In één ruk doorgelezen. Mooi dat het verhaal zijn doorgang ondervindt. Benieuwd wat er gaat komen!
1 like
Leuke switch zo met Torres! Ben benieuwd of hij het nu heel anders gaat aanpakken qua tactieken. In ieder geval al mooie aankopen gedaan!
1 like
Mooi stuk om te lezen! Ga zo door 
1 like
Een nieuwe story! 2026 begint goed!
1 like
Dank je, @Begiristain, @Steff & @Moreno! Het leek me leuk om verder te schrijven waar het vorig seizoen geëindigd was.
Dit is een verhaal dat al lang in m’n gedachten zat: nu Torres “terug” is én als manager kan ingezet worden, kon ik die kans echt niet laten liggen!
@LarsCF, het is wel degelijk zo dat hij ‘n andere visie & tactiek voor ogen heeft …
1 like
Augustus.
Arsenal was de laatste oefenpartner naar aanloop van de seizoenstart, zo was er al geweten dat we op speeldag 1 op bezoek zouden gaan bij Espanyol Barcelona. Maar eerst The Gunners.
Mikel Arteta had goed ingekocht tijdens de zomermercado: Hincapié, Mosquera, Zubimendi, Eze én Viktor Gyökeres, de Zweedse sensatie bij Sporting, die ook op onze radar stond maar dus voor Londen koos.
Vanaf de eerste minuut moest Torres’ elftal – een 4-2-3-1 met Oblak, Giménez, Koke, Griezmann & Sørloth als as – de wil van Arsenal ondergaan: de bal rondspelen om dan vliegensvlug een aanval op te zetten via Saka & Martinelli. Een beetje naar het beeld dat Torres in zijn gedachten heeft …
Aanvoerder Saka, een voortdurende gesel voor Ruggeri, zette de bal vlijmscherp voor waar Gyökeres de bal net niet voorbij Oblak kreeg, onze Muur tipte de bal met zijn vingertoppen over in hoekschop. Zo bleef het spelbeeld de eerst twintig minuten: kansen via Martinelli, Rice & weer Gyökeres werden niet benut, tot frustratie van Arteta.
Na het halfuur kwam we meer in de wedstrijd en daarbij stond het geluk aan onze kant: een geplaatste schot van Griezmann belandde in de zestien tegen de hand van Gabriel: strafschop!
Griezmann zelf achter de bal en feilloos klopte hij Kepa, 1-0 tegen de gang van het spel in. Torres maande zijn spelers aan om te profiteren van de situatie om het tweede doelpunt te zoeken. Sørloth kopte vijf minuten later jammer genoeg op de lat, zodat er toch met een kleine voorsprong de rust werd ingegaan.
Arteta had zijn manschappen tijdens de rust goed de levieten gelezen, want amper was de tweede helft gestart of stond de gelijkmaker op het bord: Gyökeres werd net buiten de zestien aangespeeld, kapte zich tussen Kostis & Le Normand vrij om Musso kansloos te laten.
Wat volgde was een halfuur op en af tussen twee teams die voluit voor winst gingen, de neutrale toeschouwer kon er alleen maar van genieten. Langs onze kant kon Torres & de ingevallen Alvarez maar niet geloven dat Saliba die knap gelobde bal nog uit doel kon halen, terwijl Ødegaard zijn vrije trap op de paal zag spatten! Met nog twinig minuten op de klok, greep Arteta in door zijn supersub Trossard in te zetten, terwijl Torres zijn laatste aanwinsten Hancko & Pubill speelgelegenheid gaf.
De partij leek op een gelijkspel te eindigen, maar het venijn zat in de blessuretijd: Saka, onvermoeibaar, haalde de achterlijn en legde de bal zo klaar dat enkel Trossard aan de tweede paal moest binnen tikken. Arsenal won op de laatste knip, zodat we met een minder gevoel naar onze seizoensstart moesten toeleven.
Torres gaf, net voor afreizen naar Madrid, een woordje uitleg voor de camera van de clubadmin:
“Ik ben best tevreden over onze voorbereiding, het niveau dat we haalden. Het is normaal dat het voor onze nieuwe spelers tijd zal vragen om zich aan te passen naar onze manier van spelen, maar ik heb er vertrouwen in dat in orde zal komen.
Het seizoen gaat binnen een tweetal weken van start, al gun ik mezelf en het team de tijd om te groeien. Alleen met hard te werken, kunnen we komen waar we willen.”
Op maandag 11 augustus werd Italiaans international Giacomo Raspadori aangekondigd. De aanvaller kwam over van Napoli. “Jack” werd aangetrokken als versterking in de breedte, daar Torres ‘maar’ over drie aanvallers beschikte in de A-kern.
Twee dagen later werd de Europese Supercup gespeeld, waar PSG dankzij twee doelpunten van Dembélé, de trofee won. Het versloeg Spurs met 2-1-cijfers.
Op zaterdag 16 juli zat de perszaal in het Metropolitano beladen vol voor de eerste persconferentie van Fernando Torres naar aanleiding van onze openingswedstrijd tegen Espanyol.
Of hij stress had nu hun competitiestart morgen begint?
“De gezonde stress is zeker aanwezig want je wilt graag met drie punten starten aan het begin van een nieuw seizoen, wat vertrouwen geeft aan een team. Tegelijkertijd is het ook nog wat aftasten, hoe het team zal functioneren nu de voorbereiding achter de rug is.”
Of hij een remedie heeft om het uitcomplex dat Atleti parten speelt, op te lossen?
“Het is inderdaad opvallend dat we de laatste seizoenen teveel punten verliezen op verplaatsing, terwijl in het Metropolitano de sfeer die onze achterban creëert, ons energie geeft. Het zit misschien wel tussen de oren en hebben we een reeks nodig om die gedachte te doorberken. We kunnen enkel hard blijven werken.”
Of hij al een type elftal in gedachten heeft?
“Ik heb heel wat nieuwe spelers in te passen, al zal iedereen de kans krijgen om te tonen wat hij kan. We zijn een team waar elke speler belangrijk kan zijn, dus kijk ik verder dan het elftal.”
Later die avond werd het seizoen 2025/26 op gang getrapt in Mallorca waar regerend kampioen Barcelona meteen hun eerste overwinning boekte (1-3).
17 juli, vooravond in Cornellà de Llobregat. Een aangename zomeravond in het RCDE Stadium, die aardig vol liep voor Espanyols openingswedstrijd. Je kon aan alles voelen dat er iets in de lucht hing …
El Niño Torres koos voor zijn 4-2-3-1-formatie & bracht deze elf spelers aan de aftrap:
Aanwinsten Hancko & Baena startten samen op de linkerflank, terwijl het spitsenduo bestond uit Alvarez & Sørloth. Op weg naar de dugout begroette Torres hartelijk collega Manolo González, klaar voor zijn allereerste officiële wedstrijd als hoofdtrainer van Atlético Madrid.
Die wedstrijd was in de beginfase nerveus te omschrijven: Espanyol was eerder afwachtend, dus liet het ons de bal zodoende dat we enkele kansjes konden afdwingen via Alvarez, Baena & Sørloth.
Espanyol groeide in de wedstrijd, die meer evenwicht kende. Oblak moest éénmaal voluit gaan op een prima mogelijkheid van Pere Milla, die mooi naar binnen sneed om de bal overhoeks te plaatsen. 0-0 na vijfenveertig minuten.
Aan het begin van de tweede helft kwam Gallagher aanvoerder Koke aflossen: Torres wou net iets meer vechtersmentaliteit zien op het middenveld. Die zet loonde meteen: de Engelsman nam hard maar correct de bal af van Lozano, stak hem meteen de diepte in richting Baena. Hij koos voor vlugge, lage voorzet zodat Alvarez in één tijd de bal voorbij Dmitrović kon tikken.
0-1 net na de rust, Torres maande zijn spelers aan om vol voor de aanval te kiezen. Espanyol kreunde een goede tien minuten onder de druk die we opvoerden: Sørloths kopbal belandde net naast doel, het afstandsschot van Barrios raakte nog nipt de doellat, Dmitrović pareerde knap op de poging van Baena, maar het tweede doelpunt viel niet. Het leek een kwestie van tijd …
Toch kwam de partij weer in evenwicht, want ons tempo viel wat stil. Zodoende dat Espanyol via Milla, Expósito en ook nog aanvaller Roberto kansen afdwongen. Een kwartier voor tijd was het effectief zo: Dolan, even uit het oog verloren door Hancko, kon laag voorzetten, Oblak kon afweren, maar de bal viel net voor de voeten van Roberto die de rebound binnen kon tikken.
In het resterend kwartier konden we enkel nog dreigen, maar geen aanspraak meer maken op de overwinning. Het bleef 1-1, zodat we met één punt genoegen moesten nemen.
Een week later stond onze eerste thuiswedstrijd op het programma, tegenstander van dienst was Elche, promovendus. Op de eerste speeldag verloor het nipt thuis van Real Betis (1-2).
Het Metropolitano was uitverkocht: geen enkele socio wou het thuisdebuut van hun geliefde El Niño missen. De sfeer was opperbest, de gezangen klonken zo luid en oppeppend.
Fernando Torres wijzigde op één plaats zijn elftal in vergelijking met vorige week: Griezmann kreeg deze keer de voorkeur op Sørloth.
We begonnen gedreven aan de wedstrijd, gesteund door een kolkend stadion. Het effect was magisch: na elf minuten kon er al gevierd worden. Llorente kon oprukken, een één-tweetje met Barrios, waardoor hij Guiliano de diepte kon insturen. Die keek eerst goed, legde de bal mooi achteruit in de loop van Alvarez, die knap zijn tweede van het seizoen scoorde!
Doelman Iñaki Peña zag er even niet goed uit wanneer hij de bal loste op een schot van Llorente, maar werd snel geholpen door Bigas, die de rollende bal kon wegtrappen. Elche kwam daar net moedig meevoetballen, maar een verdiende 1-0 was de score aan de pauze.
Bij aanvang van de tweede helft gingen we gewoon door op ons elan, het tweede doelpunt zoeken. Kansen kwamen er via wederom voor Alvarez, maar Peña stopt op de juiste plaats, ook Llorente waagde zijn kans, maar zijn schot ging net over het doel. Elche onderging het, maar was zeker niet onder de indruk.
Net voor het uur, een mooie opgebouwde aanval van de bezoekers via Chut, Aguado die de bal diep gaf naar Nuñez, zodat hij de bal strak voor doel kon brengen – je zag het gebeuren – waardoor Rafa Mir, sneller dan Le Normand, de bal in één tijd voorbij Oblak kon trappen. Elche’s eerste, echte aanval was meteen raak, tot frustratie van Torres …
El Niño stuurde met nog een kwartier te gaan bij: Sørloth, Cardoso & Molina kwamen Griezmann, Barrios & Guiliano aflossen, zodat Llorente een rij hoger kon gaan spelen. De druk richting het doel van Peña werd groter en groter, het team werd luid aangemoedigd door onze fans.
De zet om Llorente een rij hoger te laten spelen, loonde: Baena zette voor, initieel bedoeld voor Sørloth, maar de Noor kon niet profiteren van de mogelijkheid, maar aan de tweede paal stond Llorente wel goed opgesteld om de bal in doel te werken: 2-1, het Metropolitano barste uit zijn voegen, Torres balde de vuist en vierde met zijn staff: de eerste overwinning was binnen!
Na de wedstrijd stond El Niño de pers te woord:
“Ik ben blij met het resultaat dat we vandaag haalden. Het toonde onze weerbaarheid en onze drang om altijd tot het uiterste te gaan. Ik moet daarbij onze fans bedanken omdat ze ons vooruit duwden met hun aanmoedigingen.”
Of de tactische zet om Llorente een rij hoger te zetten, niet eerder hoefde?
“Het blijft altijd aanvoelen hoe een wedstrijd verloopt, maar het feit dat Guiliano ook moe gestreden was, zorgde er ook voor dat ik hem vooruit schoof. Maar iedereen weet ondertussen dat Marcos blijft lopen, tot het eindsignaal, dus dat net hij ons de overwinning bezorgde, maakt het vandaag des te mooier.”
De derde speeldag stond een trip naar Alavés op het programma, dat net als wij een 4 op 6 had. Het team van coach Coudet toonde duidelijk intentie met een 4-5-1-formatie, waar voorin Toni Martinez de voorkeur kreeg op Lucas Boyé.
Fernando Torres voerde, met de interlandbreak in gedachten, enkele wijzigingen door: Ruggeri startte op de linksachter, waardoor Hancko centraal de plaats in nam van een niet fitte Giménez. Centraal op het middenveld stond het duo Koke – Gallagher, de positie achter de aanvaller was weggelegd voor Almada, die zijn eerste basisplaats kreeg ten nadele van Griezmann. De overige namen waren geen verrassingen.
Over de eerste helft kunnen we kort zijn: Alavés ging duidelijk voor een puntendeling, want veel middenveldsvoetbal, weinig kansen langs beide kanten. Almada probeerde wel de connectie met Alvarez te zoeken, maar die liep nog niet vlot. Oblak kreeg amper een bal te zien, terwijl collega Sivera aan de overkant zich enkel moest bezig houden met kleine pogingen, gecrëeerd door Alvarez, Baena & een kopbal van Le Normand. Een droge 0-0 na de eerste helft.
Vijf minuten ver in de tweede helft, waar beide teams met dezelfde elf begonnen, kwam er meer schwung in het spel: Torres had duidelijke instructies meegeven om Alavés’ dubbele muur via de flanken te verschalken. Guiliano bleef zich aanbieden, net als Baena: onze nummer 10 wrong zich langs Jonny & Tenaglia, om overhoeks de bal te trappen, maar de bal spatte op de kruising van het doel, dé kans om op voorsprong te komen.
Op het uur voerde Torres een dubbele vervanging door: Baena - drie wedstrijden op rij titularis – en Almada maakten ruimte voor Galán & Sørloth, zodat Alvarez achter de Noor mocht gaan positie nemen.
Slechts een vijftal minuten later profiteerde Alavés: op een flauw schot van Sørloth volgde er een snelle omschakeling tot bij middenvelder Guridi, die tot aan de zestien rmocht komen om vervolgens doeltreffend uit te halen in de linkerbenedenhoek: Oblak net niet met de vingertoppen geklopt, 1-0 voor de thuisploeg …
Coudet riep zijn manschappen toe om hun verstand te gebruiken én dus nog meer naar achter te leunen, wat er voor zorgde dat we de dubbele muur moeilijk konden breken, ook de ingevallen Raspadori kon geen verschil maken.. De vrije trap in de slotminuten van Alvarez was mogelijks nog dé kans om de gelijkmaker te scoren, maar Sivera behield zijn clean sheet. Pas drie speeldagen ver en onze eerste nederlaag was een feit.
Na de wedstrijd ventileerde Álex Baena zijn ongenoegen over zijn vroege wissel. Een nieuwigheid waar Torres als hoofdcoach meer me zal te maken hebben, al gaf El Niño op een rustige manier weerwoord om zijn keuze te verantwoorden.
Daar waar Torres verveeld zat dat hij enkel Baena als rasechte linkerflankspeler in zijn kern heeft, klopte hij aan bij de directie op transfer deadline day om Nico Gonzalez aan te trekken. Juventus liet hem enkel gaan wanneer de speler uitgeleend kon worden, Atlético ging akkoord.
2 likes
Helaas geen vlammende start, maar blijft altijd wennen zo’n nieuwe speelstijl. De selectie is totaal niet ingericht op een 4231 zeker?
1 like
Had er ergens wel rekening mee gehouden, een nieuwe formatie vraagt wat tijd.
Eigenlijk niet, de viermansdefensie & twee centrale middenvelder blijft behouden. De flankspelers staan wel veel meer wijder dan in een 4-4-2, plus er eigenlijk maar één spits is.
Griezmann, Alvarez, Almada, Baena, Raspadori, … kunnen allemaal uit de voeten op de tien (CAM) positie … Kwestie van aanpassing & geduld te hebben.
1 like
September.
1 september. De drukke transferperiode werd gisteren afgesloten, de interlandbreak ging van start. Heel wat van onze spelers vertrokken naar hun respectievelijke nationale teams, zo werden Pablo Barrios - als debutant - en Marcos Llorente, na lange afwezigheid, opgeroepen door bondscoach Luis de la Fuente.
Die twee weken brachten wat rust bij Fernando Torres, na de hectische, laatste twee maanden. Het gaf hem de tijd en de ruimte om even terug te blikken op die maanden én vooruit te kijken.
Zo verscheen er enkele dagen later een artikel met foto in Marca waarop te zien was dat na een trainingssessie, Torres in gesprek ging met zijn voormalige teamgenoten, Koke & Griezmann. El Niño gaf zelf aan dat hij open stond om te luisteren naar zijn spelers, zeker zijn meest ervaren pionnen.
In het artikel stond te lezen dat het Atleti van dit seizoen “een metamorfose” ondergaat: nadat het veertien jaar een heel duidelijke identiteit kreeg door Diego Simeone, wil Fernando Torres nu een nieuwe weg in slaan.
En dat zal tijd vragen op verschillende vlakken: Torres kiest duidelijk voor een 4-2-3-1, wat een heel andere formatie is dan de klassieke 4-4-2 waar Simeone aan verankerd was. Het bleek in de afgelopen drie speeldagen dat Torres durft voluit aan te vallen, waar zijn voorganger vaak met een angst worstelde nadat het team op een 1-0-voorsprong was gekomen, zeker tijdens de topwedstrijden.
Marca gaf ook aan dat Torres die tijd wel zal krijgen: Cerezo en het bestuur gaven meermaals aan dat hij goed werk levert, ook de spelersgroep oogt fit en tevreden. Bij de eerste drie wedstrijden van LaLiga werd er ook ergens ingecaluleerd dat een 9 op 9 een fantastische start zou zijn gezien de tegenstanders, maar in realiteit werd het uiteindelijk een 4 op 9, wat geen drama is gezien de huidige situatie. Van een crisis was er (nog) geen sprake, aldus de krant.
De eerste “echte” test kwam na de interlandbreak, de thuiswedstrijd tegen Villarreal. El Submarino Amarillo was ook niet zo super gestart met een 5 op 9 maar verloor nog niet.
Een opnieuw volgelopen Metropolitano zag dat onze nieuwe nummer 23, Nico Gonzalez meteen mocht starten, terwijl Molina & Llorente de rechterflank vormden. Griezmann op de tien, Alvarez was de aanvaller van dienst.
We begonnen echt sterk aan deze partij: doelman Conde mocht al binnen de eerste tien minuten drie kansen tegenhouden. Alvarez met een eerste schot op doel, Nico die meteen zijn stempel op de linkerflank drukte, terwijl Griezmann het deed met een knappe plaatsbal.
Tien minuten later was het wél raak: La Araña met zijn derde competitiedoelpunt, nadat Koke Nico diep lanceerde, de ene Argentijn vond blind de andere, een prima start van deze wedstrijd. Villarreal probeerde er iets tegenover te stellen, al was de poging van Ayoze voor Oblak eenvoudig te pakken.
We bleven de wet dicteren, Griezmann was in opperste vorm: de ene actie na de andere, dieptepassjes als vanouds. De Fransman beloonde zichzelf met kort na het halfuur de bal mooi te nemen en wondermooi in de rechterbovenhoek te plaatsen: 2-0, Atleti op rozen.
Het overige kwartier kregen we nog enkele mogelijkheden, al bleef het 2-0 bij de rust.
Marcelino kon die eerste helft maar moeilijk verteren, dus bracht hij meteen twee nieuwe spelers in aan het begin van de tweede helft: Gerard Moreno & Pépé kwamen Mikautadze & Buchanan aflossen. Een prima zet van de bezoekers, want plots kwam er meer dreiging vanuit Pépé, die Ruggeri het met momenten moeilijk maakte.
Via Moreno & Ayoze probeerde Villarreal de aansluitstreffer te zoeken, wat er voor zorgde dat wij ook meer ruimte kregen. Een sterke Conde kon Griezmann – wat een wedstrijd – en de ingevallen Raspadori van een grotere voorsprong houden, zodat de wedstrijd uiteindelijk op 2-0 eindigde. Een prestatie die iedereen die Atletigezind is toch nodig had, Fernando Torres genoot zichtbaar toen heel het stadion zijn naam scandeerde.
Op 17 september zag Fernando Torres zijn naam toegevoegd worden in het lijstje van coaches die in 21ste eeuw Atlético vertegenwoordigden in de UEFA Champions League:
Javier Aguirre (2008/09), Abel Resino/Quique Sanchez Flores (2009/10) en Diego Simeone (2013/14), die vanaf dat seizoen zich toen elke keer wist te kwalificeren voor het Kampioenenbal.
Fernando Torres zelf, won de Champions League in 2012 met Chelsea, waar hij als invaller deelnam aan de gewonnen finale tegen Bayern München. Zijn meest memorabel moment was ongetwijfeld in de halve finale tegen Barcelona, waar hij de Engelse club naar de finale hielp met een laat doelpunt.
Vier jaar later stond hij opnieuw in de finale, deze keer met de club van zijn hart, maar daar liep het minder succevol af. Los Rojiblancos verloren met strafschoppen van grote rivaal Real.
Het waren enkele herinneringen die opgehaald werden de dag voordien, toen Torres zijn tijd nam om de aanwezige pers te woord te staan:
Hoe hij de Champions League als speler ervaarde?
“Ik herinner mijn debuut nog, bij Liverpool op Porto – in 2007 – en was zo onder de indruk van de sfeer & de aandacht die rond de wedstrijden hing. Enkele maanden later kon ik in de terugwedstrijd op Anfield mijn eerste doelpunten maken, mooie herinneringen.
We kwamen ver dat seizoen – in halve finales uitgeschakeld tegen Chelsea – maar het gaf me zo’n adrenaline dat ik mezelf voornam om die Beker te winnen.”
Of hij zijn eindwinst met Chelsea meteen zou inruilen met Atlético?
“Meteen. Het was ook mijn grote droom om met Atleti een prijs te winnen – wat uiteindelijk gebeurde in 2018 toen Atlético de Europa League won – maar Milaan blijft pijn doen. Het besef dat je zo dicht bij was, het was moeilijk te verteren.”
Of hij in de voetsporen kan treden van Pep Guardiola (2009, Barcelona) en Zinédine Zidane (2016, Real Madrid), twee managers die in hun eerste jaar meteen de Champions League wonnen?
“Dat zou ’n ongelooflijke straffe prestatie zijn, maar we moeten realistisch blijven. De twee namen die u noemde, hebben elk driemaal die prijs gewonnen. Wat ongezien is, maar niet zomaar te evenaren. Cholo was er tweemaal héél dichtbij in zijn tijd hier, maar tegelijkertijd twaalf keer veraf. We proberen dit seizoen weer zover mogelijk te geraken, te beginnen bij morgen.”
Onze eerste tegenstander in de League Phase was Bodø/Glimt, dat zich op de vijfde plaats bevond in de Eliteserien. De Noorse club is de derde, na Rosenborg BK & Molde FK, die zich wist te kwalificeren voor de groepsfase.
Torres koos bewust om te roteren, ondermeer Galán, Lenglet, Pubill, Cardoso, Almada & Sørloth kregen een basisplaats. Voor de Noor was het een leuk terugzien met Glimt, hij speelde in 2015 uitgeleend door Rosenborg.
Ondanks hun verleden samen, opende Sørloth al na elf minuten de score: hij werd centraal aangespeeld door Gallagher, kon mooi wegdraaien van verdediger Gundersen om doelman Haikin te kloppen.
Wie in de tribunes dacht dat er een walk over zou volgen, had het verkeerd. Na de 1-0 kwamen de bezoekers toch even opzetten: Oblak moest zich volledig strekken op een fraaie kopbal van spits Kasper Høgh, die zo de gelijkmaker verhinderde.
De Noren voetbalden met lef, zodoende dat Torres in zijn achterhoofd had dat er geen “kleine” clubs meer bestaan. Almada kwam met een geplaatst schot nog dicht bij de 2-0, terwijl Hauge net voor rust Oblak nog eens aan het werk zette. Desondanks gingen we met een krappe voorsprong de rust in.
Torres voerde slechts één wissel door bij het begin van de tweede helft: Almada maakte plaats voor Raspadori, die meteen in de wedstrijd zat. Gonzalez & Simeone waren prominent aanwezig in de opbouw, zodat Sørloth meer dreiging kon brengen in vergelijking met de eerste helft.
Torres bracht rond het uur wat meer creativiteit met Koke op het middenveld en dat was meteen effectief: onze aanvoerder zag Raspadori mooi tussen de twee centrale verdedigers lopen, zodat hij één op één kwam tegenover Haikin. De Italiaan bleef koel en scoorde zijn eerste doelpunt in het Atletishirt. De opluchting was duidelijk te merken bij Torres en de bank.
De veer was gebroken bij de Noren: twintig minuten voor tijd kon Sørloth zijn prima wedstrijd bevestigen door een tweede keer te scoren, terwijl Baena’s eerste doelpunt een feit was zeven minuten later. Het Metropolitano kreeg dan toch het resultaatwaar het op gehoopt had: 4-0 eindcijfers.
De Spaanse media durfde ‘s anderendaags aan te nemen dat we stilaan op gang aan het komen waren, net op tijd voor de Madrileense derby op het eind van de maand. Vooraleer het zover was stonden er nog twee speeldagen op het programma.
Die eerste was de (altijd lastige) verplaatsing naar het schiereiland Mallorca, waar de plaatselijke club nog geen enkel punt kon sprokkelen na vier speeldagen. Niettemin was het Estadi Mallorca Son Moix sfeervol gevuld: de thuissupporters moedigden hun team luidkeels aan.
Het bracht het gewenste effect: al na vier minuten – blijkbaar stond onze defensie nog te slapen – kon Sergi Darder zijn team op voorsprong brengen. Torres zag zijn elftal meteen reageren, al stond Leo Román telkens op de goede plaats op pogingen van Sørloth & Barrios.
Een halfuur gespeeld en het scorebord stond weer in evenwicht: Sørloth – man in vorm – werd aangespeeld door Gallagher, kaatste mooi terug naar Barrios die hem meteen weer diep speelde, waardoor de Noor met een schijnbeweging Román nu wél kon verschalken, 1-1. We gingen door op ons elan, maar de score bleef dezelfde na vijfenveertig minuten.
Dezelfde tweeëntwintig spelers begonnen aan de tweede helft, waar Mallorca als eerste een poging ondernam om uit te lopen: Costa met een prima afstandschot, de bal ging over het doel.
Een kwartier lang dicteerde Mallorca de weg, onbegrijpelijk dat men nog geen punt kon rapen, maar hun onkunde lag er in dat men de kansen niet afmaakte. Muriqi, Darder & Virgili misten kansen waarvan manager Arrasate vol ongeloof het hoofd schudde.
De laatste twintig minuten maakten we via de ingevallen Alvarez & Griezmann aanspraak op de overwinning, maar gezien de hele wedstrijd zou dit onverdiend geweest zijn: 1-1.
Marca maakte na vijf speeldagen een eerste balans op: Barça autoritair leider met het maximum van de punten, terwijl Real (4 punten) & Atleti (7 punten) goed te maken hebben. Espanyol & Real Betis zijn verrassend goed mee (9 op 15) terwijl Levante, Mallorca & Real Oviedo nu al met degradatiezorgen zitten …
Drie dagen later werd speeldag 6 afgewerkt: midweekvoetbal, dus ging Fernando Torres roteren voor de eerste van de twee Madrileense derby’s: Rayo Vallecano kwam op bezoek, onze stadsgenoot konden we op de 16de plaats terugvinden (4 op 15).
Torres ging voor een gewaagde defenisie met Ruggeri, Hancko, Pubill & Molina, Koke & Cardoso als buffer in het middenveld, terwijl Alvarez steun kreeg van Nico, Griezmann & Llorente. Sørloth (ziek) & Giménez (licht ongemak aan de knie) haalden de selectie niet.
Een prima wedstrijdbegin – meteen Rayo met vlotte aanvalspogingen geen kans geven om in hun spel te komen – werd beloond na een kleine twintig minuten: Griezmann speelde centraal Alvarez aan, die weerkaatste richting Koke. Onze Capi zag Nico de breedte opzoeken, werd aangespeeld. De Argentijn kneep naar binnen, zo dat hij de bal enig mooi tussen Lejeune & Rațiu kon trappen: doelman Batalla stond aan de grond genageld, dus kon alleen maar zien hoe de bal enig mooi in doel belandde: 1-0, een verdiende voorsprong.
Het tweede deel van de eerste helft bleef éénrichtingsverkeer, al hield Augusto Batalla zijn team in de wedstrijd door enkele knappe saves boven te halen. 1-0 aan de rust.
In de tweede helft maakten we het ons zelf moeilijk door de voorsprong niet uit te diepen, want zolang de 1-0 er stond, was Torres er niet helemaal gerust in. Rayo kwam geleidelijk aan toch zijn kans(en) wagen: voormalig Atlético-speler Sergio Camello nam Oblak onder vuur, de paal stond in de weg toen Isi het van buiten de zestien probeerde & De Frutos zag zijn kopbal op een hoekschop net boven de deklat vliegen. Torres greep in: Carlos Martín (Griezmann), Barrios (Cardoso) en Baena (Nico) waren de wissels. Vervangingen die het publiek realiseerde dat El Niño vol voor de overwinning in plaats voor de krappe voorsprong te verdedigen, het werd op luide aanmoedigingen ontvangen!
En die werkten uitstekend: we namen opnieuw de controle over de wedstrijd wat resulteerde in twee grote kansen: Martín kwam oog in oog met Batalla, maar de 29-jarige Argentijnse doelman kon met de voet Martíns poging een halt roepen, terwijl Álex Baena zijn poging wel succesvol zag: een knappe, gekrulde trap in de rechtbovenhoek vijf minuten voor affluiten bezorgde ons een belangrijke overwinning & even belangrijke punten.
Slechts drie dagen later stond speeldag 7 in teken van dé Madrileense derby: El Derbi Madrileño. Marca besteedde de nodige artikels aan het feit dit duel een nieuw elan kreeg: na jaren Simeone & Ancelotti, was het nu daadwerkelijk tijd voor een nieuw tijdperk: het allereerste duel tussen Fernando Torres & Xabi Alonso.
Waar de laatste net meer ervaring als trainer heeft opgebouwd in zijn drie seizoenen bij Bayer Leverkusen, met als hoogtepunt de titel in 2024. Beide heren waren ook ploeggenoten, twee seizoenen bij Liverpool (2007 - 2009) en jarenlang als Spaans international (2003 – 2014).
De Spaanse media keek reikhalzend uit naar dit duel: Xabi Alonso stond tweede in het klassement, maar Reals voetbal was tot nu toe weinig sprankelend plus het feit dat men op de vorige speeldag thuis niet verder kwam dan 1-1 tegen degradatiekandidaat Levante.
Torres’ zijn Atleti was eveneens zoekende naar een nieuwe tactiek, manier van spelen verloor alweer kostbare punten op verplaatsing, maar wist thuis wel ongeslagen te blijven. Een groot voordeel in het aankomende duel met onze rivaal …
Xabi Alonso koos voor een 4-4-2 met geen verrassingen: Courtois in doel, nieuwkomelingen Carreras, Huijsen & Trent A. A. samen met Militão in de verdediging, Bellingham op links, Camaving & Valverde centraal. Enkel op rechtsmidden moest Alonso een knoop doorhakken tussen Rodrygo of Güler, de Turk haalde het. Vini Jr. & Mbappé vormden het aanvalsduo.
Fernando Torres koos voor deze elf aan de aftrap:
Pubill kreeg de voorkeur op de rechtsachter, zo schoof Llorente een rij naar voor. Cardoso & Baena mochten blijven staan na hun prima prestaties tegen Rayo, Griezmann & Alvarez waren vooraan te vinden.
Het thuispubliek had er vertrouwen in dat we een resultaat konden neerzetten, te horen aan de luide gezangen net voor de aftrap. Het wedstrijdbegin was nerveus: Carreras kreeg vrij meteen een gele kaart na een foute tackle op Llorente. Real zette een eerste aanval op, Mbappé besloot op Oblak met een hoekschop als gevolg.
Die hoekschop werd vakkundig weg gewerkt door Giménez waardoor we meteen in de tegenaanval: Koke stak een dieptepass richting Baena, die in zijn sprint Trent kon afhouden en zo op Courtois kon afgaan: zijn schot werd door de Belg in hoekschop gewerkt.
Naarmate de wedstrijd verder ging, controleerden we. Alvarez werd diep gespeeld door Griezmann, Courtois hield zijn netten schoon. De kopbal van Le Normand ging botsend net naast de verkeerde kant van de paal.
Real zette daarover dat Vini plots de buitenspelval kon ontlopen, waardoor hij alleen op Oblak kon afgaan. De Sloveen won het duel door snel uit te komen en de Braziliaan zo zijn kans te ontnemen.
De meeste van onze aanvallen verliepen over links, want wanneer Baena aan de bal kwam, onstond er dreiging: zo ging hij met een knappe dribbel over Trent, keek goed en legde de bal mooi klaar voor een scorende Alvarez! 1-0, de ban was gebroken, het Metropolitano juichte!
Real reageerde meteen via Bellingham, maar die zag zijn schot voorlangs gaan. Het overige van de eerste helft was onder onze controle, zodat we met een voorsprong de rust ingingen.
Xabi Alonsa liet Güler in de kleedkamer, Rodrygo was zijn vervanger. De Brazilaan had de bal nog niet gevoeld, want slechts na vijf minuten in de tweede helft verdubbelden we onze voorsprong: een aanval langs rechts, waar Llorente de bal kon voorzetten maar net te ver voor Alvarez. De bal kwam terug in bezit van Baena, die meteen de bal achteruit legde waarop Griezmann Huijsen én Courtois op het verkeerde been zetten, om zo de 2-0 te scoren!
Alonso zag het gebeuren, toch spoorde hij zijn team aan maar Real was nooit écht gevaarlijk. Enkele kansjes van Mbappé - vrij ongelukkig in zijn acties en pogingen – en een onzichtbare Vini.
De Koninklijke leek nooit aanspraak te maken op de aansluitingstreffer, integendeel: onder de luide aanmoedigingen van ons publiek én de gedachte “doorgaan & kapotmaken” scoorde Baena ons derde doelpunt, hij kon zijn sterke wedstrijd belonen met een doelpunt. Enkele minuten later kreeg hij zijn verdiende applausvervanging.
De scheidsrechter floot de wedstrijd af, het gejuich rolde van de tribunes. Fernando Torres triomfeerde, Xabi Alonso droop af. Het Metropolitano genoot volop van dit moment, het thuispubliek scandeerde luid: “Fernando Torres, lalalalala!”
September kwam op zijn eind met een Europese verplaatsing richting Turkije. Op speeldag twee van de Champions League was Galatasaray de gastheer.
De club uit Istanboel, verraste op de vorige speeldag Europa door met 0-1 te gaan winnen op Manchester City. In de Turkse Süper Lig, vond je de Leeuwen terug op de derde plaats met 17 punten uit zeven speeldagen. Torres had de dag ervoor aan de pers duidelijk aangegeven dat dit geen eenvoudige opdracht zou gaan worden.
In de basiself werd gerouteerd: Musso verving de lichtgeblesseerde Oblak, Ruggeri, Lenglet, Molina, Gallagher, Nico & Sørloth kregen ondermeer speelgelegenheid.
Torres’ zijn woorden bleken te gaan kloppen: slechts vijf minuten had de thuisploeg nodig om, de heksenketel die het RAMS Park is, het stadion te laten ontploffen: Leroy Sané troefde makkelijk Ruggeri af, de voorzet werd staalhard voorbij Musso afgewerkt door Victor Osimhen.
De eerste helft kreeg ons team geen voet aan de grond: de pressing van Galatasaray was met momenten moordend. Een uitstekende Musso – eigenlijk te goed om tweede doelman te zijn – hield ons in de partij. Torres blies van opluchting toen het ‘maar’ 1-0 stond aan de rust.
Bij aanvang van de tweede kwam Almada een vermoeide Baena aflossen. De jonge Argentijn toonde de lef door de bal op te eisen, zo kreeg Sørloth vrij snel een eerste mogelijkheid, Çakır redde prima. Op een afvallende bal na een hoekschop, waagde Conor Gallagher zijn kans, hij zag zijn afstandsschot net over de deklat gaan.
Zo kwamen we beter in de wedstrijd, wat Torres ook zag: een dubbele wissel met Raspadori & Alvarez kwamen op het uur Nico & Sørloth vervangen.
Het spelbeeld kantelde compleet: Galatasaray kroop in een egelopstelling, toch kreeg Alvarez meteen een reuzekans, in eerste instantie kon Çakır de bal nog tegenhouden, maar Almada was goed gevolgd: 1-1 met nog twintig minuten op de klok!
Geen vijf minuten werd ‘erop en erover’ toegepast: Gallagher waagde nogmaals een poging van veraf, de bal bleef in de zestien hangen tussen heel wat spelers, tot Raspadori van dichtbij uiteindelijk kon binnen tikken! De overige vijftien minuten speelden we de wedstrijd volwassen uit! Zes op zes voor Fernando Torres en zijn Atleti!
1 like
Mooi resultaat tegen Real! Smaak goed te pakken zo te zien.