstrijd in eigen huis tegen de ‘Witte Leeuwen’ van Telstar. De uitploeg heeft aan een gelijkspel genoeg, Volendam moet winnen om de play-offs te ontlopen. De thuisploeg, met de twaalfde man stierend als nooit tevoren in de afscheidswedstrijd van Robert Mühren, schiet uit de startblokken en binnen twee minuten staat de openingsgoal op het scorebord. Waar na een interessante eerste helft de beide ploegen met een 1-0 voorsprong voor Volendam de kleedkamers op leken te zoeken, was het Telstar-aanvoerder Danny Bakker die met een kopbal na een scherp aangesneden vrije trap de doelman verschalkte en zo de stand op evenwicht bracht in de blessuretijd.
Na deze goal en na de rust had Telstar genoeg aan deze 1-1, maar ze groeven zich niet in. Het bleef een open wedstrijd met kansen over en weer en na verschillende reddingen van Ronald Koeman Jr. leek het erop dat Telstar het gelijke spel over de streep kon trekken en de zich zo van nog een jaar Eredivisievoetbal kon voorzien. Tot minuut 89, waar Volendam-linksback Yannick Leliendal een overtreding maakte op wederom Danny Bakker. Na ingreep van de VAR werd de penalty toegekend en leek Telstar op weg naar de 1-2 en was daarmee de degradatie toch wel definitief ontlopen. Althans, de kans dat Volendam er dan nog twee maakte achtte ik relatief klein. Maar, zie ik dat nou goed? De bal wordt opgeëist door… Ronald Koeman Jr… De doelman gaat de penalty nemen? Hier werd inderdaad over gesproken zo rond december, toen de derde penalty op rij mis ging, na missers van Soufiane Hetli en Danny Bakker, maar sindsdien hebben we geen strafschop meer gehad en dit is zo’n belangrijk moment… Met deze uitslag zijn we veilig, maar pakt de doelman hem en scoort Volendam uit de counter is Volendam veilig en moeten wij de play-offs in… Op dat moment stond de tijd stil en kwam het hele seizoen voorbij. Het eerste Eredivisie seizoen in 47 jaar…
Op voorhand was de hele voetbalwereld duidelijk. Telstar had niks te zoeken in de Eredivisie en zou linea recta degraderen. Ze mochten blij zijn als ze op meer dan vijf punten zouden uitkomen en PSV, Ajax en Feyenoord zouden wel even de dubbele cijfers halen. Maar Telstar had één man waar niemand rekening mee had gehouden; Anthony Correia, met zijn aparte speelstijl. Een tactiek die de ‘normale’ Nederlandse clubs niet kennen en niet weten te bespelen. Vijf man achterin, met vier middenvelders en één spits wanneer het moet verdedigen, maar die razendsnel en door veel positiewisselingen aanvallend veranderde in een 3-4-2-1 – opstelling. Waar de hoge druk vaak de doodsteek was voor clubs die daar niet onderuit kunnen voetballen. Een tactiek die vooral gebaseerd is op ‘het snot voor je ogen lopen’ en ze niet technisch, maar fysiek helemaal overrompelen.
De Eredivisie begon voor de Witte Leeuwen met een uitwedstrijd in de Johan Cruyff Arena, waar Ajax wachtte. Waar iedereen een afstraffing verwachtte, ‘we laten ze wel even zien wat voor niveau de Eredivisie is’, liep dit echter totaal anders. Natuurlijk, Ajax won de wedstrijd met 2-0, maar de 18(!) schoten, de levensgrote kans van Milan Zonneveld in minuut 2 en 5 en de aanvallende speelwijze die Correia hanteerde maakte toch bijzonder veel indruk op voetbalminnend Nederland.
Dat het geen incident was maar juist een voorbode op een prachtig seizoen werd duidelijk in speelronde 4, toen het op bezoek ging bij PSV. Telstar speelde wederom zonder enige vorm van ontzag en kwam via Tyrone Owusu op voorsprong. Na de 0-2 van Patrick Brouwer was de eerste overwinning in de Eredivisie een feit. Uitgerekend tegen de landskampioen.
Het verrassend aanvallende spel van de Witte Leeuwen zorgde ervoor dat veel voetballiefhebbers Telstar toch een beetje in hun hart hebben gesloten. Dat kleine clubje, met zulke beperkte middelen, waarvan veel mensen dacht dat ze niks in de Eredivisie te zoeken had, bewees het tegendeel. Sterker nog, het werd de enige club die tweemaal van de huidige landskampioen wist te winnen. Ook werd de halve finale van de KNVB beker behaald, welke werd verloren van uiteindelijke bekerwinnaar AZ. Een hele prestatie, aangezien in de laatste tien jaar slechts éénmaal de achtste finale werd behaald. Maar, wat is het allemaal waard als we er op de laatste speeldag niet in slagen om de handhaving veilig te stellen? Ik acht clubs als Willem II en Almere City niet bij voorbaat kansloos om de promotie/degradatie-playoffs te winnen en ik denk ook niet dat mijn hart het aan kan om nog een paar van zulke finales te moeten kijken…
Dan begint de wereld weer te draaien en is het inderdaad Koeman die de bal neerlegt. Waar ik medesupporters op de grond zie liggen van de zenuwen, mannen die niet durven te kijken. Ik kijk wel en zie dat de aanloop van onze doelman er een beetje onwennig uitziet. Ik zie de bal ook in de rechterhoek verdwijnen, de tegenovergestelde hoek waar de doelman ligt… Hij zit erin! We did it! Nog een jaar in deze droom!
