November.
Op de eerste november stond er een duel op het programma wat slechts een vijftal seizoenen geleden een topduel zou zijn onder twee (sub)toppers: Atleti & Sevilla. De club zag sinds het seizoen 2022/23 zijn aanzien dalen tot een 12de, 14de en vorig seizoen 17de plaats.
Sevilla onwaardig, gezien zijn rijke historie die het met zich meedraagt. We troffen de club van coach én oud-speler (1996/97) Matías Almeyda terug op een veertiende plaats. Slechts zeven punten werden gesprokkeld de laatste vijf wedstrijden. Desondanks de sportieve (en financiële) malaise, blijft de club een tegenstander om de tanden op stuk te bijten …
Torres wijzigde zijn elftal in vergelijking met vorige speeldag: Ruggeri & Griezmann op de bank, Hancko & Almada namen hun plaats in.
Almeyda gaf Azpilicueta een basisplaats, de centrale verdediger werd toegejuichd nadat hij twee seizoen actief bij ons was. Oude bekende Alexis Sánchez, Ejuke begonnen op de flanken, de 25-jarige Isaac Romero stond in de punt.
Zoals verwacht een “taai” Sevilla, een stevig blok voor doel maar snel counterend in de tegenaanval. Het was een kwestie van snel op voorsprong te komen, wat in rond de 21ste minuut lukte: een prima over de grond combinerende actie die bij Almada uitkwam.
De Argentijn zette met een subtiel doorsteekpasje Gallagher diep, de Engelsman zag zijn kans schoon om Nyland te kloppen: het eerste doelpunt van de campagne voor onze Pitbull!
Sevilla gaf ons de indruk niet echt te willen aanvallen, het lag eerder op de loer om genadeloos toe te slaan op een moment dat we in de fout gingen: Ejuke profiteerde van balverlies, kapte zichzelf tussen Llorente en Le Normand, maar vond Oblak op zijn weg. 1-0 halfweg.
De tweede helft bracht hetzelfde, alleen hield Nyland zijn team in de wedstrijd. De Noor hield zijn landgenoot Sørloth tot twee keer toe van een doelpunt. Wat zette Sevilla daar tegen over? Enkele “prikjes” van Ejuke, de meest bedrijvige van de tegenpartij, ook Agoumé probeerde het van ver: zijn schot ging nipt voorlangs.
Het waren momenten die aantoonden dat we dat tweede doelpunt nodig hadden om Sevilla K.O. te slaan. Met nog ruim twintig minuten losten Alvarez, Griezmann & Koke de moegelopen Sørloth, Almada & Gallagher af.
We bleven druk naar voor uitoefenen, maar hadden pech in de afwerking. Alvarez, toch al enkele speeldagen ‘droog’, zag zijn schot over gaan, terwijl Griezmanns vrije trap knap door Nyland gepareerd werd.
Het thuispubliek, samen met Torres langs de zijlijn, werd nerveus. Rond het doel van Sevilla was het zo druk dat er amper ruimte was om nog kansen te creëren. De bal werd zo ver mogelijk weggetrapt door Kike Salas, want ons een nieuwe aanval deed opzetten.
Llorente mocht ver zijn flank afgaan, versnelde langs linksachter Suazo tot aan de achterlijn om de bal strak achteruit te spelen waar Barrios de bal overhoeks voorbij Nyland schoot!
De vreugdeuitbarsting bij het publiek was gigantisch, Torres baalde de vuist richting de tribunes achter hem: opdracht geslaagd!
Fernando Torres tijdens de nabeschouwing:
Of hij de wedstrijd kon samenvatten?
“Wij hadden duidelijk de intentie om te winnen, Sevilla duidelijk niet. Wat hun goed recht was, elk team kiest zijn eigen aanpak. Ik wist van te voren dat het geen makkelijke klus ging worden.”
Of hij blij werd van Barrios’ prestaties de laatste wedstrijden?
“Pablo speelde een cruciale rol de laatste weken: hij begint nu ook te scoren, wat ik een enorme stap voorwaarts vind in zijn ontwikkeling als voetballer. Ik vraag hem dat ook: om meer in de zestien te komen, meer te trappen op doel. Zijn twee doelpunten waren belangrijk.”
Of de kloof met Barcelona nog te overbruggen is?
“Het is een cliché, ik weet het maar het seizoen is pas elf speeldagen ver? En zei Cholo niet altijd: partido a partido?” (knipoog)
Die volgende wedstrijd waren we gastheer voor Inter. De Nerazzurri verloor nog niet in eigen land. In de Serie A stond men tweede geklasseerd met 24 op 30. Ook Europees waren de Italianen nog ongeslagen nadat het won tegen Dortmund & Liverpool, terwijl het tegen Arsenal niet verder kwam dan een gelijkspel.
Cristian Chivu - net als Torres – pas aangesteld in juni als hoofdtrainer, startte dus sterk met het team waar hij zelf zeven seizoenen voor uitkwam.
Chivu koos voor een 5-3-2-formatie waar alle namen de te verwachten waren, enkel Thuram was geblesseerd. Yoan Bonny kreeg daardoor een basisplaats naast Lautaro.
Torres bleef trouw aan zijn formatie: Ruggeri & Llorente waren de wingbacks, Hancko & Giménez het centrale duo achteraan. Koke, Barrios, Baena & Guiliano het middenveld, terwijl Sørloth & Alvarez het spitsenduo waren.
Het elftal had de boodschap om Inter meteen tegen eigen doel te drukken duidelijk begrepen, want al bij de tweede minuut moest Sommer alert zijn: het schot van Alvarez, duidelijk gebrand op een goede prestatie, werd over het doel geduwd.
Enkele minuten later kreeg Baena een nieuwe kans om de score te openen, maar wederom stond Sommer op de juiste plaats om dat te verhinderen. Het thuispubliek was een ware twaalfde man, Inter kon amper in de wedstrijd komen.
In de achtste minuut werd onze aanpak beloond: Llorente speelde Koke aan, die Guiliano diep stuurde. Dimarco werd op het verkeerde been gezet, want in plaats van de bal voor het doel te gooien, werd hij langs de grond gegeven. Alvarez werd zo bereikt, controleerde én kon zo zijn hoek kiezen om Sommer te kloppen: 1-0, het eerste Europees doelpunt van La Araña!
In plaats van te controleren, bleven we op de gaspedaal duwen: Inter kwam enkel tot aan verdedigen toe. Sommer werd meerdere keren getest, maar kwam op kansen via Sørloth, Barrios & Guiliano er telkens als winnaar uit.
Chivu acteerde als een gek voor zijn dugout, want zijn team lag zwaar onder: pas na het halfuur kon Bonny als enigste een poging ondernemen om Oblak te verschalken. De Sloveen kon de bal eenvoudig uit de lucht plukken.
De cijfers aan de rust illustreerden onze overmacht: 61% balbezit, 9 schoten – waarvan 7 op doel – terwijl onze expected goals op 1,4 stond. Een dominate eerste helft.
Opvallend geen wijzigingen bij Inter, wel was duidelijk dat men uit een ander vaatje wou tappen. Barella & Çalhanoğlu gingen voorop in de strijd: even leek de tackle van de Turk op Barrios een rode kaart te gaan worden, maar de middenvelder ontsnapte met “slechts” geel.
De hoge pressing kon logisch gezien niet meer herhaald worden, maar we hadden wel het gevoel de wedstrijd onder controle te hebben. We bleven zoeken naar het tweede doelpunt, maar gelukkig voor Inter was Sommer op de afspraak.
De Italianen konden met nog twintig minuten op de klok wat meer balbezit opeisen, maar echte kansen creëerde het niet. Zo zag je de frustratie op het gezicht van Lautaro wanneer hij één van zijn weinige kansen niet kon verzilveren.
In het slot van de wedstrijd kwam de ingevallen Griezmann nog dicht bij ons tweede doelpunt, maar zijn geplaatste schot zoefde over doel. De eindscore liet het zeker niet vermoeden, maar dit was een wedstrijd waarbij we Europa toonden waartoe we in staat zijn …
Op 8 november, net voor alweer een interlandbreak, werd speeldag 12 afgewerkt. Levante, gepromoveerd als kampioen in LaLiga Hypermotion, haalde een mooie 9 op 15.
Het team van coach Luís Castro had enkele bekende spelers in zijn selectie: doelman Mathew Ryan, na veel omzwervingen in Spanje beland, oud-Atlético Manu Sánchez én het 37-jarige clubicoon José Luis Morales, terug na een uitstapje van twee seizoenen bij Villarreal.
Morales zat weliswaar op de bank, want Karl Etta Eyong drong hem daar naar toe. De 21-jarige Kameroener was dé man in vorm bij Levante. Niet alleen wist hij al drie keer te scoren, tevens stond hij bovenaan de lijst met de meeste assists dit seizoen (6 in 11 wedstrijden).
Torres voerde heel wat wijzigingen door: Galán, Lenglet, Le Normand, Pubill in de defensie, Nico, Barrios, Cardoso, Guiliano, & Almada, zodat Alvarez alleen in de punt stond.
Levante was niet onder de indruk van het Metropolitano, zo dat het aardig mee deed in de openingsfase. Torres wou graag deze pressing zien als tegen Inter, maar met een geheel ander elftal was dit niet zo evident. Toch kon een bedrijvige Almada een eerste aanval afronden, maar Ryan liet zich niet kloppen.
Oriol Rey kreeg een uitgelezen kans om zijn team op voorsprong te brengen, nadat de bal maar niet weg raakte uit onze zestien, maar de middenvelder trapte hoog over in plaats van in doel.
De wedstrijd ging aangenaam heen en weer, al konden wij op voorsprong klimmen. Marc Pubill kon in zijn zesde LaLigawedstrijd zijn allereerste doelpunt scoren, nadat een afgeweken bal voor zijn rechtervoet viel. De jonge verdediger twijfelde niet: 1-0!
Levante bleef moedig voetballen, zodat ook Etta Eyong zijn kans(en) waagde. De eerste keer voorlangs, de twee poging werd door Jan Oblak in hoekschop gewerkt. De aanvaller was er één om in de gaten te houden wanneer hij aan de bal kwam …
De tweede helft ging van start met meteen een reuzekans voor Romero, die alleen op doel kon afgaan, nadat hij door Losada werd diep gestuurd maar Oblak was er héél snel bij om te pareren.
Een kwartier later werd Almada afgelost door Griezmann die enkel drie minuten nodig had om zijn vierde doelpunt van het seizoen te scoren. Grizi werd mooi diep gestuurd door Koke, die de laatste wedstrijden sterk presteerde. 2-0, een comfortabele voorsprong.
De club uit Valencia wist tien minuten voor tijd toch nog een eerredder te scoren via invaller Brugui. Als Luís Castro & zijn team zo strijdvaardig durven blijven spelen, lijkt een verlengd verblijf in LaLiga een mogelijkheid.
Onze internationals vertrokken richting hun respectievelijke nationale teams. Zo werden Le Normand, Llorente, Baena & opnieuw Barrios opgeroepen voor La Selección.
Na een rustige twee weken werd de focus op Getafe gericht. José Bordalás & zijn team waren na een prima seizoenstart afgegleden naar een 16de stek in het klassement. Het kon amper vier punten op vijftien halen de laatste weken.
Coliseum Alfonso Pérez was aardig volgelopen voor de Madrileense derby. Fernando Torres koos voor een elftal waarvan de mix van vaste basisspelers en wisselspelers mooi verdeeld was met het oog op het Champions Leagueduel enkele dagen later.
Bordalás liet zijn elftal een dubbele muur opzetten waardoor het voor ons heel moeilijk werd om kansen te creëren. De enkele mogelijkheden die we kregen, werden eenvoudig gepakt door David Soria. Na vijfenveertig minuten was de frustratie duidelijk leesbaar …
Getafe’s code op eigen veld is heel moeilijk te kraken, wat hetzelfde spelbeeld op leverde na de pauze. Een stevig blok van acht veldspelers én twee spitsen die op de loer liggen om levensgevaarlijk te counteren.
Na een uur greep Torres in: een povere Nico & een moegelopen Alvarez werden vervangen Baena & Sørloth.
Het bracht net iets meer dreiging voor het doel van Soria. De Noor kon hem aan het werk zetten via een stevige kopbal & een bal op de paal. Griezmann werd afgelost door Raspadori, waardoor Baena centraal achter Sørloth mocht spelen.
Het bleek alweer een goede zet van Torres te zijn, want tien minuten voor tijd kon Baena de langverwachte 0-1 op het scorebord zetten. El Niño’s wissels zijn al vaak van goudwaarde gebleken dit seizoen. Drie belangrijke punten.
Enkele dagen later stond speeldag 5 in de Champions League op het programma. De Brusselse club, na 90 jaar weer Belgische landskampioen, kwam met een 4 op 12 op bezoek in Madrid. Voor afreizen had David Hubert laten weten dat men niet naar hier kwam om zich in te graven.
Juan Musso stond in doel, daar Jan Oblak ziek was. Torres nam liever geen risico met zijn nummer 1, zodat de Sloveen kon uitzieken.
Overigens een viermansdefensie met Ruggeri, Lenglet, Giménez & Molina. In het middenveld kwamen Koke & Gallagher terug in de basis. Ook Nico, Baena & Guiliano startten met Sørloth in de punt van de aanval. Griezmann begon daardoor op de bank, Julian Alvarez zat niet in de selectie, hij werd rust gegund voor dit duel.
Union kwam in zijn typeploeg aan de aftrap: een 3-5-2-formatie waarbij aanvaller Florucz de voorkeur kreeg op Promise David.
Union kwam het sterkst uit de startblokken, de woorden van Huber waren juist: de eerste kans was voor Kevin Rodríguez, die Musso meteen aan het werk zette. Na een kwartier spelen leek het evenwicht hersteld, toen Ait El Hadj net buiten de zestien een ingeving had: 0-1!
Het Metropolitano verstomde, dit scenario had men niet in gedachten bij aanvang. We hadden tijd nodig om in ons spel te komen, al werden we verhinderd door de kleine, maar vele fouten die ondermeer Rasmussen en Zorgane op het middenveld begingen.
Baena, in goede doen, zette Scherpen aan het werk. De Nederlandse reus hield magistraal de bal tegen. Union speelde met lef, kreeg nog enkele kansen om zijn voorsprong te verdubblen.
Net op het moment dat het Metropolitano begon te grommen, werd Nico in de zestien neergehaald door aanvoerder Burgess. De Brit speelde de onschuld zelve maar werd geboekt met geel.
Nico nam zelf zijn verantwoordelijkheid en klopte nipt Scherpen vanop de stip. 1-1 aan de rust.
Naarmate de tweede helft verder kabbelde, ging Union meer en meer op safe gaan spelen. In het slotkwartier kwam invaller Carlos Martín nog héél dicht bij de winnende treffer, maar een knappe redding van Scherpen liet de partij in ons tweede gelijkspel eindigen.
Een dag later gaf Oblak aan zichzelf weer veel beter te voelen en klaar te zijn voor onze volgende wedstrijd.
Die wedstrijd is maandagavond op 1 december, mits eventuele winst kan de kloof verkleind worden naar drie punten, want … leider Barcelona liep de dag voordien zijn tweede nederlaag van het seizoen op. Deportivo Alavés ging verrassend 1-2 winnen …
