In één ruk doorgelezen. Mooi dat het verhaal zijn doorgang ondervindt. Benieuwd wat er gaat komen!
1 like
Leuke switch zo met Torres! Ben benieuwd of hij het nu heel anders gaat aanpakken qua tactieken. In ieder geval al mooie aankopen gedaan!
1 like
Mooi stuk om te lezen! Ga zo door 
1 like
Een nieuwe story! 2026 begint goed!
1 like
Dank je, @Begiristain, @Steff & @Moreno! Het leek me leuk om verder te schrijven waar het vorig seizoen geëindigd was.
Dit is een verhaal dat al lang in m’n gedachten zat: nu Torres “terug” is én als manager kan ingezet worden, kon ik die kans echt niet laten liggen!
@LarsCF, het is wel degelijk zo dat hij ‘n andere visie & tactiek voor ogen heeft …
1 like
Augustus.
Arsenal was de laatste oefenpartner naar aanloop van de seizoenstart, zo was er al geweten dat we op speeldag 1 op bezoek zouden gaan bij Espanyol Barcelona. Maar eerst The Gunners.
Mikel Arteta had goed ingekocht tijdens de zomermercado: Hincapié, Mosquera, Zubimendi, Eze én Viktor Gyökeres, de Zweedse sensatie bij Sporting, die ook op onze radar stond maar dus voor Londen koos.
Vanaf de eerste minuut moest Torres’ elftal – een 4-2-3-1 met Oblak, Giménez, Koke, Griezmann & Sørloth als as – de wil van Arsenal ondergaan: de bal rondspelen om dan vliegensvlug een aanval op te zetten via Saka & Martinelli. Een beetje naar het beeld dat Torres in zijn gedachten heeft …
Aanvoerder Saka, een voortdurende gesel voor Ruggeri, zette de bal vlijmscherp voor waar Gyökeres de bal net niet voorbij Oblak kreeg, onze Muur tipte de bal met zijn vingertoppen over in hoekschop. Zo bleef het spelbeeld de eerst twintig minuten: kansen via Martinelli, Rice & weer Gyökeres werden niet benut, tot frustratie van Arteta.
Na het halfuur kwam we meer in de wedstrijd en daarbij stond het geluk aan onze kant: een geplaatste schot van Griezmann belandde in de zestien tegen de hand van Gabriel: strafschop!
Griezmann zelf achter de bal en feilloos klopte hij Kepa, 1-0 tegen de gang van het spel in. Torres maande zijn spelers aan om te profiteren van de situatie om het tweede doelpunt te zoeken. Sørloth kopte vijf minuten later jammer genoeg op de lat, zodat er toch met een kleine voorsprong de rust werd ingegaan.
Arteta had zijn manschappen tijdens de rust goed de levieten gelezen, want amper was de tweede helft gestart of stond de gelijkmaker op het bord: Gyökeres werd net buiten de zestien aangespeeld, kapte zich tussen Kostis & Le Normand vrij om Musso kansloos te laten.
Wat volgde was een halfuur op en af tussen twee teams die voluit voor winst gingen, de neutrale toeschouwer kon er alleen maar van genieten. Langs onze kant kon Torres & de ingevallen Alvarez maar niet geloven dat Saliba die knap gelobde bal nog uit doel kon halen, terwijl Ødegaard zijn vrije trap op de paal zag spatten! Met nog twinig minuten op de klok, greep Arteta in door zijn supersub Trossard in te zetten, terwijl Torres zijn laatste aanwinsten Hancko & Pubill speelgelegenheid gaf.
De partij leek op een gelijkspel te eindigen, maar het venijn zat in de blessuretijd: Saka, onvermoeibaar, haalde de achterlijn en legde de bal zo klaar dat enkel Trossard aan de tweede paal moest binnen tikken. Arsenal won op de laatste knip, zodat we met een minder gevoel naar onze seizoensstart moesten toeleven.
Torres gaf, net voor afreizen naar Madrid, een woordje uitleg voor de camera van de clubadmin:
“Ik ben best tevreden over onze voorbereiding, het niveau dat we haalden. Het is normaal dat het voor onze nieuwe spelers tijd zal vragen om zich aan te passen naar onze manier van spelen, maar ik heb er vertrouwen in dat in orde zal komen.
Het seizoen gaat binnen een tweetal weken van start, al gun ik mezelf en het team de tijd om te groeien. Alleen met hard te werken, kunnen we komen waar we willen.”
Op maandag 11 augustus werd Italiaans international Giacomo Raspadori aangekondigd. De aanvaller kwam over van Napoli. “Jack” werd aangetrokken als versterking in de breedte, daar Torres ‘maar’ over drie aanvallers beschikte in de A-kern.
Twee dagen later werd de Europese Supercup gespeeld, waar PSG dankzij twee doelpunten van Dembélé, de trofee won. Het versloeg Spurs met 2-1-cijfers.
Op zaterdag 16 juli zat de perszaal in het Metropolitano beladen vol voor de eerste persconferentie van Fernando Torres naar aanleiding van onze openingswedstrijd tegen Espanyol.
Of hij stress had nu hun competitiestart morgen begint?
“De gezonde stress is zeker aanwezig want je wilt graag met drie punten starten aan het begin van een nieuw seizoen, wat vertrouwen geeft aan een team. Tegelijkertijd is het ook nog wat aftasten, hoe het team zal functioneren nu de voorbereiding achter de rug is.”
Of hij een remedie heeft om het uitcomplex dat Atleti parten speelt, op te lossen?
“Het is inderdaad opvallend dat we de laatste seizoenen teveel punten verliezen op verplaatsing, terwijl in het Metropolitano de sfeer die onze achterban creëert, ons energie geeft. Het zit misschien wel tussen de oren en hebben we een reeks nodig om die gedachte te doorberken. We kunnen enkel hard blijven werken.”
Of hij al een type elftal in gedachten heeft?
“Ik heb heel wat nieuwe spelers in te passen, al zal iedereen de kans krijgen om te tonen wat hij kan. We zijn een team waar elke speler belangrijk kan zijn, dus kijk ik verder dan het elftal.”
Later die avond werd het seizoen 2025/26 op gang getrapt in Mallorca waar regerend kampioen Barcelona meteen hun eerste overwinning boekte (1-3).
17 juli, vooravond in Cornellà de Llobregat. Een aangename zomeravond in het RCDE Stadium, die aardig vol liep voor Espanyols openingswedstrijd. Je kon aan alles voelen dat er iets in de lucht hing …
El Niño Torres koos voor zijn 4-2-3-1-formatie & bracht deze elf spelers aan de aftrap:
Aanwinsten Hancko & Baena startten samen op de linkerflank, terwijl het spitsenduo bestond uit Alvarez & Sørloth. Op weg naar de dugout begroette Torres hartelijk collega Manolo González, klaar voor zijn allereerste officiële wedstrijd als hoofdtrainer van Atlético Madrid.
Die wedstrijd was in de beginfase nerveus te omschrijven: Espanyol was eerder afwachtend, dus liet het ons de bal zodoende dat we enkele kansjes konden afdwingen via Alvarez, Baena & Sørloth.
Espanyol groeide in de wedstrijd, die meer evenwicht kende. Oblak moest éénmaal voluit gaan op een prima mogelijkheid van Pere Milla, die mooi naar binnen sneed om de bal overhoeks te plaatsen. 0-0 na vijfenveertig minuten.
Aan het begin van de tweede helft kwam Gallagher aanvoerder Koke aflossen: Torres wou net iets meer vechtersmentaliteit zien op het middenveld. Die zet loonde meteen: de Engelsman nam hard maar correct de bal af van Lozano, stak hem meteen de diepte in richting Baena. Hij koos voor vlugge, lage voorzet zodat Alvarez in één tijd de bal voorbij Dmitrović kon tikken.
0-1 net na de rust, Torres maande zijn spelers aan om vol voor de aanval te kiezen. Espanyol kreunde een goede tien minuten onder de druk die we opvoerden: Sørloths kopbal belandde net naast doel, het afstandsschot van Barrios raakte nog nipt de doellat, Dmitrović pareerde knap op de poging van Baena, maar het tweede doelpunt viel niet. Het leek een kwestie van tijd …
Toch kwam de partij weer in evenwicht, want ons tempo viel wat stil. Zodoende dat Espanyol via Milla, Expósito en ook nog aanvaller Roberto kansen afdwongen. Een kwartier voor tijd was het effectief zo: Dolan, even uit het oog verloren door Hancko, kon laag voorzetten, Oblak kon afweren, maar de bal viel net voor de voeten van Roberto die de rebound binnen kon tikken.
In het resterend kwartier konden we enkel nog dreigen, maar geen aanspraak meer maken op de overwinning. Het bleef 1-1, zodat we met één punt genoegen moesten nemen.
Een week later stond onze eerste thuiswedstrijd op het programma, tegenstander van dienst was Elche, promovendus. Op de eerste speeldag verloor het nipt thuis van Real Betis (1-2).
Het Metropolitano was uitverkocht: geen enkele socio wou het thuisdebuut van hun geliefde El Niño missen. De sfeer was opperbest, de gezangen klonken zo luid en oppeppend.
Fernando Torres wijzigde op één plaats zijn elftal in vergelijking met vorige week: Griezmann kreeg deze keer de voorkeur op Sørloth.
We begonnen gedreven aan de wedstrijd, gesteund door een kolkend stadion. Het effect was magisch: na elf minuten kon er al gevierd worden. Llorente kon oprukken, een één-tweetje met Barrios, waardoor hij Guiliano de diepte kon insturen. Die keek eerst goed, legde de bal mooi achteruit in de loop van Alvarez, die knap zijn tweede van het seizoen scoorde!
Doelman Iñaki Peña zag er even niet goed uit wanneer hij de bal loste op een schot van Llorente, maar werd snel geholpen door Bigas, die de rollende bal kon wegtrappen. Elche kwam daar net moedig meevoetballen, maar een verdiende 1-0 was de score aan de pauze.
Bij aanvang van de tweede helft gingen we gewoon door op ons elan, het tweede doelpunt zoeken. Kansen kwamen er via wederom voor Alvarez, maar Peña stopt op de juiste plaats, ook Llorente waagde zijn kans, maar zijn schot ging net over het doel. Elche onderging het, maar was zeker niet onder de indruk.
Net voor het uur, een mooie opgebouwde aanval van de bezoekers via Chut, Aguado die de bal diep gaf naar Nuñez, zodat hij de bal strak voor doel kon brengen – je zag het gebeuren – waardoor Rafa Mir, sneller dan Le Normand, de bal in één tijd voorbij Oblak kon trappen. Elche’s eerste, echte aanval was meteen raak, tot frustratie van Torres …
El Niño stuurde met nog een kwartier te gaan bij: Sørloth, Cardoso & Molina kwamen Griezmann, Barrios & Guiliano aflossen, zodat Llorente een rij hoger kon gaan spelen. De druk richting het doel van Peña werd groter en groter, het team werd luid aangemoedigd door onze fans.
De zet om Llorente een rij hoger te laten spelen, loonde: Baena zette voor, initieel bedoeld voor Sørloth, maar de Noor kon niet profiteren van de mogelijkheid, maar aan de tweede paal stond Llorente wel goed opgesteld om de bal in doel te werken: 2-1, het Metropolitano barste uit zijn voegen, Torres balde de vuist en vierde met zijn staff: de eerste overwinning was binnen!
Na de wedstrijd stond El Niño de pers te woord:
“Ik ben blij met het resultaat dat we vandaag haalden. Het toonde onze weerbaarheid en onze drang om altijd tot het uiterste te gaan. Ik moet daarbij onze fans bedanken omdat ze ons vooruit duwden met hun aanmoedigingen.”
Of de tactische zet om Llorente een rij hoger te zetten, niet eerder hoefde?
“Het blijft altijd aanvoelen hoe een wedstrijd verloopt, maar het feit dat Guiliano ook moe gestreden was, zorgde er ook voor dat ik hem vooruit schoof. Maar iedereen weet ondertussen dat Marcos blijft lopen, tot het eindsignaal, dus dat net hij ons de overwinning bezorgde, maakt het vandaag des te mooier.”
De derde speeldag stond een trip naar Alavés op het programma, dat net als wij een 4 op 6 had. Het team van coach Coudet toonde duidelijk intentie met een 4-5-1-formatie, waar voorin Toni Martinez de voorkeur kreeg op Lucas Boyé.
Fernando Torres voerde, met de interlandbreak in gedachten, enkele wijzigingen door: Ruggeri startte op de linksachter, waardoor Hancko centraal de plaats in nam van een niet fitte Giménez. Centraal op het middenveld stond het duo Koke – Gallagher, de positie achter de aanvaller was weggelegd voor Almada, die zijn eerste basisplaats kreeg ten nadele van Griezmann. De overige namen waren geen verrassingen.
Over de eerste helft kunnen we kort zijn: Alavés ging duidelijk voor een puntendeling, want veel middenveldsvoetbal, weinig kansen langs beide kanten. Almada probeerde wel de connectie met Alvarez te zoeken, maar die liep nog niet vlot. Oblak kreeg amper een bal te zien, terwijl collega Sivera aan de overkant zich enkel moest bezig houden met kleine pogingen, gecrëeerd door Alvarez, Baena & een kopbal van Le Normand. Een droge 0-0 na de eerste helft.
Vijf minuten ver in de tweede helft, waar beide teams met dezelfde elf begonnen, kwam er meer schwung in het spel: Torres had duidelijke instructies meegeven om Alavés’ dubbele muur via de flanken te verschalken. Guiliano bleef zich aanbieden, net als Baena: onze nummer 10 wrong zich langs Jonny & Tenaglia, om overhoeks de bal te trappen, maar de bal spatte op de kruising van het doel, dé kans om op voorsprong te komen.
Op het uur voerde Torres een dubbele vervanging door: Baena - drie wedstrijden op rij titularis – en Almada maakten ruimte voor Galán & Sørloth, zodat Alvarez achter de Noor mocht gaan positie nemen.
Slechts een vijftal minuten later profiteerde Alavés: op een flauw schot van Sørloth volgde er een snelle omschakeling tot bij middenvelder Guridi, die tot aan de zestien rmocht komen om vervolgens doeltreffend uit te halen in de linkerbenedenhoek: Oblak net niet met de vingertoppen geklopt, 1-0 voor de thuisploeg …
Coudet riep zijn manschappen toe om hun verstand te gebruiken én dus nog meer naar achter te leunen, wat er voor zorgde dat we de dubbele muur moeilijk konden breken, ook de ingevallen Raspadori kon geen verschil maken.. De vrije trap in de slotminuten van Alvarez was mogelijks nog dé kans om de gelijkmaker te scoren, maar Sivera behield zijn clean sheet. Pas drie speeldagen ver en onze eerste nederlaag was een feit.
Na de wedstrijd ventileerde Álex Baena zijn ongenoegen over zijn vroege wissel. Een nieuwigheid waar Torres als hoofdcoach meer me zal te maken hebben, al gaf El Niño op een rustige manier weerwoord om zijn keuze te verantwoorden.
Daar waar Torres verveeld zat dat hij enkel Baena als rasechte linkerflankspeler in zijn kern heeft, klopte hij aan bij de directie op transfer deadline day om Nico Gonzalez aan te trekken. Juventus liet hem enkel gaan wanneer de speler uitgeleend kon worden, Atlético ging akkoord.
2 likes
Helaas geen vlammende start, maar blijft altijd wennen zo’n nieuwe speelstijl. De selectie is totaal niet ingericht op een 4231 zeker?
1 like
Had er ergens wel rekening mee gehouden, een nieuwe formatie vraagt wat tijd.
Eigenlijk niet, de viermansdefensie & twee centrale middenvelder blijft behouden. De flankspelers staan wel veel meer wijder dan in een 4-4-2, plus er eigenlijk maar één spits is.
Griezmann, Alvarez, Almada, Baena, Raspadori, … kunnen allemaal uit de voeten op de tien (CAM) positie … Kwestie van aanpassing & geduld te hebben.
1 like
September.
1 september. De drukke transferperiode werd gisteren afgesloten, de interlandbreak ging van start. Heel wat van onze spelers vertrokken naar hun respectievelijke nationale teams, zo werden Pablo Barrios - als debutant - en Marcos Llorente, na lange afwezigheid, opgeroepen door bondscoach Luis de la Fuente.
Die twee weken brachten wat rust bij Fernando Torres, na de hectische, laatste twee maanden. Het gaf hem de tijd en de ruimte om even terug te blikken op die maanden én vooruit te kijken.
Zo verscheen er enkele dagen later een artikel met foto in Marca waarop te zien was dat na een trainingssessie, Torres in gesprek ging met zijn voormalige teamgenoten, Koke & Griezmann. El Niño gaf zelf aan dat hij open stond om te luisteren naar zijn spelers, zeker zijn meest ervaren pionnen.
In het artikel stond te lezen dat het Atleti van dit seizoen “een metamorfose” ondergaat: nadat het veertien jaar een heel duidelijke identiteit kreeg door Diego Simeone, wil Fernando Torres nu een nieuwe weg in slaan.
En dat zal tijd vragen op verschillende vlakken: Torres kiest duidelijk voor een 4-2-3-1, wat een heel andere formatie is dan de klassieke 4-4-2 waar Simeone aan verankerd was. Het bleek in de afgelopen drie speeldagen dat Torres durft voluit aan te vallen, waar zijn voorganger vaak met een angst worstelde nadat het team op een 1-0-voorsprong was gekomen, zeker tijdens de topwedstrijden.
Marca gaf ook aan dat Torres die tijd wel zal krijgen: Cerezo en het bestuur gaven meermaals aan dat hij goed werk levert, ook de spelersgroep oogt fit en tevreden. Bij de eerste drie wedstrijden van LaLiga werd er ook ergens ingecaluleerd dat een 9 op 9 een fantastische start zou zijn gezien de tegenstanders, maar in realiteit werd het uiteindelijk een 4 op 9, wat geen drama is gezien de huidige situatie. Van een crisis was er (nog) geen sprake, aldus de krant.
De eerste “echte” test kwam na de interlandbreak, de thuiswedstrijd tegen Villarreal. El Submarino Amarillo was ook niet zo super gestart met een 5 op 9 maar verloor nog niet.
Een opnieuw volgelopen Metropolitano zag dat onze nieuwe nummer 23, Nico Gonzalez meteen mocht starten, terwijl Molina & Llorente de rechterflank vormden. Griezmann op de tien, Alvarez was de aanvaller van dienst.
We begonnen echt sterk aan deze partij: doelman Conde mocht al binnen de eerste tien minuten drie kansen tegenhouden. Alvarez met een eerste schot op doel, Nico die meteen zijn stempel op de linkerflank drukte, terwijl Griezmann het deed met een knappe plaatsbal.
Tien minuten later was het wél raak: La Araña met zijn derde competitiedoelpunt, nadat Koke Nico diep lanceerde, de ene Argentijn vond blind de andere, een prima start van deze wedstrijd. Villarreal probeerde er iets tegenover te stellen, al was de poging van Ayoze voor Oblak eenvoudig te pakken.
We bleven de wet dicteren, Griezmann was in opperste vorm: de ene actie na de andere, dieptepassjes als vanouds. De Fransman beloonde zichzelf met kort na het halfuur de bal mooi te nemen en wondermooi in de rechterbovenhoek te plaatsen: 2-0, Atleti op rozen.
Het overige kwartier kregen we nog enkele mogelijkheden, al bleef het 2-0 bij de rust.
Marcelino kon die eerste helft maar moeilijk verteren, dus bracht hij meteen twee nieuwe spelers in aan het begin van de tweede helft: Gerard Moreno & Pépé kwamen Mikautadze & Buchanan aflossen. Een prima zet van de bezoekers, want plots kwam er meer dreiging vanuit Pépé, die Ruggeri het met momenten moeilijk maakte.
Via Moreno & Ayoze probeerde Villarreal de aansluitstreffer te zoeken, wat er voor zorgde dat wij ook meer ruimte kregen. Een sterke Conde kon Griezmann – wat een wedstrijd – en de ingevallen Raspadori van een grotere voorsprong houden, zodat de wedstrijd uiteindelijk op 2-0 eindigde. Een prestatie die iedereen die Atletigezind is toch nodig had, Fernando Torres genoot zichtbaar toen heel het stadion zijn naam scandeerde.
Op 17 september zag Fernando Torres zijn naam toegevoegd worden in het lijstje van coaches die in 21ste eeuw Atlético vertegenwoordigden in de UEFA Champions League:
Javier Aguirre (2008/09), Abel Resino/Quique Sanchez Flores (2009/10) en Diego Simeone (2013/14), die vanaf dat seizoen zich toen elke keer wist te kwalificeren voor het Kampioenenbal.
Fernando Torres zelf, won de Champions League in 2012 met Chelsea, waar hij als invaller deelnam aan de gewonnen finale tegen Bayern München. Zijn meest memorabel moment was ongetwijfeld in de halve finale tegen Barcelona, waar hij de Engelse club naar de finale hielp met een laat doelpunt.
Vier jaar later stond hij opnieuw in de finale, deze keer met de club van zijn hart, maar daar liep het minder succevol af. Los Rojiblancos verloren met strafschoppen van grote rivaal Real.
Het waren enkele herinneringen die opgehaald werden de dag voordien, toen Torres zijn tijd nam om de aanwezige pers te woord te staan:
Hoe hij de Champions League als speler ervaarde?
“Ik herinner mijn debuut nog, bij Liverpool op Porto – in 2007 – en was zo onder de indruk van de sfeer & de aandacht die rond de wedstrijden hing. Enkele maanden later kon ik in de terugwedstrijd op Anfield mijn eerste doelpunten maken, mooie herinneringen.
We kwamen ver dat seizoen – in halve finales uitgeschakeld tegen Chelsea – maar het gaf me zo’n adrenaline dat ik mezelf voornam om die Beker te winnen.”
Of hij zijn eindwinst met Chelsea meteen zou inruilen met Atlético?
“Meteen. Het was ook mijn grote droom om met Atleti een prijs te winnen – wat uiteindelijk gebeurde in 2018 toen Atlético de Europa League won – maar Milaan blijft pijn doen. Het besef dat je zo dicht bij was, het was moeilijk te verteren.”
Of hij in de voetsporen kan treden van Pep Guardiola (2009, Barcelona) en Zinédine Zidane (2016, Real Madrid), twee managers die in hun eerste jaar meteen de Champions League wonnen?
“Dat zou ’n ongelooflijke straffe prestatie zijn, maar we moeten realistisch blijven. De twee namen die u noemde, hebben elk driemaal die prijs gewonnen. Wat ongezien is, maar niet zomaar te evenaren. Cholo was er tweemaal héél dichtbij in zijn tijd hier, maar tegelijkertijd twaalf keer veraf. We proberen dit seizoen weer zover mogelijk te geraken, te beginnen bij morgen.”
Onze eerste tegenstander in de League Phase was Bodø/Glimt, dat zich op de vijfde plaats bevond in de Eliteserien. De Noorse club is de derde, na Rosenborg BK & Molde FK, die zich wist te kwalificeren voor de groepsfase.
Torres koos bewust om te roteren, ondermeer Galán, Lenglet, Pubill, Cardoso, Almada & Sørloth kregen een basisplaats. Voor de Noor was het een leuk terugzien met Glimt, hij speelde in 2015 uitgeleend door Rosenborg.
Ondanks hun verleden samen, opende Sørloth al na elf minuten de score: hij werd centraal aangespeeld door Gallagher, kon mooi wegdraaien van verdediger Gundersen om doelman Haikin te kloppen.
Wie in de tribunes dacht dat er een walk over zou volgen, had het verkeerd. Na de 1-0 kwamen de bezoekers toch even opzetten: Oblak moest zich volledig strekken op een fraaie kopbal van spits Kasper Høgh, die zo de gelijkmaker verhinderde.
De Noren voetbalden met lef, zodoende dat Torres in zijn achterhoofd had dat er geen “kleine” clubs meer bestaan. Almada kwam met een geplaatst schot nog dicht bij de 2-0, terwijl Hauge net voor rust Oblak nog eens aan het werk zette. Desondanks gingen we met een krappe voorsprong de rust in.
Torres voerde slechts één wissel door bij het begin van de tweede helft: Almada maakte plaats voor Raspadori, die meteen in de wedstrijd zat. Gonzalez & Simeone waren prominent aanwezig in de opbouw, zodat Sørloth meer dreiging kon brengen in vergelijking met de eerste helft.
Torres bracht rond het uur wat meer creativiteit met Koke op het middenveld en dat was meteen effectief: onze aanvoerder zag Raspadori mooi tussen de twee centrale verdedigers lopen, zodat hij één op één kwam tegenover Haikin. De Italiaan bleef koel en scoorde zijn eerste doelpunt in het Atletishirt. De opluchting was duidelijk te merken bij Torres en de bank.
De veer was gebroken bij de Noren: twintig minuten voor tijd kon Sørloth zijn prima wedstrijd bevestigen door een tweede keer te scoren, terwijl Baena’s eerste doelpunt een feit was zeven minuten later. Het Metropolitano kreeg dan toch het resultaatwaar het op gehoopt had: 4-0 eindcijfers.
De Spaanse media durfde ‘s anderendaags aan te nemen dat we stilaan op gang aan het komen waren, net op tijd voor de Madrileense derby op het eind van de maand. Vooraleer het zover was stonden er nog twee speeldagen op het programma.
Die eerste was de (altijd lastige) verplaatsing naar het schiereiland Mallorca, waar de plaatselijke club nog geen enkel punt kon sprokkelen na vier speeldagen. Niettemin was het Estadi Mallorca Son Moix sfeervol gevuld: de thuissupporters moedigden hun team luidkeels aan.
Het bracht het gewenste effect: al na vier minuten – blijkbaar stond onze defensie nog te slapen – kon Sergi Darder zijn team op voorsprong brengen. Torres zag zijn elftal meteen reageren, al stond Leo Román telkens op de goede plaats op pogingen van Sørloth & Barrios.
Een halfuur gespeeld en het scorebord stond weer in evenwicht: Sørloth – man in vorm – werd aangespeeld door Gallagher, kaatste mooi terug naar Barrios die hem meteen weer diep speelde, waardoor de Noor met een schijnbeweging Román nu wél kon verschalken, 1-1. We gingen door op ons elan, maar de score bleef dezelfde na vijfenveertig minuten.
Dezelfde tweeëntwintig spelers begonnen aan de tweede helft, waar Mallorca als eerste een poging ondernam om uit te lopen: Costa met een prima afstandschot, de bal ging over het doel.
Een kwartier lang dicteerde Mallorca de weg, onbegrijpelijk dat men nog geen punt kon rapen, maar hun onkunde lag er in dat men de kansen niet afmaakte. Muriqi, Darder & Virgili misten kansen waarvan manager Arrasate vol ongeloof het hoofd schudde.
De laatste twintig minuten maakten we via de ingevallen Alvarez & Griezmann aanspraak op de overwinning, maar gezien de hele wedstrijd zou dit onverdiend geweest zijn: 1-1.
Marca maakte na vijf speeldagen een eerste balans op: Barça autoritair leider met het maximum van de punten, terwijl Real (4 punten) & Atleti (7 punten) goed te maken hebben. Espanyol & Real Betis zijn verrassend goed mee (9 op 15) terwijl Levante, Mallorca & Real Oviedo nu al met degradatiezorgen zitten …
Drie dagen later werd speeldag 6 afgewerkt: midweekvoetbal, dus ging Fernando Torres roteren voor de eerste van de twee Madrileense derby’s: Rayo Vallecano kwam op bezoek, onze stadsgenoot konden we op de 16de plaats terugvinden (4 op 15).
Torres ging voor een gewaagde defenisie met Ruggeri, Hancko, Pubill & Molina, Koke & Cardoso als buffer in het middenveld, terwijl Alvarez steun kreeg van Nico, Griezmann & Llorente. Sørloth (ziek) & Giménez (licht ongemak aan de knie) haalden de selectie niet.
Een prima wedstrijdbegin – meteen Rayo met vlotte aanvalspogingen geen kans geven om in hun spel te komen – werd beloond na een kleine twintig minuten: Griezmann speelde centraal Alvarez aan, die weerkaatste richting Koke. Onze Capi zag Nico de breedte opzoeken, werd aangespeeld. De Argentijn kneep naar binnen, zo dat hij de bal enig mooi tussen Lejeune & Rațiu kon trappen: doelman Batalla stond aan de grond genageld, dus kon alleen maar zien hoe de bal enig mooi in doel belandde: 1-0, een verdiende voorsprong.
Het tweede deel van de eerste helft bleef éénrichtingsverkeer, al hield Augusto Batalla zijn team in de wedstrijd door enkele knappe saves boven te halen. 1-0 aan de rust.
In de tweede helft maakten we het ons zelf moeilijk door de voorsprong niet uit te diepen, want zolang de 1-0 er stond, was Torres er niet helemaal gerust in. Rayo kwam geleidelijk aan toch zijn kans(en) wagen: voormalig Atlético-speler Sergio Camello nam Oblak onder vuur, de paal stond in de weg toen Isi het van buiten de zestien probeerde & De Frutos zag zijn kopbal op een hoekschop net boven de deklat vliegen. Torres greep in: Carlos Martín (Griezmann), Barrios (Cardoso) en Baena (Nico) waren de wissels. Vervangingen die het publiek realiseerde dat El Niño vol voor de overwinning in plaats voor de krappe voorsprong te verdedigen, het werd op luide aanmoedigingen ontvangen!
En die werkten uitstekend: we namen opnieuw de controle over de wedstrijd wat resulteerde in twee grote kansen: Martín kwam oog in oog met Batalla, maar de 29-jarige Argentijnse doelman kon met de voet Martíns poging een halt roepen, terwijl Álex Baena zijn poging wel succesvol zag: een knappe, gekrulde trap in de rechtbovenhoek vijf minuten voor affluiten bezorgde ons een belangrijke overwinning & even belangrijke punten.
Slechts drie dagen later stond speeldag 7 in teken van dé Madrileense derby: El Derbi Madrileño. Marca besteedde de nodige artikels aan het feit dit duel een nieuw elan kreeg: na jaren Simeone & Ancelotti, was het nu daadwerkelijk tijd voor een nieuw tijdperk: het allereerste duel tussen Fernando Torres & Xabi Alonso.
Waar de laatste net meer ervaring als trainer heeft opgebouwd in zijn drie seizoenen bij Bayer Leverkusen, met als hoogtepunt de titel in 2024. Beide heren waren ook ploeggenoten, twee seizoenen bij Liverpool (2007 - 2009) en jarenlang als Spaans international (2003 – 2014).
De Spaanse media keek reikhalzend uit naar dit duel: Xabi Alonso stond tweede in het klassement, maar Reals voetbal was tot nu toe weinig sprankelend plus het feit dat men op de vorige speeldag thuis niet verder kwam dan 1-1 tegen degradatiekandidaat Levante.
Torres’ zijn Atleti was eveneens zoekende naar een nieuwe tactiek, manier van spelen verloor alweer kostbare punten op verplaatsing, maar wist thuis wel ongeslagen te blijven. Een groot voordeel in het aankomende duel met onze rivaal …
Xabi Alonso koos voor een 4-4-2 met geen verrassingen: Courtois in doel, nieuwkomelingen Carreras, Huijsen & Trent A. A. samen met Militão in de verdediging, Bellingham op links, Camaving & Valverde centraal. Enkel op rechtsmidden moest Alonso een knoop doorhakken tussen Rodrygo of Güler, de Turk haalde het. Vini Jr. & Mbappé vormden het aanvalsduo.
Fernando Torres koos voor deze elf aan de aftrap:
Pubill kreeg de voorkeur op de rechtsachter, zo schoof Llorente een rij naar voor. Cardoso & Baena mochten blijven staan na hun prima prestaties tegen Rayo, Griezmann & Alvarez waren vooraan te vinden.
Het thuispubliek had er vertrouwen in dat we een resultaat konden neerzetten, te horen aan de luide gezangen net voor de aftrap. Het wedstrijdbegin was nerveus: Carreras kreeg vrij meteen een gele kaart na een foute tackle op Llorente. Real zette een eerste aanval op, Mbappé besloot op Oblak met een hoekschop als gevolg.
Die hoekschop werd vakkundig weg gewerkt door Giménez waardoor we meteen in de tegenaanval: Koke stak een dieptepass richting Baena, die in zijn sprint Trent kon afhouden en zo op Courtois kon afgaan: zijn schot werd door de Belg in hoekschop gewerkt.
Naarmate de wedstrijd verder ging, controleerden we. Alvarez werd diep gespeeld door Griezmann, Courtois hield zijn netten schoon. De kopbal van Le Normand ging botsend net naast de verkeerde kant van de paal.
Real zette daarover dat Vini plots de buitenspelval kon ontlopen, waardoor hij alleen op Oblak kon afgaan. De Sloveen won het duel door snel uit te komen en de Braziliaan zo zijn kans te ontnemen.
De meeste van onze aanvallen verliepen over links, want wanneer Baena aan de bal kwam, onstond er dreiging: zo ging hij met een knappe dribbel over Trent, keek goed en legde de bal mooi klaar voor een scorende Alvarez! 1-0, de ban was gebroken, het Metropolitano juichte!
Real reageerde meteen via Bellingham, maar die zag zijn schot voorlangs gaan. Het overige van de eerste helft was onder onze controle, zodat we met een voorsprong de rust ingingen.
Xabi Alonsa liet Güler in de kleedkamer, Rodrygo was zijn vervanger. De Brazilaan had de bal nog niet gevoeld, want slechts na vijf minuten in de tweede helft verdubbelden we onze voorsprong: een aanval langs rechts, waar Llorente de bal kon voorzetten maar net te ver voor Alvarez. De bal kwam terug in bezit van Baena, die meteen de bal achteruit legde waarop Griezmann Huijsen én Courtois op het verkeerde been zetten, om zo de 2-0 te scoren!
Alonso zag het gebeuren, toch spoorde hij zijn team aan maar Real was nooit écht gevaarlijk. Enkele kansjes van Mbappé - vrij ongelukkig in zijn acties en pogingen – en een onzichtbare Vini.
De Koninklijke leek nooit aanspraak te maken op de aansluitingstreffer, integendeel: onder de luide aanmoedigingen van ons publiek én de gedachte “doorgaan & kapotmaken” scoorde Baena ons derde doelpunt, hij kon zijn sterke wedstrijd belonen met een doelpunt. Enkele minuten later kreeg hij zijn verdiende applausvervanging.
De scheidsrechter floot de wedstrijd af, het gejuich rolde van de tribunes. Fernando Torres triomfeerde, Xabi Alonso droop af. Het Metropolitano genoot volop van dit moment, het thuispubliek scandeerde luid: “Fernando Torres, lalalalala!”
September kwam op zijn eind met een Europese verplaatsing richting Turkije. Op speeldag twee van de Champions League was Galatasaray de gastheer.
De club uit Istanboel, verraste op de vorige speeldag Europa door met 0-1 te gaan winnen op Manchester City. In de Turkse Süper Lig, vond je de Leeuwen terug op de derde plaats met 17 punten uit zeven speeldagen. Torres had de dag ervoor aan de pers duidelijk aangegeven dat dit geen eenvoudige opdracht zou gaan worden.
In de basiself werd gerouteerd: Musso verving de lichtgeblesseerde Oblak, Ruggeri, Lenglet, Molina, Gallagher, Nico & Sørloth kregen ondermeer speelgelegenheid.
Torres’ zijn woorden bleken te gaan kloppen: slechts vijf minuten had de thuisploeg nodig om, de heksenketel die het RAMS Park is, het stadion te laten ontploffen: Leroy Sané troefde makkelijk Ruggeri af, de voorzet werd staalhard voorbij Musso afgewerkt door Victor Osimhen.
De eerste helft kreeg ons team geen voet aan de grond: de pressing van Galatasaray was met momenten moordend. Een uitstekende Musso – eigenlijk te goed om tweede doelman te zijn – hield ons in de partij. Torres blies van opluchting toen het ‘maar’ 1-0 stond aan de rust.
Bij aanvang van de tweede kwam Almada een vermoeide Baena aflossen. De jonge Argentijn toonde de lef door de bal op te eisen, zo kreeg Sørloth vrij snel een eerste mogelijkheid, Çakır redde prima. Op een afvallende bal na een hoekschop, waagde Conor Gallagher zijn kans, hij zag zijn afstandsschot net over de deklat gaan.
Zo kwamen we beter in de wedstrijd, wat Torres ook zag: een dubbele wissel met Raspadori & Alvarez kwamen op het uur Nico & Sørloth vervangen.
Het spelbeeld kantelde compleet: Galatasaray kroop in een egelopstelling, toch kreeg Alvarez meteen een reuzekans, in eerste instantie kon Çakır de bal nog tegenhouden, maar Almada was goed gevolgd: 1-1 met nog twintig minuten op de klok!
Geen vijf minuten werd ‘erop en erover’ toegepast: Gallagher waagde nogmaals een poging van veraf, de bal bleef in de zestien hangen tussen heel wat spelers, tot Raspadori van dichtbij uiteindelijk kon binnen tikken! De overige vijftien minuten speelden we de wedstrijd volwassen uit! Zes op zes voor Fernando Torres en zijn Atleti!
1 like
Mooi resultaat tegen Real! Smaak goed te pakken zo te zien.
1 like
De overwinning tegen Real deed deugd, man! Ja, het begint vlotter te draaien in Torres’ team!
1 like
Oktober.
Een aardig gevuld Estadio Abanca-Balaídos, thuishaven van RC Celta de Vigo. De club beleeft een prima seizoen, getuige de knappe 10 op 15 die men uit de laatste vijf wedstrijden wist te halen. Aanvoerder & clublegende Iago Aspas greep begin deze maand net naast de Player of the Month-trofee, maar toonde aan dat de 37-jarige Spanjaard de goede vorm te pakken had.
Fernando Torres bracht, net voor de interlandbreak, enkele wijzigingen door: zo startten ondermeer Giménez, Barrios & Griezmann op de bank. Le Normand, Cardoso & Baena waren hun vervangers.
De thuisploeg toonde, door vlotte combinaties, meteen hun intenties: hun goede vorm bevestigen. Het openingskwartier kwamen we door, dankzij twee prima reddingen van Jan Oblak op pogingen van Bryan Zaragoza én aanvoerder Aspas.
Enkele minuten later kreeg Celta een hoekschop, waarbij er miscommunicatie was tussen Oblak & Hancko, de bal bleef in het pak spelers hangen en Marco Alonso profiteerde aan de rand van de zestien om de score te openen. Celta werd terecht beloond voor hun arbeid.
We hadden na het tegendoelpunt wat tijd nodig om in de wedstrijd te komen, na een halfuur pas kon onze eerste kans genoteerd worden: Alvarez glipte door de buitenspelval, maar kon doelman Villar niet verschalken. Het laatste kwartier onderging Celta nog een aantal pogingen maar de 1-0 bleef op het scorebord staan.
Tijdens de pauze werden bij beide teams geen wissels doorgevoerd. Het enige verschil was nu dat Atleti het initiatief nam om dominant te zijn. Het had resultaat: tien minuten gespeeld kreeg verdediger Starfelt de bal tegen de hand: strafschop! Julian Alvarez bleef koel en scoorde zijn vijfde competitietreffer vanop elf meter voorbij Villar.
Torres moedigde zijn elftal aan om door te blijven gaan op dit elan, via opnieuw Alvarez & Baena kregen we twee mooie kansen om de voorsprong te claimen, maar eerst Villar & dan de paal verhinderden dat.
Met nog twintig minuten op de klok, greep Torres in: Baena & Cardoso ruimden plaats voor Griezmann & Barrios. Collega González dacht hetzelfde en bracht Borja Iglesias in voor Ferran Jutglà. Het werd duidelijk dat beide heren volop voor de drie punten gingen.
Het publiek dreef de gezangen & aanmoedigingen op, waardoor de thuisploeg zijn kans rook. In de slotminuten van de reguliere speeltijd werd hun inzet alweer beloond: Zaragoza dropte de bal in de zestien, waar Iglesias de bal kon controleren, één passje achteruit kon leggen zodat Mingueza vol overgave op doel kon trappen: de bal was onmogelijk tegen te houden: 2-1.
González, de spelersbank & het thuispubliek waren in alle staten: de partij leek in een definitieve plooi gelegd te zijn. Mingueza baalde de vuisten richting de bank, de buit leek binnen. Torres keek naar de klok, zag dat er nog drie minuten extra tijd werd toegevoegd. El Niño gaf zijn spelers aan om er in te blijven geloven en dat we nog één kans kon creëren.
Nadat we aftrapten, speelde Barrios de bal meteen diep naar Guiliano, die er in slaagde om Marcos Alonso te verschalken en voor te zetten. Griezmann stond op de juiste plaats, klom hoger dan Javi Rodríguez om de bal in doel te koppen: 2-2!
Griezmann spurtte naar de bank waar iedereen euforisch dat onverhoopte punt vierde, terwijl de spelers van Celta vol ongeloof voor zich uit staarden …
Toen Torres voor de camera verscheen bij de nabeschouwing, was hij zichtbaar opgelucht.
“We zaten in de eerste helft echt niet in de wedstrijd, wat volledig Celta hun verdienste was. Men komt terecht op voorsprong, terwijl wij die enkele kansen niet benutten.
Na rust konden we via wat geluk weer op gelijke hoogte komen, waar ik hoopte dat we van dat momentum konden profiteren. Maar dan slikken we nog een tegendoelpunt op een moment in de wedstrijd waarvan je denkt dat het voorbij is.
Ik moet mijn spelers feliciteren dat ze er bleven in geloven, wat niet eenvoudig leek met enkel nog de blessuretijd. Maar we hebben getoond waar Atleti voor staat: stop nooit met geloven!”
De interlandperiode stond voor de deur zodat de rust aanwezig was op de club. Torres nam de tijd om in te gaan op de vraag van Javi Galán om rond te tafel te gaan zitten.
De linksachter zijn contract loopt op het eind van het seizoen af, maar gaf aan dat hij graag wil verlengen. Galán ging akkoord om een seizoen te verlengen. Hij zal, ondanks geen garantie volwaardig basisspeler te zijn, de nodige speelminuten krijgen.
Onze internationals kwamen na twee weken terug op Majadahonda, ons trainingscomplex. Sommigen onder hen waren niet helemaal tijdig fit, waardoor Torres moest gaan sleutelen aan zijn basiselftal voor de wedstrijd van speeldag 9.
Zo startten Pubill & Hancko samen centraal achteraan, Gallagher & Guiliano kregen de voorkeur op Koke & Llorente, terwijl Sørloth & Almada het duo vooraan waren.
Tegenstander van dienst: Osasuna. De club uit Pamplona was onderaan het klassement te vinden, in volle degradatiestrijd met een recente 3 op 15. Tevens was ook hun belangrijkste speler, Ante Budimir, niet aanwezig. De Kroaat was out voor dit duel.
Niettemin begon het team van Lisci prima aan de wedstrijd, met enkele kansjes via Rubén García & Moncayola.
In de 17de minuut kreeg Osasuna via Aimar Oroz de uitgelezen kans om op voorsprong te komen vanop de stip, nadat Molina de bal met de hand beroerde. Maar de 23-jarige Spanjaard trapte de bal naast het doel, tot groot jolijt van ons thuispubliek.
Het bleek een kantelpunt in hun wedstrijd, want we waren wakker geschoten. Sergio Herrera was druk in de weer om (grote) kansen van Sørloth, Almada, Nico én Guiliano uit zijn doel te houden. Een 0-0 na vijfenveertig minuten was het gevolg, wat zichtbaar Torres frustreerde.
Na het kwartier rust, waar Llorente & Koke ingevallen waren, hetzelfde spelbeeld: druk van ons uit, Herrera die enkele straffe reddingen uit zijn mouwen toverde!
Op het uur werd dan toch de score geopend: Marcos Llorente kreeg de bal mooi in een één-tweetje met Almada terug in de zestien en kon Herrera eindelijk in zijn verste hoek kloppen. De ban was gebroken, nu was het een kwestie van de voorsprong uit te breiden.
Al bleef Osasuna niet bij de pakken zitten: Oroz deed Oblak languit duiken op een geplaatste bal, Catena zag zijn kopbal net overgaan bij een hoekschap.
Het Metropolitano voelde aan dat 1-0 niet genoeg ging worden om de drie punten binnen te halen, dus moedigde het publiek ons aan. Een kleine tien minuten voor tijd kwam de verlossende 2-0. Llorente - weer hij – met een gemeten voorzet waar Sørloth enkel zijn hoofd moest tegen zetten: Herrera voor de tweede maal geklopt, de gezangen werden luider, de drie punten waren binnen!
Onze volgende partij was de Europese verplaatsing naar Eindhoven, Nederland. PSV stond ongeslagen aan kop in de Eredivisie. In de Champions League kon men een 1 op 6 voorleggen, nadat het thuis Bayern München in bedwang kon houden (2-2), terwijl Newcastle vorige speeldag net te sterk was (2-1).
De thuisploeg zat meteen op rozen want hun eerste aanval was meteen raak: Saibari kon zich doorzetten tussen Pubill & Giménez, de bal bleef tussen de spelers hangen, kaatste op Oblak af, waardoor Perišić de klutsbal maar hoefde binnen te tikken: 1-0 na amper drie minuten!
PSV bleef doorgaan op hun elan, Alassane Pléa verplichtte Oblak tot tweemaal toe om tot het uiterste te gaan, tot grote onvrede van onze Sloveen. We kwamen moeilijk in de wedstrijd doordat PSV zijn wil oplegde. Alvarez, vrij onzichtbaar, kon toch na ruim een halfuur doelman Olij eens aan het werk zetten. Een verdiende 1-0 voorsprong voor de Eindhovenaars.
Torres voerde één wissel door: Koke bleef in de kleedkamer, Gallagher nam zijn plaats in. Het leverde meer balbezit op waardoor we enkele aanvallen op konden zetten.
Toch was PSV’s eerste aanval meteen weer doeltreffend: Pléa haalde de achterlijn, de bal bleef hangen tussen hem & Hancko waardoor de bal voor de voeten van Saibari viel, die genadeloos de bal in het dak van het doel trapte: 2-0, een stunt leek in de maak!
Rond het uur kwamen de bleke Alvarez & Baena naar de kant voor Sørloth & Griezmann. Torres wou meer pressing op hun balbezit & Sørloth deed zijn taak met verve. De Noor ging jagen op Salah-Eddine, kon de bal veroveren en inspelen op Gallagher, die meteen Griezmann diep stuurde, de Fransman schoot vanuit een scherpe hoek, Olij duwde in hoekschop.
PSV leunde comfortabel achteruit, waardoor we nu wel moesten op zoek gaan naar de aansluitingstreffer. Weer werd Sørloth aangespeeld, hij controleerde de bal, hield Schouten van zich af en legde de bal terug én zodat Barrios in één tijd de bal staalhard in doel trapte: het doelpunt dat we nodig hadden om ons in de wedstrijd te knokken.
Torres gaf Griezmann langs de zijlijn nog enkele instructies mee, terwijl Ruggeri plaats maakte voor Galán. Onze druk hield aan, plots was het in het strafschopgebied alle hens aan dek voor Olij & zijn defensie: Griezmann kon de bal niet tussen de palen krijgen, want Yarek hield de bal van de lijn.
Het thuispubliek voelde dat we de match in handen hadden, dus ging het luider hun team aanmoedigen. De ingevallen Til had dé kans om de wedstrijd dood te maken, maar Oblak pareerde zijn schot, meteen gingen we over op een counter: Galán naar Raspadori, die centraal in speelde naar Barrios. Onze nummer 8 zag “het straatje” waar Sørloth in liep, zodat hij de Noor alleen op weg zette richting Olij.
Sørloth hield het hoofd koel en plaatste de bal rustig langs Olij in doel! De spelers van PSV zakten van weemoed op de grond, terwijl Torres kwam meevieren met zijn team. Een belangrijk punt dat we uit de brand sleepten, want het zag er lang niet goed uit …
Na de terugreis werd de focus gelegd op de uitwedstrijd tegen Real Betis, die uit zijn laatste vijf wedstrijd tien punten haalde en daarmee terug te vinden was op de 8ste plaats in LaLiga.
Torres liet het centrale duo Lenglet – Le Normand starten, Gallagher, Griezmann & Sørloth konden ook op een basisplaats rekenen. Alvarez begon op de bank.
Het goot water in Sevilla, waardoor het team niet zijn gewenste spel kon spelen: de bal ging niet zo vlot rond op de natte ondergrond. Niettemin konden we na een tiental minuten onze eerste kans creëren: Pau López pakte de poging van Griezmann.
Real Betis drong ook aan, vooral via de bedrijvige Anthony & Abde, die de voorkeur kreeg op ex-Atlético Riquelme. Cucho Suárez kreeg van hen heel wat bruikbare voorzetten, maar de Colombiaan kon niet profiteren.
Op het halfuur gebeurde de opbouw vanop rechts via Llorente, Barrios & Guiliano, die de bal strak en laag voorzette waardoor Sørloth zijn derde competitiedoelpunt kon scoren. De Noor ontgoochelde niet als hij speelt, getuigde dat hij nu drie wedstrijden op rij wist te scoren.
Bij aanvang van de tweede helft bleven dezelfde tweeëntwintig spelers staan, waardoor het spelbeeld aangenaam hetzelfde bleef. De partij ging weg en weer: beide teams gingen voluit voor de overwinning.
Lo Celso, die een sterke wedstrijd speelde, beloonde zichzelf met een knap doelpunt nadat een hoekschop kort gegeven werd en hij de bal enig mooi langs Oblak krulde van buiten de zestien.
Met nog twintig minuten op de klok, werden er aan beide kanten nog kansen gecreëerd, maar geen van beide doelmannen gaf zich nog gewonnen, waardoor 1-1 de eindstand werd.
Oktober werd afgerond met El Clásico, die Barcelona won met 1-2. De Catalanen verstevigden zo hun leiderplaats. De kloof werd alleen maar groter terwijl Real Betis & Athletic Club ons op de hielen zitten. Celta’s goede reeks resulteerde in een prima positie. Real verloor al teveel punten voor hun doen, zodat de toekomst van Xabi Alonso onzeker lijkt …
1 like
November.
Op de eerste november stond er een duel op het programma wat slechts een vijftal seizoenen geleden een topduel zou zijn onder twee (sub)toppers: Atleti & Sevilla. De club zag sinds het seizoen 2022/23 zijn aanzien dalen tot een 12de, 14de en vorig seizoen 17de plaats.
Sevilla onwaardig, gezien zijn rijke historie die het met zich meedraagt. We troffen de club van coach én oud-speler (1996/97) Matías Almeyda terug op een veertiende plaats. Slechts zeven punten werden gesprokkeld de laatste vijf wedstrijden. Desondanks de sportieve (en financiële) malaise, blijft de club een tegenstander om de tanden op stuk te bijten …
Torres wijzigde zijn elftal in vergelijking met vorige speeldag: Ruggeri & Griezmann op de bank, Hancko & Almada namen hun plaats in.
Almeyda gaf Azpilicueta een basisplaats, de centrale verdediger werd toegejuichd nadat hij twee seizoen actief bij ons was. Oude bekende Alexis Sánchez, Ejuke begonnen op de flanken, de 25-jarige Isaac Romero stond in de punt.
Zoals verwacht een “taai” Sevilla, een stevig blok voor doel maar snel counterend in de tegenaanval. Het was een kwestie van snel op voorsprong te komen, wat in rond de 21ste minuut lukte: een prima over de grond combinerende actie die bij Almada uitkwam.
De Argentijn zette met een subtiel doorsteekpasje Gallagher diep, de Engelsman zag zijn kans schoon om Nyland te kloppen: het eerste doelpunt van de campagne voor onze Pitbull!
Sevilla gaf ons de indruk niet echt te willen aanvallen, het lag eerder op de loer om genadeloos toe te slaan op een moment dat we in de fout gingen: Ejuke profiteerde van balverlies, kapte zichzelf tussen Llorente en Le Normand, maar vond Oblak op zijn weg. 1-0 halfweg.
De tweede helft bracht hetzelfde, alleen hield Nyland zijn team in de wedstrijd. De Noor hield zijn landgenoot Sørloth tot twee keer toe van een doelpunt. Wat zette Sevilla daar tegen over? Enkele “prikjes” van Ejuke, de meest bedrijvige van de tegenpartij, ook Agoumé probeerde het van ver: zijn schot ging nipt voorlangs.
Het waren momenten die aantoonden dat we dat tweede doelpunt nodig hadden om Sevilla K.O. te slaan. Met nog ruim twintig minuten losten Alvarez, Griezmann & Koke de moegelopen Sørloth, Almada & Gallagher af.
We bleven druk naar voor uitoefenen, maar hadden pech in de afwerking. Alvarez, toch al enkele speeldagen ‘droog’, zag zijn schot over gaan, terwijl Griezmanns vrije trap knap door Nyland gepareerd werd.
Het thuispubliek, samen met Torres langs de zijlijn, werd nerveus. Rond het doel van Sevilla was het zo druk dat er amper ruimte was om nog kansen te creëren. De bal werd zo ver mogelijk weggetrapt door Kike Salas, want ons een nieuwe aanval deed opzetten.
Llorente mocht ver zijn flank afgaan, versnelde langs linksachter Suazo tot aan de achterlijn om de bal strak achteruit te spelen waar Barrios de bal overhoeks voorbij Nyland schoot!
De vreugdeuitbarsting bij het publiek was gigantisch, Torres baalde de vuist richting de tribunes achter hem: opdracht geslaagd!
Fernando Torres tijdens de nabeschouwing:
Of hij de wedstrijd kon samenvatten?
“Wij hadden duidelijk de intentie om te winnen, Sevilla duidelijk niet. Wat hun goed recht was, elk team kiest zijn eigen aanpak. Ik wist van te voren dat het geen makkelijke klus ging worden.”
Of hij blij werd van Barrios’ prestaties de laatste wedstrijden?
“Pablo speelde een cruciale rol de laatste weken: hij begint nu ook te scoren, wat ik een enorme stap voorwaarts vind in zijn ontwikkeling als voetballer. Ik vraag hem dat ook: om meer in de zestien te komen, meer te trappen op doel. Zijn twee doelpunten waren belangrijk.”
Of de kloof met Barcelona nog te overbruggen is?
“Het is een cliché, ik weet het maar het seizoen is pas elf speeldagen ver? En zei Cholo niet altijd: partido a partido?” (knipoog)
Die volgende wedstrijd waren we gastheer voor Inter. De Nerazzurri verloor nog niet in eigen land. In de Serie A stond men tweede geklasseerd met 24 op 30. Ook Europees waren de Italianen nog ongeslagen nadat het won tegen Dortmund & Liverpool, terwijl het tegen Arsenal niet verder kwam dan een gelijkspel.
Cristian Chivu - net als Torres – pas aangesteld in juni als hoofdtrainer, startte dus sterk met het team waar hij zelf zeven seizoenen voor uitkwam.
Chivu koos voor een 5-3-2-formatie waar alle namen de te verwachten waren, enkel Thuram was geblesseerd. Yoan Bonny kreeg daardoor een basisplaats naast Lautaro.
Torres bleef trouw aan zijn formatie: Ruggeri & Llorente waren de wingbacks, Hancko & Giménez het centrale duo achteraan. Koke, Barrios, Baena & Guiliano het middenveld, terwijl Sørloth & Alvarez het spitsenduo waren.
Het elftal had de boodschap om Inter meteen tegen eigen doel te drukken duidelijk begrepen, want al bij de tweede minuut moest Sommer alert zijn: het schot van Alvarez, duidelijk gebrand op een goede prestatie, werd over het doel geduwd.
Enkele minuten later kreeg Baena een nieuwe kans om de score te openen, maar wederom stond Sommer op de juiste plaats om dat te verhinderen. Het thuispubliek was een ware twaalfde man, Inter kon amper in de wedstrijd komen.
In de achtste minuut werd onze aanpak beloond: Llorente speelde Koke aan, die Guiliano diep stuurde. Dimarco werd op het verkeerde been gezet, want in plaats van de bal voor het doel te gooien, werd hij langs de grond gegeven. Alvarez werd zo bereikt, controleerde én kon zo zijn hoek kiezen om Sommer te kloppen: 1-0, het eerste Europees doelpunt van La Araña!
In plaats van te controleren, bleven we op de gaspedaal duwen: Inter kwam enkel tot aan verdedigen toe. Sommer werd meerdere keren getest, maar kwam op kansen via Sørloth, Barrios & Guiliano er telkens als winnaar uit.
Chivu acteerde als een gek voor zijn dugout, want zijn team lag zwaar onder: pas na het halfuur kon Bonny als enigste een poging ondernemen om Oblak te verschalken. De Sloveen kon de bal eenvoudig uit de lucht plukken.
De cijfers aan de rust illustreerden onze overmacht: 61% balbezit, 9 schoten – waarvan 7 op doel – terwijl onze expected goals op 1,4 stond. Een dominate eerste helft.
Opvallend geen wijzigingen bij Inter, wel was duidelijk dat men uit een ander vaatje wou tappen. Barella & Çalhanoğlu gingen voorop in de strijd: even leek de tackle van de Turk op Barrios een rode kaart te gaan worden, maar de middenvelder ontsnapte met “slechts” geel.
De hoge pressing kon logisch gezien niet meer herhaald worden, maar we hadden wel het gevoel de wedstrijd onder controle te hebben. We bleven zoeken naar het tweede doelpunt, maar gelukkig voor Inter was Sommer op de afspraak.
De Italianen konden met nog twintig minuten op de klok wat meer balbezit opeisen, maar echte kansen creëerde het niet. Zo zag je de frustratie op het gezicht van Lautaro wanneer hij één van zijn weinige kansen niet kon verzilveren.
In het slot van de wedstrijd kwam de ingevallen Griezmann nog dicht bij ons tweede doelpunt, maar zijn geplaatste schot zoefde over doel. De eindscore liet het zeker niet vermoeden, maar dit was een wedstrijd waarbij we Europa toonden waartoe we in staat zijn …
Op 8 november, net voor alweer een interlandbreak, werd speeldag 12 afgewerkt. Levante, gepromoveerd als kampioen in LaLiga Hypermotion, haalde een mooie 9 op 15.
Het team van coach Luís Castro had enkele bekende spelers in zijn selectie: doelman Mathew Ryan, na veel omzwervingen in Spanje beland, oud-Atlético Manu Sánchez én het 37-jarige clubicoon José Luis Morales, terug na een uitstapje van twee seizoenen bij Villarreal.
Morales zat weliswaar op de bank, want Karl Etta Eyong drong hem daar naar toe. De 21-jarige Kameroener was dé man in vorm bij Levante. Niet alleen wist hij al drie keer te scoren, tevens stond hij bovenaan de lijst met de meeste assists dit seizoen (6 in 11 wedstrijden).
Torres voerde heel wat wijzigingen door: Galán, Lenglet, Le Normand, Pubill in de defensie, Nico, Barrios, Cardoso, Guiliano, & Almada, zodat Alvarez alleen in de punt stond.
Levante was niet onder de indruk van het Metropolitano, zo dat het aardig mee deed in de openingsfase. Torres wou graag deze pressing zien als tegen Inter, maar met een geheel ander elftal was dit niet zo evident. Toch kon een bedrijvige Almada een eerste aanval afronden, maar Ryan liet zich niet kloppen.
Oriol Rey kreeg een uitgelezen kans om zijn team op voorsprong te brengen, nadat de bal maar niet weg raakte uit onze zestien, maar de middenvelder trapte hoog over in plaats van in doel.
De wedstrijd ging aangenaam heen en weer, al konden wij op voorsprong klimmen. Marc Pubill kon in zijn zesde LaLigawedstrijd zijn allereerste doelpunt scoren, nadat een afgeweken bal voor zijn rechtervoet viel. De jonge verdediger twijfelde niet: 1-0!
Levante bleef moedig voetballen, zodat ook Etta Eyong zijn kans(en) waagde. De eerste keer voorlangs, de twee poging werd door Jan Oblak in hoekschop gewerkt. De aanvaller was er één om in de gaten te houden wanneer hij aan de bal kwam …
De tweede helft ging van start met meteen een reuzekans voor Romero, die alleen op doel kon afgaan, nadat hij door Losada werd diep gestuurd maar Oblak was er héél snel bij om te pareren.
Een kwartier later werd Almada afgelost door Griezmann die enkel drie minuten nodig had om zijn vierde doelpunt van het seizoen te scoren. Grizi werd mooi diep gestuurd door Koke, die de laatste wedstrijden sterk presteerde. 2-0, een comfortabele voorsprong.
De club uit Valencia wist tien minuten voor tijd toch nog een eerredder te scoren via invaller Brugui. Als Luís Castro & zijn team zo strijdvaardig durven blijven spelen, lijkt een verlengd verblijf in LaLiga een mogelijkheid.
Onze internationals vertrokken richting hun respectievelijke nationale teams. Zo werden Le Normand, Llorente, Baena & opnieuw Barrios opgeroepen voor La Selección.
Na een rustige twee weken werd de focus op Getafe gericht. José Bordalás & zijn team waren na een prima seizoenstart afgegleden naar een 16de stek in het klassement. Het kon amper vier punten op vijftien halen de laatste weken.
Coliseum Alfonso Pérez was aardig volgelopen voor de Madrileense derby. Fernando Torres koos voor een elftal waarvan de mix van vaste basisspelers en wisselspelers mooi verdeeld was met het oog op het Champions Leagueduel enkele dagen later.
Bordalás liet zijn elftal een dubbele muur opzetten waardoor het voor ons heel moeilijk werd om kansen te creëren. De enkele mogelijkheden die we kregen, werden eenvoudig gepakt door David Soria. Na vijfenveertig minuten was de frustratie duidelijk leesbaar …
Getafe’s code op eigen veld is heel moeilijk te kraken, wat hetzelfde spelbeeld op leverde na de pauze. Een stevig blok van acht veldspelers én twee spitsen die op de loer liggen om levensgevaarlijk te counteren.
Na een uur greep Torres in: een povere Nico & een moegelopen Alvarez werden vervangen Baena & Sørloth.
Het bracht net iets meer dreiging voor het doel van Soria. De Noor kon hem aan het werk zetten via een stevige kopbal & een bal op de paal. Griezmann werd afgelost door Raspadori, waardoor Baena centraal achter Sørloth mocht spelen.
Het bleek alweer een goede zet van Torres te zijn, want tien minuten voor tijd kon Baena de langverwachte 0-1 op het scorebord zetten. El Niño’s wissels zijn al vaak van goudwaarde gebleken dit seizoen. Drie belangrijke punten.
Enkele dagen later stond speeldag 5 in de Champions League op het programma. De Brusselse club, na 90 jaar weer Belgische landskampioen, kwam met een 4 op 12 op bezoek in Madrid. Voor afreizen had David Hubert laten weten dat men niet naar hier kwam om zich in te graven.
Juan Musso stond in doel, daar Jan Oblak ziek was. Torres nam liever geen risico met zijn nummer 1, zodat de Sloveen kon uitzieken.
Overigens een viermansdefensie met Ruggeri, Lenglet, Giménez & Molina. In het middenveld kwamen Koke & Gallagher terug in de basis. Ook Nico, Baena & Guiliano startten met Sørloth in de punt van de aanval. Griezmann begon daardoor op de bank, Julian Alvarez zat niet in de selectie, hij werd rust gegund voor dit duel.
Union kwam in zijn typeploeg aan de aftrap: een 3-5-2-formatie waarbij aanvaller Florucz de voorkeur kreeg op Promise David.
Union kwam het sterkst uit de startblokken, de woorden van Huber waren juist: de eerste kans was voor Kevin Rodríguez, die Musso meteen aan het werk zette. Na een kwartier spelen leek het evenwicht hersteld, toen Ait El Hadj net buiten de zestien een ingeving had: 0-1!
Het Metropolitano verstomde, dit scenario had men niet in gedachten bij aanvang. We hadden tijd nodig om in ons spel te komen, al werden we verhinderd door de kleine, maar vele fouten die ondermeer Rasmussen en Zorgane op het middenveld begingen.
Baena, in goede doen, zette Scherpen aan het werk. De Nederlandse reus hield magistraal de bal tegen. Union speelde met lef, kreeg nog enkele kansen om zijn voorsprong te verdubblen.
Net op het moment dat het Metropolitano begon te grommen, werd Nico in de zestien neergehaald door aanvoerder Burgess. De Brit speelde de onschuld zelve maar werd geboekt met geel.
Nico nam zelf zijn verantwoordelijkheid en klopte nipt Scherpen vanop de stip. 1-1 aan de rust.
Naarmate de tweede helft verder kabbelde, ging Union meer en meer op safe gaan spelen. In het slotkwartier kwam invaller Carlos Martín nog héél dicht bij de winnende treffer, maar een knappe redding van Scherpen liet de partij in ons tweede gelijkspel eindigen.
Een dag later gaf Oblak aan zichzelf weer veel beter te voelen en klaar te zijn voor onze volgende wedstrijd.
Die wedstrijd is maandagavond op 1 december, mits eventuele winst kan de kloof verkleind worden naar drie punten, want … leider Barcelona liep de dag voordien zijn tweede nederlaag van het seizoen op. Deportivo Alavés ging verrassend 1-2 winnen …
1 like
December.
De opdracht was duidelijk: winnen, winnen, winnen. Real Oviedo, sinds 2001 (!) terug op het hoogste niveau. De club uit Asturië ziet weliswaar een retourticket naar tweede klasse wedstrijd na wedstrijd dichterbij komen, getuige hun 5 op 39.
Al is er de laatste weken beterschap, want vier van de vijf punten werden behaald in hun laatste vijf wedstrijden. Toch leek Carbayones een moeilijke verplaatsing tegemoet te gaan.
Fernando Torres kon toch nog niet rekenen op Jan Oblak, die last bleef hebben van het virus die hem langs de zijkant hield. Musso in doel, Hancko & Giménez vormden het hart van de verdediging met voor hen Barrios & Cardoso, die de voorkeur kreeg op Koke.
Geen Sørloth die uit voorzorg uit de selectie werd gehouden, dus stond Alvarez in de aanval met Almada, Nico & Llorente achter zich.
Bij Oviedo koos Anthony Lurling voor Santi Cazorla. Het werd een blij weerzien met Torres: beiden waren samen als Spaans internationals succesvol, met name tijdens Euro 2008. Ook de Belg Leander Dendoncker & Eric Bailly (ex-Man Utd) stonden in de basis.
Onze openingskwartier was sterk want al na negen minuten kon Alvarez zijn zesde doelpunt van de competitie scoren op assist van Nico, die goed aan de partij begon. Oviedo kon er via Colombatto enkel een afstandsschot tegenover zetten.
Een kwartier later werd het 2-0: Nico scoorde, de verdienste van zijn landgenoot Alvarez die de bal mooi klaar legde. Het werd ook de stand aan de rust.
Dezelfde tweeëntwintig spelers begonnen aan de tweede helft, waar Oviedo met meer lef begon. Het resulteerde in enkele kansen via Cazorla, Chaira & Federico Viñas.
Het resulteerde rond het uur in een aansluitingstreffer: een schot van net buiten de zestien werd knap tegen gehouden door Musso, maar Viñas was sneller op de bal.
We waren niet van slag, want vrij snel kwam onze reactie. De opbouw langs de rechterflank via Pubill & Llorente verliep vlot, waar de laatste de bal strak voorgaf zodat Nico zijn tweede van de avond kon tegen de touwen trappen: 3-1, de overwinning was een feit!
Na veertien speeldagen werd de kloof met wat eerst een ongenaakbaar Barcelona bleek te zijn, teruggebracht tot drie punten!
Op 2 & 3 december werd de tweede ronde van Copa del Rey afgewerkt. Op 4 december werden we geloot aan Deportivo La Coruña, dat we zullen treffen in de tweede ronde van de beker.
Twee dagen later stond de trip naar Bilbao gepland, waar Athletic Club op de zesde plaats terug te vinden was, met een verschil van 8 punten. De Basken kenden tot nu toe een wisselvallige campagne, getuige hun recente 9 op 15.
Het gemis van Nico Williams, geblesseerd, was misschien wel een factor dat het team van Ernesto Valverde parten speelt. Vanuit het verleden wisten we dat een moeilijke wedstrijd tegemoet gingen, want in een kolkend San Mamés hebben we het altijd lastig.
Deze keer was het dus niet anders. Een volgepakt stadion dat uit volle borst het clublied meezong: intimiderend. Dat was ook op het veld te merken, want onder impuls van aanvoerder Iñaki Williams, toonde Athletic meteen zijn intentie.
Juan Musso, nog steeds in afwezigheid van Oblak, werd aan het werk gezet door Sancet. Ook Berenguer & Guruzeta waagden hun kans. Het openingskwartier was verstikkend, toch konden we het doorkomen.
Net voor het halfuur kon Baena als eerste een schot richting doel trappen, de bal ging naast het doel. Het was symbolisch voor de onmacht die we hadden om in de wedstrijd te komen. Ondanks het overwicht dat de thuisploeg kon creëren, bleef het 0-0 na vijfenveertig minuten.
In de kleedkamer greep Torres in door Gallagher in te brengen, Koke bleef binnen. We misten de nodige grinta om in het middenveld “onze voet” te kunnen zetten. Onze eerste tien minuten waren ok, met ondermeer een poging van Alvarez die Unai Simón makkelijk kon pakken.
Los Leones bleven druk naar voor zetten, zodat we niet in staat waren om in de tegenaanval te gaan. De aanmoedigingen van de thuisaanhang hielpen, want kort na het uur kwam de voor hen verdiende 1-0: Berenguer kon de voorzet van Iñaki in de korte hoek binnen tikken.
Torres hoopte langs de zijkant nu een reactie te zien van zijn elftal, maar dat was teveel gevraagd. Het spelbeeld bleef helaas hetzelfde, waar Musso ons met enkele puike reddingen toch in de wedstrijd hield. Toch werd onze tweede nederlaag van het seizoen een feit.
In de tweede week van december stond onze laatste Europese wedstrijd van het jaar op het progamma: het vliegtuig ging richting Londen, waar Arsenal onze gastheer was. The Gunners draaiden in de Premier League een grijs seizoen – 7de met 23 op 45 – maar in Europa lukte het alvast beter. Arsenal was ongeslagen & had tot nu hetzelfde parcours gelopen: 11 op 15.
Begin augustus hadden beide teams een oefenpartij gespeeld, waar de Engelsen in het slot nipt konden winnen. Nu was de inzet compleet anders, vandaar dat het opmerkelijk was dat Torres koos om zijn elftal helemaal te door elkaar te schudden, op Musso, Koke & Llorente na.
Emirates Stadium zag dat Mikel Arteta wél zijn gekende elftal aan de aftrap bracht: Raya in doel, een viermansverdediging met Hincapié, Gabriel, Saliba & Timber. Op het middenveld stonden Zubimendi, Rice en Ødegaard. Vooraan kreeg Gyökeres steun van Trossard en Saka.
De thuisploeg begon sterk aan de wedstrijd, waar het het balbezit opeiste. De eerste kansen kwamen er via Gyökeres en Saka, waar Ruggeri het niet onder de markt mee had.
Onze kansen? Op één hand te tellen: Arsenal domineerde én Sørloth werd niet bereikt, doordat Zubimendi Almada in zijn achterzak had. Net iets meer dan twintig minuten waren gespeeld, wanneer Trossard Molina achter zich liet en Victor Gyökeres zijn derde Champions Leaguedoelpunt aanbod: 1-0.
Nu Arsenal op voorsprong stond, ging de druk wat gaan liggen. Raspadori toonde zijn goede intenties, maar was vaak ongelukkig in zijn acties. Llorente was aan de overkant gevaarlijker, want net voor rust kreeg hij dé kans op de gelijkmaker, maar Raya haalde de bovenhand.
De intentie om na de rust wat dominater voor de dag te komen, werd meteen een nog lastigere opgave door een vroeg, tweede tegendoelpunt. Nu was het Ødegaard, die na een mooie actie van Saka, de aanval afronde: 2-0, wedstrijd gespeeld?
Torres zag het met lede ogen aan maar was stiekem aan het hopen dat, met het inbrengen van Griezmann, Baena & Barrios, het spelbeeld zou veranderen. Even leek het of er een mogelijkheid was toen Griezmann de aansluitingstreffer scoorde, maar de Fransman werd afgevlagd wegens buitenspel.
Arsenal kwam via Trossard nog dicht bij een derde treffer maar Musso kon dit verijdelen. Eindstand 2-0, wat er voor zorgt dat Arsenal de koppositie van ons overnam, terwijl wij uit de top 8 vallen …
Fernando Torres was eerlijk tijdens zijn nabespreking:
“We moeten erkennen dat Arsenal deze avond duidelijk de betere was. Ik had het gevoel dat men “het” meer wou dan ons. Da’s jammer, want we kwamen met het idee om voluit voor de overwinning te gaan, zodat we onze plek in de top 8 konden claimen. Maar daar konden we vandaag nooit aanspraak op maken.”
Of een plaats in de top 8 nog haalbaar is?
“Ik geloof van wel. We hebben nog twee wedstrijden af te werken, waar nog alles mogelijk is. Dit resultaat is er nu, we kunnen er niets meer aan veranderen, dus leg ik nu liever de focus op onze eerstvolgende wedstrijd.”
Die wedstrijd was de thuiswedstrijd tegen Valencia op de 16de speeldag. De club uit de sinaasappelstad lijkt, na enkele teleurstellende seizoenen, sportief opnieuw te groeien. Het begon prima aan het seizoen, al lijkt het de laatste wedstrijden meer net iets minder te lopen met een povere 3 op 15.
Torres kon, na twee weken afwezigheid, terug rekenen op Jan Oblak, overigens werd het elftal op zeven plaatsen gewijzigd. Ondermeer Hancko, Giménez, Barrios, Griezmann & Alvarez stonden aan de aftrap.
Carlos Corberán rekende dan weer op een elftal waar Gayà, Pepelu, Guerra, Danjuma & Hugo Duro in de basis stonden.
De twee opeenvolgende nederlagen in het achterhoofd, wou Torres meteen prima van start gaan. Hij werd op zijn wenken bediend: Griezmann loste het eerste schot op doel, Dimitrievski was alert. Baena & Llorente waren bedrijvig op hun flanken, zodat ook Alvarez twee prima mogelijkheden kreeg: één ging voorlangs, de andere werd helaas vanop de doellijn gehaald.
Na twintig minuten stak Valencia een eerste aanval in elkaar: Pepelu stuurde Danjuma diep, maar de Nederlander was te onbesuisd in zijn afwerking.
Een tiental minuten later scoorde Alvarez, op aangeven van Barrios zijn zevende competitiedoelpunt, 1-0 en belange niet onverdiend.
Danjuma, de speler waar bij Valencia de meeste dreiging van kwam, kreeg net voor rusten een mooie kans om zijn team op gelijke hoogte te brengen, maar Oblak stond er: 1-0 aan de rust.
Corberán voerde in de pauze één wissel door: een onzichtbare Hugo Duro bleef in de kleedkamer, Umar Sadiq was zijn vervanger.
Ook de Nigeriaan moest ondervinden dat Valencia onderlag, want rond het uur kon Griezmann zijn prima wedstrijd verzilveren met zijn vijfde competitietreffer. De bal werd door Llorente in de zestien gedropt, maar door het slecht wegwerken van Copete, kon Grizi de bal eenvoudig voorbij Dimitrievski trappen.
Met deze dubbele voorsprong controleerden we de partij, zodat het Metropolitano de tijd nam om in het slot zijn appreciatie voor Torres te bezingen: “Fernando Torres, lo-lo-lo-lo-lo-lo-lo!” weerklonk luid door het stadion! Het Metropolitano genoot, samen met zijn coach …
Girona. De club die in het seizoen 2023/24 een one hit wonder was, ontving ons op speeldag 17 in het Estadi Montilivi. Het team van Míchel draaide een grijs seizoen, waar het negen punten uit hun laatste vijf wedstrijden wist te pakken.
Tijdens het opwarmen was het vooral een fijn weerzien met Axel Witsel & Thomas Lemar, dit seizoen uitgeleend. Beide spelers begonnen op de bank. Torres koos voor Oblak in doel, Ruggeri, Hancko, Giménez & Llorente in defensie, Barrios & Gallagher in het middenveld, terwijl Alvarez steun kreeg van Baena, Griezmann & Guiliano.
Girona liet ons het balbezit, zodat het de tactiek Park the bus voor het doel van Gazzaniga kon uitvoeren. De eerste mogelijkheid was er meteen één voor Guiliano, die onbewaakt vrij stond en Gazzaniga aan het werk zette. De 33-jarige Argentijn was in topvorm die namiddag, want ook de kansen van Alvarez, Griezmann én Baena werden uit het doel geronseld.
De eerste helft eindigde zoals wonderlijk wel hoe hij begonnen was, maar Girona kon even goed drie à vier tegendoelpunten geïncasseerd hebben.
Bij de start van de tweede helft leek de 0-1 een feit, ware het niet dat Gazzaniga nu hulp kreeg van aanvoerder Arnau die op de juiste plaats stond om de kopbal van Giménez weg te werken.
Waar Girona kon rekenen op hun doelman, was Guiliano een sterke wedstrijd aan het spelen. Simeone Jr. kreeg tijdens de partij al enkele mooie kansen, maar toen hij – weer alleen - op zijn flank werd aangespeeld door Barrios , kon hij rechtop Gazzaniga af gaan en zijn landgenoot verschalken: 0-1, de ban was na een goed uur eindelijk gebroken!
We bleven kansen creëren voor ons tweede doelpunt, maar Gazzaniga speelde een wereldpartij. Wat er voor zorgde dat zijn ploeggenoten ook hun kans gingen wagen: Stuani, de 38-jarige aanvaller – tot dan onzichtbaar – kreeg een dot van een kans maar Oblak toonde dat hij wel degelijk terug was.
Dankzij die mogelijkheid kwam Girona in het slotkwartier opzetten, aangemoedigd door hun fans. Ook Míchel gaf aan dat zijn elftal naar voor moest: Bryan Gil ging plots wél over Llorente om de bal strak klaar te zetten voor de ingevallen Lemar, die in één tijd de bal richting doel trapte … Oblak ging ongelooflijk snel neer in de linkerhoek om de bal in hoekschop te duwen, tot groot ongeloof van Lemar én Míchel!
Uiteindelijk bleef het bij 0-1, wat gezien het wedstrijdbeeld een nipte maar verdiende overwinning was.
Ons laatste optreden was in teken van de tweede ronde van Copa del Rey, waar een tripje naar A Coruña gepland stond.
Depor stond na 19 speeldagen zesde geklasseerd in LaLiga Hypermotion (31/57) en schakelde in de eerste ronde Castellón (1-4) uit. Een week eerder hadden vier tweedeklassers er ingeslaagd om door te stoten naar de volgende ronde, dus wou Deportivo ook graag die stunt realiseren.
Zo ging coach Antonio Hidalgo voor zijn sterkste elftal, waar Stoichkov de man in vorm was. Charlie Patiño, ex-Arsenal, zat op de bank.
Fernando Torres koos om enkele spelers een volledig wedstrijd te gunnen, vandaar deze elf namen:
Het openingskwartier was een studieronde waar duidelijk werd dat Deportivo de ruimtes goed gesloten hield, zodat we geduldig die ruimte konden gaan zoeken.
De doelmannen kregen amper de bal te zien, omdat wij het meeste balbezit hadden maar Álvaro Fernández niet konden bedreigen terwijl Musso geen werk kreeg. Na een gesloten eerste helft werd er dus niet gescoord.
In de tweede helft hetzelfde spelbeeld: Depor zette een dubbele linie voor zijn doel, maar kwam er met momenten snel én gevaarlijk uit. Yeremay & Mella, elke vanop hun flank, waren snel om Mulattieri te bedienen. De Italiaan was net iets te slordig in zijn afwerking.
De tijd tikte genadeloos verder: Deportivo geloofde meer en meer in een stunt, terwijl Torres graag de klus geklaard zag binnen de negentig minuten. Hij haalde Carlos Martín naar de kant voor Sørloth. De Noor moest “oorlog” gaan maken in de zestien.
Een kwartier voor tijd kreeg onze Viking een uitstekende kans om de voorsprong te claimen, maar Fernández hield het geloof levendig. Het was slechts uitstel: Sørloth kon de bal mooi achteruit leggen voor Almada, die deze kans niet liet liggen: 0-1.
In het stadion werd het plots héél stil, uitgezonderd in het bezoekersvak. Onze meegereisde fans gingen vocaal uit het dak, zo groot was de ontlading. Llorente kreeg nog dé kans in de toegevoegde tijd om de score te verdubbelen, al zou dit een te zwaar verdict geweest zijn voor een moedig Deportivo La Coruña.
Onze tussenbalans halverwege het seizoen:
In LaLiga konden we de kloof met leider Barcelona verkleinen tot vier punten, wat het kampioenschap terug interessant maakt, want de Catalaanse titelconcurrent begon ongelooflijk sterk en leek bij het competitiebegin onklopbaar.
Die andere titelconcurrent, Real, moest het onderspit delven in wat voor ons een deugddoende thuisoverwinning was. Het was gegarandeerd hét hoogtepunt van onze eerste seizoenshelft.
In Europa verliep het prima door vlot mee te draaien bovenaan het klassement. Die ene en meest recente nederlaag in Londen zorgde er wel meteen voor dat we uit die begeerde top 8 vielen.
Het toont aan dat elke punt dat verloren geraakt een nieuwe situatie brengt. Maar er zijn nog twee wedstrijden te spelen, de kans om de play-offs te vermijden is steeds mogelijk.
Ons parcours in Copa del Rey ging nog maar net van start. Een nipte kwalificatie bracht ons in de volgende ronde waar Cádiz wacht.
3 likes
Januari.
Het nieuwe jaar werd ingezet met een uitwedstrijd naar het Baskenland, San Sebastián. Real Sociedad, achtste in het klassement, zoekende naar een andere manier van voetballen onder hun nieuwe coach Pellegrino Matarazzo.
Eind vorig seizoen koos Imanol Alguacil, na zes jaar, om de club te verlaten voor een nieuwe wending in zijn trainerscarrière. Erreala ontving ons met een povere rapport: 7 op 15 …
Estadio Anoeta was goed gevuld voor deze affiche, waar Matarazzo ging voor een elftal met sterkhouders Zubeldia, Brais Méndez en de van PSG overgekomen Carlos Soler. Op de flank vonden we Kubo en Guedes. In de aanval startte Óskarsson, die de voorkeur kreeg op aanvoerder Oyarzabal.
Fernando Torres koos voor zijn sterkste elftal met centrale as Oblak, Hancko, Giménez, Koke, Griezmann & Julian Alvarez.
De partij was meteen één waar beide elftallen wilden voetballen: Alvarez kreeg een uitstekende kans om snel de voorsprong te claimen, maar Remiro was bij de pinken. Aan de overkant dribbelde Kubo twee verdedigers dol, waar Oblak zijn geplaatst schot kon pareren.
Naarmate de wedstrijd vorderde, nam Sociedad de bovenhand. Niet dat het een stormloop werd, maar ze creëerden net iets meer – gevaarlijkere – kansen zodat Oblak meer werk kreeg dan zijn collega aan de overkant. Óskarsson, een aantal keer ongelukkig in zijn afwerking, had meer geluk toen hij net voor rusten Oblak toch kon kloppen: 1-0.
Torres wou zijn basiself na de pauze nog een kans geven vooraleer in te grijpen. Na een kwartier bedacht hij zich, want de thuisploeg kwam gevaarlijk dicht bij een dubbele voorsprong. Griezmann & Koke ruimden plaats voor Sørloth & Gallagher, die wat meer kracht op het veld moesten brengen.
Beide spelers zaten meteen in de wedstrijd: Gallagher bracht dat tikkeltje grinta op het middenveld, Sørloth woog door op het centrale duo achteraan. Torres’ wijzigingen brachten het gewenste effect: Baena werd mooi diep gestuurd, om Sørloth met een gemeten voorzet te bedienen. De Noor kopte de bal hard in doel, buiten bereik van Remiro: 1-1.
Het halfuur dat daarna nog volgde, hadden wij nog de meeste intentie om te winnen terwijl de thuisploeg een gelijkspel wel ok vond, wat ook daadwerkelijk het eindresultaat werd.
In de tweede week stond er midweeks een tripje naar Saudi-Arabië gepland: de halve finale van de Supercopa de España. Onze tegenstander van dienst: stadsgenoot Real Madrid. Barcelona en Athletic Club werkten op hetzelfde moment hun halve finale af.
Op de voorafgaande persconferentie gaf Torres aan wat hij van deze competitie vond:
“Akkoord, de Supercopa is “een prijs”: één die ook mooi staat op je palmares als club. Alleen het moment waarop we deze wedstrijden moeten afwerken, wringt bij me. Ik begrijp dat het concept hoe de Supercopa nu vorm heeft wel, maar ik vind de timing wat ongelukkig.”
Of Torres als met zijn gedachten bij Barcelona zit?
“Eerlijk? Ja. Maar voor onze aanhang heeft deze wedstrijd ook zijn waarde, zeker als je meteen tegen Real uitkomt. Ik kijk ook wedstrijd per wedstrijd. De kans is, trouwens ook groot wanneer wij, zij of ons beide de finale halen, onze competitiewedstrijd verplaatst wordt. Wat dan met de hele voorbereiding naar die wedstrijd toe?”
Betekent dit dat Torres deze wedstrijd niet serieus neemt?
“Uiteraard wel, het is een halve finale. Je kan een finale halen, je kan een prijs pakken. Maar nogmaals, plaats deze wedstrijden op een ander tijdstip. De opeenvolging van wedstrijden is enorm, dus moet je daar ook rekening mee houden.”
Dus stelt hij een ander elftal dan verwacht op?
“Ja, er zullen wijzigingen komen binnen het elftal.”
We kwalificeerden ons dus als de nummer drie van de Spaanse competitie. Het was onze tiende deelname aan het toernooi. We wonnen de Supercopa tweemaal, stonden vijfmaal in de finale en bereikte tweemaal de halve finales (in de recenste formule).
Real plaatste zich als runner-up van zowel de competitie als het bekertoernooi en nam voor de tweeëntwintigste keer deel aan de Supercopa. De club won het toernooi dertien keer, verloor zeven finales en werd eenmaal uitgeschakeld in de halve finales.
Xabi Alonso koos voor zijn sterkste elftal terwijl Fernando Torres – met het oog op de volgende, belangrijke LaLigawedstrijd tegen Barcelona – ging voor een veredeld B-elftal:
Die elf deden het prima, getuige de 0-0 na vijfenveertig minuten. Real gaf de indruk amper zijn voet op het gaspedaal te zetten, al was Mbappé er twee keer dicht bij om Musso te kloppen.
In de tweede helft kwam Real toch meer opzetten, al bleven we vrij makkelijk overeind. Lenglet & Carlos Martín kwamen halverwege de tweede helft Kostis & Sørloth aflossen. Xabi Alonso bracht met Rodrygo & Mastantuono frisse krachten in.
Toen de wedstrijd op een 0-0 leek te eindingen en de meeste al met verlengingen in gedachten zaten, kon Bellingham nog één schot trappen richting Musso. De bal bleef in het pak hangen, waardoor Rodrygo de bal toch in doel kon verwerken: 0-1 in de slotseconden van de wedstrijd.
Real naar de finale, waar Barcelona de andere finalist werd. Het kon Athletic Club met 2-0 verschalken. Zoals Torres al de dag voordien aangaf, onze competitiewedstrijd werd daardoor verplaats naar … woensdag 20 mei?! Tevens werd de wedstrijd van Athletic Club & Real – toevallig tegenstanders van elkaar – ook naar dezelfde datum verplaatst.
In het weekend kon Barcelona hun 16de Supercopa de España bemachtigen, nadat het Real versloeg met 2-1-cijfers.
In dat betreffende weekend kregen we wat extra rust voorgeschoteld, maar werden onze voorbereidingen voor de wedstrijd tegen Cádiz verstoord door de volgende boodschap van Antoine Griezmann:
De 34-jarige Fransman, blijkbaar ongelukkig door zijn minder aanwezige rol binnen het elftal, diende een transferverzoek in. Deze boodschap kwam als een donderslag bij heldere hemel, want de laatste weken, had Torres hem de speelminuten gegeven waar hij naar gevraagd had.
Er was nu geen gesprek met hem mogelijk, maar als het van Torres afhangt, blijft Grizi op zijn minst tot het einde van het seizoen. De club, het elftal rekent nog steeds volop op hem.
Zo doende werd Griezmann als aanvoerder opgesteld voor het duel tegen Cádiz, onze tegenstander in de 1/16de finale van la Copa del Rey.
De club uit Andalusië stond op een 10de plaats in LaLiga Hypermotion, kon in de twee vorige rondes vervolgens Cueta FC (0-1) & Osasuna (2-2, 5-4 na strafschoppen) uitschakelen.
Het gezellige Nuevo Mirandilla was goed volgelopen voor onze komst. Torres koos voor zijn geroteerde bekerelftal én dus Antoine Griezmann, om aan te tonen dat hij de Fransman koestert.
De thuisploeg liet ons het balbezit maar bood wel stevig weerwerk. Zo kon doelman David Gil een aantal keer uitpakken met enkele prima reddingen om ondermeer Carlos Martín – stevig in de belangstelling van verschillende teams om uitgeleend te worden – en Raspadori het scoren te beletten. Een 0-0 was dan ook meteen de ruststand.
Torres greep in door wingers Raspadori & Nico – een bleke wedstrijd van de Argentijn – te vervangen door Baena & Llorente. Het begint Torres’ zijn handelsmerk te worden: wissels die meteen een impact hebben!
Slechts drie minuten had Llorente nodig bij het begin van de tweede helft om Martín voor te schotelen: de jonge Spanjaard scoorde knap zijn eerste doelpunt, tot grote vreugde van zijn medespelers.
De aanvallen bleven komen richting het doel van Gil, al kon Suso tot twee keer toe Musso bedreigen voor de gelijkmaker. Al kwam ons tweede doelpunt kort na het uur: een opbouw van achter werd tot bij Barrios gespeeld, die Baena prima diep stuurde, zodat onze nummer 10 na een vlotte dribbel Gil overhoeks kon kloppen: 0-2, het doelpunt dat Cádiz brak.
De overige wedstrijden werden de dag nadien gespeeld, zodat dit de acht kwartfinalisten zijn:
Real Betis schakelde na een thriller Real Madrid uit, terwijl Girona, Athletic, Getafe & Villarreal zonder al te veel problemen doorstootten. Barcelona won logischerwijs van Racing Club. Het treft opnieuw een tweedeklasser. Real Zaragoza is de enige, nadat het Mallorca met strafschoppen uitschakelde. De kwartfinales worden begin februari afgewerkt.
Nu het bekend was geworden dat Griezmann open stond voor vertrek, kwamen allerlei aanbiedingen binnen: Athletic Club, Sporting Lissabon, Al Nassr, tot zelfs Real Madrid?! Allen werden meteen afgewezen. Op die manier werd het nog een slopende transferperiode …
Torres - realistisch dat er één club kon aankloppen dat Griezmann écht kon overtuigen - ging op zoek naar ’n mogelijke alternatief.
Eén naam werd alvast op zijn lijst gezet: Ademola Lookman. De 28-jarige Nigeriaan van Atalanta Bergamo heeft volgens El Niño het juiste profiel om eventueel Griezmann te vervangen wanneer hij daadwerkelijk zou vertrekken …
Tussen alle transferdossiers door, kwam Deportivo Alavés langs voor de 20ste speeldag. In de heenronde moesten we tegen de Baskische club het onderspit delven (1-0), ondertussen waren coach Coudet z’n mannen terug te vinden op een 14de plaats met amper een 4 op 15.
De eerste helft was kort samen te vatten als zijnde: éénrichtingsvoetbal. Doelman Sivera hield zowat alles uit zijn doel, maar moest zich net voor rust toch gewonnen geven toen Sørloth zijn vijfde competitiedoelpunt scoorde.
In de tweede helft gingen we op ons elan door zodat het, een grote twintig minuten voor tijd, 2-0 werd nadat Julian Alvarez de score verdubbelde. Zo behaalden we een perfect thuisrapport: tien competitiewedstrijden gespeeld, alle tien gewonnen!
In tussentijd werd het nieuws dat we geïnteresseerd waren in Lookman verspreid en we waren niet de enige …
“The Champions!” Het Europees voetbal kwam terug uit zijn winterslaap met de voorlaatste speeldag van de League Phase.
Het Duitse Eintracht Frankfurt, knap vierde in de Bundesliga (33/54), kon op het allerhoogste Europese niveau geen sterke indruk maken, getuige een 4 op 15. Het team van Nicolas Topmöller bracht ondermeer de Belg Arthur Theate, ex-PSV’er Doan aan de aftrap, maar de bekendste man was uiteraard Mario Götze.
Torres liet Lenglet & Le Normand startten, ook Gallagher kreeg een basisplaats. Sørloth, die de voorkeur kreeg op Alvarez, stond samen met Griezmann in de aanval.
Frankfurt begon moedig aan de wedstrijd door meteen aanvallend uit de hoek te komen. Het loonde, want na een kleine tien minuten kreeg middenvelder Hugo Larsson het Metropolitano stil. Hij was net iets sneller op de bal dan Le Normand, nadat een voorzet van Doan niet goed genoeg weggewerkt werd in de zestien. Oblak was kansloos door de lage, harde deviatie.
De camera spotte een ietwat nerveuse Torres voor zijn dugout …
Het gaf Frankfurt vleugels, maar zorgde ervoor dat men wat overmoedig speelde. Zo konden we twintig minuten later onze zaken op orde zetten, dankzij Griezmann. Hij plaatste de bal net buiten het strafschopgebied buiten het bereik van doelman Zetterer: 1-1.
De bezoekers haalden hun voet van het gaspedaal, waardoor wij de bovenhand namen. Een voorzet van Llorente belandde, net voor het ingaan van de rust, tegen de arm van Theate: strafschop. Zo kon Griezmann zijn tweede van de avond verzilveren. Torres baalde de vuist.
In de tweede helft kwamen er iets minder kanten langs beide kanten, voornamelijk omdat wij de partij controleerden. Knauff kwam net voor het gevaarlijk dicht bij de gelijkmaker, maar in zo’n situatie kon je op Oblak vertrouwen.
Toen er nog twintig minuten te spelen waren, kwamen Almada & Alvarez Sørloth & Griezmann aflossen. Die laatste kreeg een oorverdovend applaus, want net zoals Torres hoopt elke fan dat de Fransman blijft …
Alvarez kon een kleine tien minuten voor tijd de 3-1 scoren, meteen de eindstand. Dankzij deze vierde overwinning in de League Phase kwamen we opnieuw de top 8 binnen & de zekerheid van (eventuele) play-offs …
Onze laatste thuiswedstrijd van deze maand was tegen het in degradatieverkerende Mallorca.
Op de vijfde speeldag kwamen we niet verder dan een 1-1-gelijkspel op het grootste eiland van de Balearen. In tussentijd gleed Mallorca af naar een 18de stek, haalde amper 1 op15 maar het kloof(je) naar een veilige plaats bedraagt slechts twee punten.
Geen Giménez, Koke, Baena & Griezmann in de basiself tegen Mallorca: hen werd rust gegund met het oog op het duel tegen Liverpool. De respectievelijke vervangers waren Le Normand, Barrios, Nico & Almada.
Mallorca liet ons duidelijk de bal, zodat we het overwicht hadden maar dat konden we niet echt omzetten in grote kansen. De eerste grote was meteen wel raak: Alvarez schoot op recht op Leo Román, maar Nico volgde goed om zo de bal eenvoudig in doel te werken: 1-0.
Luttele minuten voor rust beroerde Maffeo de bal met de hand: strafschop! Alvarez faalde helaas vanop elf meter, want Román koos de juiste hoek en hield zo z’n team in de wedstrijd.
Na rust was hetzelfde spelbeeld te zien: een vlot combinerend Atleti op zoek naar een verdere voorsprong, maar Román wilde niet meewerken. Torres bracht, met nog twintig minuten op de klok, drie frisse krachten in het veld met Baena, Raspadori & Sørloth.
Baena z’n eerste actie was meteen geslaagd: hij schudde knap Maffeo van zich af, haalde de achterlijn om Raspadori te bedienen. De Italiaan koos de korte hoek om zijn eerste competitiedoelpunt te scoren: 2-0, een verdiende voorsprong.
De wedstrijd leek gespeeld, toch kon Mallorca het stadion even stil krijgen. Eén van hun weinige aanvallen werd plots wel afgewerkt, nadat Asano de zestien binnen dribbelde om de bal mooi klaar te leggen voor Sergi Darder, die niet twijfelde. Het was enkel een eerredder, want de partij eindigde met het kleinste verschil: 2-1.
Op 28 januari stond de achtste & laatste speeldag in de League Phase geprogrammeerd. We vlogen de dag voordien naar Liverpool, waar Fernando Torres als speler internationale naam maakte.
El Niño Torres werd er met open armen ontvangen, getuige de vele aanwezigen wanneer het team de luchthaven verliet.
Liverpool is leider in de Premier League (50/69) met vijf punten voorsprong op eerste achtervolger Man City. Europees verloor men slechts tweemaal - Inter & Real – wat Liverpool op een derde plaats bracht. Voor beide teams was een plaats in de begeerde top 8 de inzet.
Arne Slot koos voor zijn type basiselftal: Alisson; Kerkez, van Dijk, Konaté & Frimpong. In het middeveld stonden Mac Allister & Gravenberch, die de voorkeur kreeg op Szoboszlai. Aanvaller Isak werd geruggesteund door het drietal Gakpo, Wirtz & Salah.
Fernando Torres, voor de wedstrijd bezongen door de thuisfans, koos voor Oblak, een viermansdefensie bestaande uit Ruggeri, Hancko, Giménez & Llorente. Aanvoerder Koke kreeg Barrios naast zich terwijl Baena, Griezmann & Guiliano samen met Alvarez het aanvallende compartiment waren.
In het gevulde & sfeervolle Anfield was de thuisploeg nog niet helemaal bij de les: na drie minuten kreeg Griezmann al een grote mogelijkheid om de score te openen, maar de bal stierf op het doelhout.
Torres maande zijn elftal aan om te profiteren van deze beginsfase, wat resulteerde in een voorsprong: Griezmann mocht het een klein kwartier later nog eens van buiten de zestien proberen: raak! De bal krulde mooi in de rechterbovenhoek, buiten het bereik van Alisson.
Anfield verstomde maar tegelijkertijd morde het: dit was niet het scenario dat men in gedachten had. Dus riep het thuispubliek zijn elftal wakker, met als gevolg dat men volop voor de aanval ging.
De aanvallen kwamen vooral vanop de wakker geschoten flanken: eerst wou Salah Griezmann nabootsten, Oblak devieerde in hoekschop. Vervolgens ging Gakpo zijn kans, Giménez kon zijn schot in de zestien magistraal blokken.
Liverpool nam de controle helemaal over en creëerde kans na kans: Oblak pakte ze of er stond wel iemand van onze defensie in de weg. Net toen de frustratie bleek te komen, hielp het lot een handje. Letterlijk: de bal kwam in de chaos tegen de hand van Hancko.
Op slag van rust kreeg Salah de mogelijkheid om zijn team met een gelijke stand de kleedkamer in te gaan. De Eygptenaar bleef koel en greep die kans: 1-1, de verdiende gelijkmaker.
Wie tijdens de rust dacht dat het Liverpools tempo bij het begin van de tweede helft zou weg zijn, had het verkeerd. The Reds gingen meteen op zoek naar een snel, tweede doelpunt. Salah dribbelde twee verdedigers als kegels, om vervolgens de bal naar Isak te passen, die knap scoorde: 2-1, dat tweede snelle doelpunt was een feit.
Het team van Slot hield de gaspedaal nog even in om dat derde doelpunt te zoeken, maar rond het uur konden we geleidelijk weer in de wedstrijd komen. Aansprake maken op een gelijkmaker of winst zat er niet meer in, daar Liverpool de achterste linie goed toe hield.
Na negentig minuten was het verdict pijnlijk: we zullen ons via play-offs trachten te kwalificeren voor de 1/16de finale. Liverpool claimde, na deze overwinning, zijn plek in de top 8 door zelfs als tweede te eindigen.
Die top 8 was overduidelijk Engeland boven: Arsenal, Liverpool, Newcastle, Inter, Man City, Chelsea, PSG & Real, in die volgorde stoten betreffende teams meteen door naar de volgende ronde.
Na de wedstrijd was Torres dan ook realistisch:
“We begonnen sterk aan de wedstrijd, kwamen vrij snel op voorsprong. Ik had het gevoel dat ons doelpunt hen juist alert maakte, met de gevolgen dat hun powerplay effectief was. De handsbal van Hancko was ongelukkig, maar zorgde ervoor dat men weer in de wedstrijd kwam. In de tweede helft waren we niet bij machte om een reactie te geven, da’s een werkpunt voor ons.”
Of zijn team de play-offs kan doorkomen?
“Ik geloof van wel, al zal er ook wel wat geluk bij moeten komen wie de tegenstander wordt. Ik denk dat we in de afgelopen wedstrijden getoond hebben dat we een plaats in de volgende ronde verdienen. We zullen er in elk geval voluit voor gaan.”
Hoe hij zijn terugkeer als coach op Anfield ervaren heeft?
“Heel fijn, de ontvangst van zowel van de mensen van de club als de supporters deed deugd. Ik heb hier fantastische tijden beleefd, wat het leuk maakt om terug te keren.”
Op vrijdag 30 januari werd er geloot voor die play-offronde, zoals Torres aangaf: het geluk zat mee. Zo werden we gekoppeld aan Atalanta Bergamo. Het team waar Torres die dag meer rond de tafel ging zitten om de transfer van Ademola Lookman te finaliseren.
De dagen ervoor postte transfergoeroe Fabrizio Romano het gerucht dat zowel Chelsea als ook Manchester United vergaande interesse hadden in de Nigeriaan. De transferperiode liep bijna op zijn einde, dus wou Torres preventief te werk gaan om de polyvalente aanvaller naar Madrid te brengen. Een kort overleg met het bestuur zorgde voor een fiat.
De gesprekken met Raffaele Palladino, coach van, liepen bijzonder vlot. De troef die Torres achter de hand hield om de Italiaan van de deal te overtuigen was Giacomo Raspadori. De aanvaller kon nooit geen basisplaats afdwingen en kreeg niet de speelminuten die hij zocht.
Het voorstel om Lookman te ruilen met Raspadori (plus de som van 10 miljoen €) werd meteen goedgekeurd. De deal werd dus vlot en snel afgerond. Ademola Lookman tekende een contract tot 2030 en kreeg het nummer 22 toegewezen.
Op dezelfde dag kwam de aanbieding van Deportivo La Coruña om Salvi Esquivel te huren voor de komende twee seizoenen. De club en de 20-jarige doelman startten de onderhandelingen. Deportivo bracht ook een aankoopclausule aan tijdens de onderhandelingen.
Ook Carlos Martín kan de hele maand al op veel belangstelling rekenen: teams zoals Parma, Southampton, Frankfurt & Union kwamen aankloppen om de aanvaller te huren. De 23-jarige Spanjaard blijft liever in eigen land om door te groeien als voetballer.
Op Transfer Deadline Day stond de trip naar Estadio Ciudad de Valencia gepland. Levante, dat onderaan in volle degradatiestrijd verwikkelt was, kon amper één punt halen uit het laatste vijf wedstrijden.
Las Granotas begon vooraan met Karl Etta Eyong & José Luis Morales, terwijl ook oudgediende Manu Sánchez & Ryan in doel stond.
Torres wijzigde amper zijn basiself in vergelijking met Liverpool: enkel Galán & Cardoso startten, ten nadele van Ruggeri & Koke.
We startten ongelooflijk goed: al na zeven minuten kon Guiliano zijn tweede competitiedoelpunt scoren, nadat Griezmann hem met een subtiel doorsteekpass alleen voor doel zette. De Fransman toonde zo nog maar eens aan welke ongelooflijke vista hij heeft …
Wat een walk over bleek te gaan worden – want we bleven vlot aanvallen – werd door doelman Ryan een halt toe geroepen. De Australiër keepte voortreffelijk, zodat het “slechts” 0-1 aan de pauze werd.
Levante toonde een ander gelaat bij het begin van de tweede helft, want vanuit het niets wist Morales de gelijkmaker te prikken! Hun eerste, echte aanval was op die manier meteen raak. Het gaf de thuisploeg vleugels: Eyong testte of Oblak alert was op zijn poging, Carlos Álvarez probeerde het met een ver afstandschot & Morales werd maar net van zijn tweede gehouden.
Griezmann & de ingevallen Sørloth kregen nog twee mooie mogelijkheden om ons opnieuw op voorsprong te brengen, maar Ryan was onklopbaar. De partij leek op een gelijkspel te eindigen.
Tot in de slotminuten: Sánchez bouwde op, maakte een mooie combinatie met Rey, zodat de linksachter de achterlijn haalde, de bal voorzette zodat Eyong aan de eerste paal opdook om Oblak te verschalken: 2-1, de stunt was compleet terwijl wij verweesd achterbleven …
Tijdens de terugreis naar Madrid tikten de laatste uren van Deadline Day voorbij: voor Antoine Griezmann kwamen nog enkele biedingen binnen van Monaco & Nice, beide werden meteen van tafel geveegd. Esquivel & Deportivo vonden een akkoord, zodat de doelman uitgeleend werd.
Carlos Martín maakt de overstap naar Almería, leider is in LaLiga Hypermotion. De aanvaller werd voor anderhalf seizoen uitgeleend.
Vervolgens kon Javi Galán de overstap naar Sporting Lissabon maken, maar de deal ging finaal niet door omdat er geen akkoord gevonden werd.
Griezmann bleef uiteindelijk, maar toch rees de vraag wat de komende maanden zullen brengen …?
4 likes
Februari.
De maand begon met het fijne nieuws dat Pablo Barrios (verdiend) de eerste Atléticospeler van het seizoen werd die tot de vier genomineerden behoorde voor Player of the Month. De kans om die persoonlijke trofee te winnen werd wel lastig, aangezien naast Victor Muñoz (Osasuna) de twee overige spelers Endrick & Vini Jr. van Real Madrid waren …
Drie dagen later stond op woensdag 4 februari de kwartfinale van Copa del Rey geprogrammeerd. Real Betis, die voorheen Huesca én Real Madrid (via strafschoppen) uitschakelde, kwam langs met als inzet een plaats bij de laatste vier.
Voor onze fans was het vooral uitkijken naar het debuut van Ademola Lookman. Torres dropte zijn laatste aanwinst meteen in de basis, als diepste aanvaller. De Nigeriaan kreeg Julian Alvarez achter zich.
Vervolgens stond Musso in doel met voor zich Galán, Lenglet, Le Normand & Pubill. Koke kreeg Gallagher naast zich, Nico & Guiliano waren de vleugelaanvallers.
Manuel Pelligrini bracht een mix van reserverspelers & sterkhouders aan de aftrap: zo startten ondermeer Pau López, Bellerín, Altimira, Riquelme (toegejuichd door onze fans), Fidalgo & Isco samen met Cucho Hernández & Antony.
De eerste helft is in één woord samen te vatten: gesloten. Real Betis liet ons het balbezit, liet ons komen & zette een dubbele “muur” op. Toch vond Gallagher kort voor rusten dé opening: een strak, hard afstandschot veranderde via verdediger Gómez van richting waardoor Pau López letterlijk op het verkeerde been werd gezet: 1-0, meteen de ruststand.
In een tweede helft waarbij Betis wél voetbalde, vond het duo Lookman-Alvarez zich beter, gezien de ruimte die ze kregen. Pau López werd aan het werk gezet door Lookman, die een goede indruk liet. Ook Gallagher probeerde het vanuit de tweede lijn, de bal raakte de lat.
Ruim een uur gespeeld toen Nico Bellerín achter zich liet, Alvarez aanspeelde die met een listig doorsteekballetje Lookman bereikte: 2-0! Scoren bij je debuutwedstrijd, mooier kon je niet starten! Een kleine twintig minuten voor tijd werd de Nigeriaan onder luid applaus vervangen.
We controleerden nadien de partij, zonder dat Real Betis écht gevaarlijk was. De club uit Sevilla kon toch nog een eerredder scoren, weliswaar van op de stip. Galán ging te gretig in op een dribbel van Antony, die zelf de elfmeter omzette. Niettemin was onze plaats voor de halve finale verzekerd, missie geslaagd!
Athletic Club & Villarreal schakelden respectievelijk Girona (0-2) & Getafe (1-3) uit, terwijl de dag nadien met Real Zaragoza de laatste tweedeklasser sneuvelde. Barcelona won met 1-2.
De affiches voor de halve finales werden dan ook twee topwedstrijden: Villarreal mag eerst thuis een resultaat proberen neer te zetten tegen Barcelona, net zoals wij ook thuis van plan zijn wanneer we Athletic Club ontvangen.
Tot spijt, werd niet Pablo Barrios maar Vini Jr. Player of the Month.
In het weekend dat erop volgde was onze volgende tegenstander: Real Betis. LaLiga kondigde het duel aan als twee teams die de aansluiting bij de top van het klassement wilden behouden. Betis, stevig in de top 4, had slechts vier punten minder dan ons behaald.
Grote wijzigingen in vergelijking met enkele dagen geleden? Oblak stond terug in doel, met een achterlinie Ruggeri, Hancko, Giménez & Llorente. Baena verving Nico, overigens bleven Koke, Gallagher & Guiliano staan. Alvarez & Lookman vormden wederom het aanvalsduo, al werden de rollen nu omgedraaid.
Pelligrini koos nu wel voor zijn sterkste elftal. Zo stonden Valles, Bartra, Ruibal, Fornals, Lo Celso & Abde nu wel in de basis.
De bezoekers namen geen studieronde en begonnen furieus aan de wedstrijd: Cucho na slechts een handvol minuten, Oblak pareerde. Lo Celso was sneller op een afvallende bal, nipt voorlangs, Antony ging een aantal keer dribbelend de zestien in: Giménez kon net de bal van de doellijn weren.
We kwamen terug in de partij nadat hun hels tempo tegen minuut twintig wat was gaan liggen. Koke & Gallagher kregen eindelijk voet in het middenveld en konden Baena, Guiliano & Lookman bereiken. Valles stond alert te keepen op pogingen van Alvarez & een bedrijvige Lookman.
Ondanks het feit dat we het evenwicht hersteld hadden, gingen we toch de kleedkamer in met een achterstand. Abde kon Llorente verschalken & strak voorzetten. De bal werd eerst weggewerkt uit de zestien, maar kwam even snel terug door Lo Celso die Antony vrij speelde. De Braziliaan scoorde met een overhoeks laag schot de 0-1 binnen. Er was werk aan de winkel!
Wat Torres ook duidelijk had gemaakt aan zijn spelersgroep tijdens het kwartier rust, het werkte wel degelijk. Een iets agressiever Atleti, druk op de bal bij de tegenstander, het loonde.
Binnen het kwartier stond het scorebord weer in evenwicht. Baena, vlotjes Ruibal gedribbeld, kneep naar binnen waar Alvarez de ruimte maakte, zodat de Spanjaard Lookman kon bedienen. Opnieuw kon hij scoren: twee keer op amper vier dagen tijd, wat een binnenkomer!
We hielden het momentum vast, het was een kwestie van erop en erover. Maar Real Betis, dankzij een sterke Valles, hield stand. De club uit Sevilla was niets voor niets bezig aan een sterk seizoen, wat er voor zorgde dat zij het eerste team werden die in staat waren om ons thuis punten af te snoepen.
De week erop lag de focus op de halve finales van Copa del Rey. Villarreal kon optimaal profiteren van het thuisvoordeel in de heenwedstrijd. Het won met 2-0 van Barcelona.
Athletic Club was onze laatste hindernis op weg naar de finale. De Basken hadden eerst Alavés uitgeschakeld, weliswaar via een strafschoppenreeks om vervolgens Elche & Girona te elimineren.
Fernando Torres gaf vertrouwen in zijn gekende bekerelftal, Ernesto Valverde koos eerder voor een elftal waar sterkhouders zoals Unai Simón, Berchiche, Sancet & Iñaki Williams in de basis stonden. Guruzeta was in de drie bekerwedstrijden bijzonder doeltreffend: hij wist al viermaal te scoren.
El Niño had zijn team de opdracht gegeven om furieus te starten, want bijzonder goed lukte: na amper zes minuten kon Sørloth, op voorzet van Llorente, Unai Simón kloppen met een rake kopbal: 1-0!
Athletic was niet onder de indruk. Na onze voorsprong, begon Los Leones hun drang om de gelijkmaker te scoren. Slechts tien minuten had men nodig, want Guruzeta rondde een knappe, vlotte aanval eenvoudig af: 1-1. Tot aan de rust ging het spel op en neer, zonder dat er nog gescoord werd.
In de tweede helft hetzelfde spelbeeld: kansen aan beide doelen, waar Oblak zich onderscheidde op een ingeving van Sancet. De spelmaker wou de bal over de Sloveen lobben, maar onze doelman was alert. Unai Simón kon eveneens zijn talent tonen op kansen van Sørloth & Nico.
De aan de rust ingevallen Barrios kon op het uur ons opnieuw op voorsprong brengen, na een prachtig, over verschillende stationnetjes gespeelde aanval. 2-1. Torres wou de voorsprong vergroten, want nu was de marge te klein om de terugwedstrijd aan te vatten.
Met nog twintig minuten op de klok, kwamen Alvarez & Lookman de moegestreden Sørloth & Griezmann aflossen. De chemie tussen het duo deed zijn werk, want tien minuten voor tijd kon Lookman, na een knappe individuele actie, Alvarez het derde doelpunt presenteren.
3-1, de marge die Torres gewenst had én nog eens een doelpunt voor La Araña, want het was van halverwege januari geleden dat de Argentijn nog eens kon scoren. De doelstelling was behaald: we kunnen begin maart de terugwedstrijd met een prima uitgangspositie aanvatten!
Van die goede flow van de bekerwedstrijd was amper nog iets te merken op de daaropvolgende speeldag in LaLiga. Op bezoek bij stadsgenoot Rayo Vallecano – 12de in de stand & slechts éénmaal gewonnen in de laatste vijf wedstrijden – werd het een wedstrijd om snel te vergeten …
In het openingskwartier kon Isi vanop de stip scoren, nadat er een handsbal gesignaleerd werd. Er kon amper een reactie komen, doordat Rayo hun blok héél laag zetten en vlijmscherp op de counter speelde: tactisch meesterspel van coach Iñigo Pérez.
Na de rust konden we opnieuw op gelijke hoogte komen, dankzij het negende competitiedoelpunt van Alvarez. Het leek een pover gelijkspel te gaan worden tot Isi zijn kans schoon zag om zijn team de volle buit te schenken. 2-1, onze vierde nederlaag van het seizoen.
Torres was ook heel duidelijk bij de nabeschouwing:
“Dit was een wedstrijd die ik meteen klasseer. Een complete offday, wat kan gebeuren in voetbal. Proficiat aan Rayo, die optimaal kon profiteren. Ik focus me nu op dinsdag.”
Dinsdag 17 februari. Champions League play offs, heenwedstrijd.
Een trip naar Bergamo, stad in de Italiaanse regio Lombardije. Waar plaatselijke club Atalanta het naar behoren deed in de Serie A met een zesde stek, mooi aansluitend onder de traditionele topclubs. Europees zette La Dea een 11/24 neer, wat goed was voor de 21ste plaats en hen zo een ticket voor de play offs opleverde.
Het was een weerzien tussen coach Raffaele Palladino & Fernando Torres, nadat beide heren eind januari rond de tafel hadden gezeten voor de transfer van Ademola Lookman.
Palladino bracht op papier een sterk elftal (3-4-3) aan de aftrap: Marco Carnesecchi in doel, met een driemansdefensie waaronder het 21-jarige talent Scalvini. Aanvoerder de Roon kreeg naast hem Éderson – die we aandachtig volgen – terwijl Bakker & Zappacosta de flanken bezetten. Samardžić, De Ketelaere & Dušan Vlahović, overgekomen van Juventus als vervanger van Lookman, waren de aanvallers.
Torres roteerde in zijn basiselftal:
Atalanta begon het sterkst aan de wedstrijd: de Roon was prominent aanwezig in het middenveld en won meteen enkele duels van Koke. Ook Charles De Ketelaere zat meteen goed in de wedstrijd met een tweetal pogingen om Oblak te verschalken.
Op het kwartier zocht Samardžić zijn linkervoet, krulde de bal enige mooi richting Oblak die bal uit zijn doel tikte. De bal bleef echter in het strafschopgebied, waar De Ketelaere die terug voor bracht zodat Vlahović de score kon openen.
We reageerden binnen de tien minuten: Almada – de verrassing van Torres – scoorde knap na een goede inspanning van Llorente. 1-1 werd meteen ook de stand na vijfenveertig minuten.
De beginfase van de tweede helft was voor ons: Carnesecchi werd geklopt door Sørloth, maar de Noor werd teruggefloten omdat hij buitenspel stond. Beide doelmannen kregen hun werk, Oblak moest zich reppen op een poging van de ingevallen Zalewski, terwijl Almada zijn kans van de lijn geweerd zag worden door Isak Hien.
Torres greep meteen in nadat Vlahović een kwartier voor tijd zijn tweede van de avond had gescoord. Gallagher, Lookman & Griezmann losten Cardoso, Sørloth en Almada, die een sterke wedstrijd speelde, af.
Ons slotoffensief om nog een gelijkspel uit de brand te slepen, werd door Griezmann volbracht. De Fransman rondde een mooie aanval die begon bij Baena, die Lookman aanspeelde. Eén dribbel was genoeg voor hem om zijn rechtstreekse tegenstander uit te schakelen en zo Grizi het doelpunt aan te bieden. Het uitvak juichte luidop, waar het in de overige tribunes van het Gewiss Stadium muisstil werd …
Na de wedstrijd was Torres zijn analyse hoopvol:
“We kwamen tweemaal op achterstand, maar telkens toonden we karakter om terug op gelijke hoogte te komen. En da’s de juiste mentaliteit die je moet bezitten in deze competitie.”
Of de kwalificatie kan veilig gesteld worden in de terugwedstrijd?
“Na vanavond ligt alles nog open, al ben ik er van overtuigd dat we voor ons eigen publiek de opdracht moeten kunnen klaren!”
Sneeuwbuien zorgden de afgelopen dagen ervoor dat er het veld in het Metropolitano moest vrijgemaakt worden voor de komst van Espanyol. De club uit Barcelona begon sterk aan het seizoen, maar gleed af naar de buik van het klassement: plaats acht met 10 op 15 uit hun laatste vijf wedstrijden.
De bezoekers begonnen ook sterk aan deze wedstrijd: hun derde aanval was de meest succesvolle, al kwam er ook wat geluk bij te kijken. Galán wou Tyrhys Dolan het scoren beletten, maar gleed (?) bij zijn tackle door en de Engelsman ging gretig neer: strafschop.
Aanvoerder Javier Puado bleef koel vanop elf meter, 0-1. We hadden moeite met de natte ondergrond waardoor we niet in de wedstrijd geraakten. Espanyol maakte er gebruik van om te profiteren, zodoende dat het nog enkele (reuze)kansen kreeg om de voorsprong te verdubbelen. Expósito & Dolan hadden de pech dat Oblak op niveau stond te acteren.
Torres bekeek het bedachtzaam van langs de zijlijn, ook toen Sørloth net voor rusten ons toch weer op gelijke hoogte bracht. De assist van Almada mocht er evenzeer wezen. 1-1.
Tijdens de rust bleef Almada weliswaar in de kleedkamer, Lookman was zijn vervanger. Hij zat meteen goed in de partij, zo kon hij zijn tweede doelpunt in drie competitiewedstrijden scoren rond het uur.
Espanyol bood nog weerwerk door kansen te crëeren via de ingevallen Pere Milla, maar het was Guiliano die de partij besliste: 3-1.
Zo konden we naar de volgende opdracht, kwalificatie voor de 1/16de finales Champions League, met een goed gevoel toeleven. In vergelijking met de heenwedstrijd voerde Torres zeven wissels door:
Palladino bracht met Zalewski in plaats van Samardžić één wijziging aan zijn elftal. Atalanta kwam niet naar Madrid om zich snel gewonnen te geven. Na een handvol minuten kon Vlahović de buitenspelval ontwijken en stond plots oog in oog met Oblak maar de Sloveen won het duel, het Metropolitano slaakte een zucht van opluchting.
Zalewski ging vol in op Llorente, wat de Pool geel opleverde. Het was een weergave van hoe de Italianen streden, niettemin was onze eerste grote kans meteen raak: Lookman wist de bal mooi tussen Hien & Scalvini te trappen, buiten het bereik van Carnesecchi: 1-0!
Atalanta was even het noorden kwijt, want vrij snel na het openingsdoelpunt konden Alvarez & Baena de score verdubbelen, maar doelman Carnesecchi hield zijn team in de wedstrijd.
Kort na het begin van de tweede helft ontnam Baena alle hoop voor de Italianen: hij kwam vlot naar binnen en krulde de bal enig mooi in de rechterbovenhoek: 2-0, het was het doelpunt dat de bezoekers deed kraken.
Toch probeerde Vlahović de aansluitingstreffer nog te vinden, maar Ruggeri kon zijn poging van de doellijn keren. De ingevallen Griezmann mocht zes minuten voor tijd onze aanhang nog eens laten juichen: 3-0. Onze opdracht werd volbracht: kwalificatie voor de 1/16de finales!
Op vrijdag 27 februari werd de loting gehouden: we werden gekoppeld aan tweevoudig winnaar Chelsea. We starten het tweeluik thuis.
Dit zijn de andere, interessante affiches:
Sporting – Man City, Olympiacos – Newcastle Utd, Dortmund – Arsenal, Juventus – PSG, Barcelona – Liverpool, Spurs – Real Madrid & Leverkusen – Inter.
De heenwedstrijden worden afgewerkt op 10 & 11 maart, om een week later de terugwedstrijden te spelen.
Met de tegenstander gekend, stond de dag nadien het duel met Real Oviedo op het programma. De club verkeert in volle degradatienood, maar heeft wel nog steeds zicht op redding, daar de kloof met het veilige nummer 17 slechts twee punten scheelt.
De mannen van Guillermo Almada zetten met een recente 7 op 15 alvast de nodige stappen om zich in LaLiga te handhaven.
Estadio Carlos Tartiere was aangenaam vol gelopen, de late namiddagzon zorgde voor de eerste lenteprikkels én Oviedistas begonnen ook levendig: Federico Viñas was er als de pinken bij om zijn tegen de lat kerende kopbal langs Oblak in doel te verwerken. Oviedo’s eerste kans was meteen raak!
De vroege achterstand zorgde ervoor dat we snel moesten reageren, dus stond na amper twintig minuten het scorebord weer in evenwicht: Griezmann scoorde zijn zesde competitiedoelpunt, ditmaal op aangeven van Julian Alvarez. In een verder gelijk opgaande eerste helft, werd de rust geblazen bij een 1-1-stand.
De tweede helft bleef gelijk op gaan, dit Oviedo had zich van verre nog niet neergelegd bij hun huidige situatie. Ondermeer Leander Dendoncker was met momenten fenomaal in het middenveld: de Belg won meerdere duels tegen Pablo Barrios. Ook Viñas kreeg nog enkele mooie kansen, maar de 27-jarige Uruguyaan was te ontstuimig om klinisch te zijn.
Een halfuur voor affluiten bracht Torres met Lookman, Cardoso & Nico frisse krachten in het veld, in de hoop dat wissels weer beslissend konden zijn. De partij keerde in ons voordeel om, al kwam Eric Bailly op een hoekschop ongelooflijk dicht bij de 2-1, maar de lat was de dwarsligger.
Het moegestreden Oviedo kon het niet meer opbrengen om nog te strijden voor dat waardevolle punt. In de 88ste minuut won Lookman voor ons de wedstrijd, nadat een sterk spelende Baena nog één keer de inspanning leverde om door te gaan tot de achterlijn en zo de bal strak voor te zetten, zodat Lookman de bal in één tijd langs Escandell kon deviëren. Zure nederlaag voor de thuisploeg, al had Torres wel bemoedigende woorden voor zijn collega over …
2 likes
Maart.
Dinsdag 3 maart. Een dag voor de belangrijke terugwedstrijd in Copa del Rey. Fernando Torres oogt relaxed wanneer hij de aanwezige pers hun vragen beantwoordt.
Hoe schat hij zijn kansen in om de finale te halen?
“We hebben thuis een prima resultaat neergezet. Er is een marge van twee doelpunten, waarbij we met een goed gevoel die terugwedstrijd kunnen aanvatten. Al zal je me zeker niet horen zeggen dat de finale al binnen is. Athletic Club krijgt nu in eigen huis ook de kans om die finale te bereiken. We zijn er ons van bewust dat we er morgen zullen moeten staan.”
San Mamés is uitverkocht, wordt dit een belangrijke factor?
“Natuurlijk wordt het een factor, want we weten heel goed welke sfeer er in het stadion zal hangen. Hun aanhang zal ook de intentie hebben om hun team naar voor te stuwen, net zoals ons publiek daar ook toe tot in staat is. Al weet ik dat mijn spelersgroep wel wat gewoon is, het wordt een kwestie om de focus te houden en er niet te veel in mee te gaan.”
Wie speelt er morgen?
“Ik blijf bij mijn elftal dat bekerwedstrijden speelt, ook al is het een halve finale. Het is ondermeer dankzij die jongens dat we zo ver gekomen zijn. Al moeten er op enkele posities nog wat knopen doorgehakt worden. Het worden drukke weken.”
Lookman & Alvarez starten dus niet in de basis?
“Dat zult u morgen te weten te komen.” (glimlacht)
Barcelona en Villarreal spelen op hetzelfde tijdstip hun wedstrijd. Villarreal neemt een bonus van twee doelpunten mee naar Camp Nou. Wie mag van u eventueel tegenstander worden in een mogelijke finale?
“We zullen zien wanneer we zo ver zijn. De finale halen: dat is nu het enige wat telt!”
De dag nadien stond het Spaanse voetbal in teken van de halve finales van de Copa del Rey. Wie bereikt er de finale: Barcelona, Villarreal, Athletic Club of Atlético Madrid?
Een drietal uur voor de aftrap was er al ongelooflijk veel leven rond San Mamés, dat volgelopen was voor deze wedstrijd. De 53.000 aanwezigen lieten zich vocaal horen, ook de meegereisde supporters van Madrid, die talrijk in het uitvak stonden.
Ernesto Valverde begon met ongewijzigd elftal als in de heenwedstrijd. Fernando Torres daarentegen liet inderdaad Lookman & Alvarez op de bank, zoals de journalist de dag ervoor had gepolst. Musso; Galán, Kostis, Giménez, Molina; Nico, Koke, Gallagher, Llorente; Almada & Sørloth waren de elf die startten.
Integenstelling tot wat Torres verwacht had, begon Athletic Club niet met een drang naar voor. Nee, de Basken wachtten geduldig af en lieten ons het balbezit. El Niño gaf meteen enkele instructies werden mee langs de zijlijn, aanvallen was niet de topprioriteit.
Het eerste kwartier verliep rustig en zonder grote mogelijkheden, al kon het kans(je) voor Almada, die voorlangs trapte, toch genoteerd worden. Halverwege de eerste helft kwam Athletic toch plots opzetten: Sancet probeerde het vanop afstand, Musso stond paraat.
De druk van de thuisploeg was zichtbaar én voelbaar aanwezig: de aanhang ging voluit achter het team staan, met als resultaat dat het stadion op het halfuur mocht juichen. Guruzeta rondde een knappe aanval af door van kort bij Musso te kloppen, 1-0. San Mamés had hoop.
We moesten even de wet van de sterkste onder gaan, maar konden met dat kleinste verschil de kleedkamer in gaan. Virtueel stonden we nog steeds in de finale.
In de eerste vijf minuten waren amper verstreken in de tweede helft of het stond 2-0: een voorzet van Berchiche leek te ver, maar Sancet stond er op de juiste plaats om de bal vanuit een scherpe hoek in het dak van het doel te trappen. Het team van Ernesto Valverde rook bloed en ging voluit voor het derde, bevrijdende doelpunt …
Kort voor het uur greep Torres in: Lookman & Guiliano werden in het veld gebracht, Almada & Molina mochten gaan rusten. El Niño wou dat ene, belangrijke doelpunt dat onze kansen weer deed stijgen. Lookman mocht het meteen al eens proberen, maar zijn schot miste kracht om Unai Simón in moeilijkheden te brengen.
Guiliano dweilde zijn flank af, liep langs én over Berchiche, om voor te zetten. De bal was te wild, maar belandde wel bij Nico. De Argentijn dribbelde de zestien binnen, kon Lookman bereiken die fijntje Sørloth aanspeelde. De Noor kon van dichtbij aanleggen én scoren!
2-1, hét doelpunt dat we nodig hadden om ons weer in pole position te brengen richting finale! En even werd San Mamés stil, maar al snel moedigde het zijn team aan om terug te reageren. In die laatste twintig minuten hield Musso nog twee reuzekansen tegen, een raket van Iñaki én een kopbal van verdediger Vivan.
Tien minuten voor affluiten verving Alvarez Sørloth om de verdedigers nog wat onder druk te zetten, zodat Athletic de tijd in hun nadeel zag wegtikken. Bij het eind werd het San Mamés weer stil, terwijl in het bezoekersvak én in Madrid het gejuich alleen maar toe nam …
Fernando Torres leidde zijn Atlético, 13 jaar na die befaamde wedstrijd in Bernabeu, naar de finale van de Spaanse beker. Er werd in de dugout meteen nieuwsgierig gekeken naar de wedstrijd in Barcelona, waar de thuisploeg niet verder kwam dan een 2-2 tegen een sterk Villarreal!
El Submarino Amarillo wordt op 25 april onze tegenstander in de Bekerfinale.
Enkele dagen later dreven we nog op de euforie, want Real Sociedad (12de, met een 1 op 15 in een beduidend mindere periode) werd in het Metropolitano met 3-0 naar huis gestuurd. Onze doelpunten kwamen van Baena (13’), Griezmann (22’) en Alvarez in de slotminuten.
Het werd de ideale voorbereiding op de wedstrijd van drie dagen later. Want toen kwam Chelsea langs: de Engelse club leek alvast geen belangrijke rol in de titelstrijd te spelen, getuige hun vierde plaats in de Premier League. Tijdens de afgelopen League Phase kon men zich rechtstreeks plaatsen door als zesde te eindigen (16/24).
Torres koos voor deze elf:
Chelsea (4-2-3-1) startte met Jörgensen in doel, Cucurella, Colwill, Fofana & Gusto in de verdediging met daarvoor Caicedo & James, Carnacho & Neto op de flanken, terwijl Palmer diepste man João Pedro moest steunen.
De bezoekers begonnen vrij laks aan de wedstrijd, zodat we al snel enkele kansen konden afdwingen. De vierde kwam er net voor dat er twintig minuten gespeeld waren: Julian Alvarez kon Jörgensen een eerste keer kloppen: 1-0, een droomstart. Chelsea gaf amper blijk om er iets tegenover te zetten, dus werd het meteen de ruststand.
In de tweede helft hetzelfde spelbeeld, wat er voor zorgde dat Alvarez zijn tweede van de avond kon verzilveren. Het deed de vraag rijzen: of wij zo goed waren? Of waren de Engelsen niet op de afspraak? Via Cole Palmer kwamen er toch wat tegenaanvallen, maar niet bedreigend voor Oblak, die een rustige avond had.
In het slot moest de (Engelse) kelk helemaal leeg, Griezmann kon de score nog laten oplopen tot een straffe 3-0, het gaf ons een ideale uitgangspositie voor de terugwedstrijd.
In het weekend dat er op volgde, was Getafe de tegenstander van dienst. Alvarez & Griezmann hadden de laatste weken de goede vorm te pakken: hun doelpunten zorgden voor een nieuwe thuisoverwinning. Het werd 2-1.
In de derde week van maart volgde de trip naar West-Londen. The Blues stonden voor nagenoeg de onmogelijke opdracht om een 3-0-achterstand op te halen. Chelsea trad nagenoeg met hetzelfde elftal aan, enkel doelman Sánchez & Chalobah kwamen in de ploeg.
Torres wijzigde zijn elftal met vorige week op drie plaatsen: Oblak had lichte hinder na de wedstrijd tegen Getafe, dus stond Musso in doel. Pubill & Sørloth kregen de voorkeur op Llorente & Alvarez, die rust gegund werden.
Over de eerste helft viel er amper iets te noteren, buiten dat Cole Palmer na tien minuten dé kans kreeg om zijn team weer hoop te geven, nadat hij de buitenspelval ontglipt was, maar Musso won het duel. Chelsea gaf de indruk niet meer te geloven in een mirakel: 0-0.
Na de pauze, kwam er toch iets meer dreiging uit van de thuisploeg: Pedro kwam alweer Musso tegen, de Argentijn is in feite te goed om back up te zijn. Ook Garnacho probeerde het, maar nu stond de paal in de weg.
Pas rond de zeventigste minuut kon Neto de voorsprong realiseren, zijn rebound kon uiteindelijk Musso wel kloppen. Er kwam geen slotoffensief meer, wat de wedstrijd liet doodbloeden. Ondanks de nederlaag, stootten we door naar de kwartfinales.
De grootste verrassing kwam vanuit Madrid, waar Spurs op strafschoppen Real uitschakelde. Ook Liverpool, Leverkusen, Man City, Dortmund, Olympiakos & Juventus verlieten het Europees toneel.
De dag nadien al kwam het nieuws binnen dat Real Madrid Xabi Alonso had ontslagen na de Europese uitschakeling. En dit drie dagen voor de Madrileense derby …
Vrijdag tijdens de loting werden we aan Inter werden gekoppeld. We hadden de Italianen al eerder ontmoet in de League Phase (1-0-winst). Dit werden de overige kwartfinales:
Het voetbalweekend in LaLiga stond in teken van El Derbi Madrileño. Een altijd beladen wedstrijd, zeker nu Real slechts enkele dagen geleden zijn hoofdcoach op straat had gezet.
De dag voordien werd Torres’ mening gevraagd tijdens de persconferentie:
“Ik vind het oprecht jammer voor Xabi, die in mijn ogen een goede trainer blijft. Nu lijkt het alsof hij mislukt is, terwijl hij misschien wel wat meer krediet verdiend had? Het is en blijft een wereld waarin alleen resultaten tellen. Het feit dat men Europees is uitgeschakeld, maakte de beslissing misschien makkelijker? Niettemin kan Xabi zichzelf niets verwijten, mijn mening.”
Of hij kan profiteren van de chaos die er nu heerst?
“Profiteren? Eens beide elftallen morgen op het veld staan, zal er maar één ding tellen: winnen. Dan maakt het echt niet uit wie er voor hun dugout staat.”
Is Jan Oblak weer fit om in doel te staan?
“Nee. Jan ondervindt nog wat hinder van de tik die hij kreeg, dus staat Juan morgen in doel.”
Real Madrid, tweede in de stand met vier punten minder dan leider Barcelona én één punt meer dan ons, startte onder interimcoach Oier García met de volgende elf in een 4-4-2:
Courtois in doel; Carreras, Huijsen, Rüdiger & Trent achterin; Güler, Bellingham, Valverde & Vini Jr. Endrick & Mbappé was het duo vooraan.
Fernando Torres, voor het eerst als coach in het Bernabeu, bracht deze elf aan de aftrap: Musso; Ruggeri, Hancko, Giménez, Llorente; Baena, Barrios, Cardoso, Guiliano; Lookman & Alvarez.
De thuisploeg begon het best aan de wedstrijd, na een handvol kansen werd Mbappé zijn poging door Musso knap gered. De volgende kans was er één voor Valverde, die een schicht op doel trapte waar opnieuw Musso paraat stond.
Onze eerste aanval was meteen wél raak: een diepe bal van Cardoso richting Baena die geduldig afwachtte tot hij Lookman diep zag gaan. De Nigeriaan trapte zijn vierde van het seizoen overhoeks binnen om Courtois te kloppen: 0-1 tegen de gang van het spel in!
Real begon nog meer druk naar voor te zetten, toch konden we onze voorsprong vast houden tot aan de rust. Het Bernabeu gaf een oorverdovend fluitconcert bij het verlaten van het veld, maar voor wie dit bedoeld was …?
Na de rust meer van hetzelfde: Mbappé probeerde met zijn gekende versnellingen de score weer in evenwicht te brengen, maar Musso etaleerde zijn reflexen. De druk nam toe, we werden gedwongen om achter uit te gaan want Bellingham, Valverde & Vinicius bepaalden een hels tempo.
We konden voorlopig de druk nog aan, al was het enkel uitstel: twintig minuten voor tijd kon Vinicius de gelijkmaker binnentrappen, na een vlugge individuele actie van Mbappé. 1-1.
Torres bracht met Koke & Griezmann wat meer voetballend vermogen in het veld, maar beide spelers stonden er enkele minuten op wanneer de voorzet van Valverde stuiterde via via tegen de hand van Giménez. De man in het zwart was onverbiddelijk: strafschop.
Mbappé stond klaar om de elftmeter te trappen en koos Musso de verkeerde kant: 2-1. In de slotminuten kwam de Fransman nog dichtbij de zijn tweede van de avond, maar de bal ging nipt voorlangs.
Onze vijfde nederlaag van het seizoen. Na de wedstrijd was Torres kort in zijn nabeschouwing:
“We speelden een prima eerste helft, ondanks dat we onderlagen. Dan komen we ietwat onverwacht op voorsprong. In de tweede helft moesten we het ondergaan, al waren er bepaalde momenten waar ik me vragen bij stel.”
Of Torres het had over de strafschopfase?
“Ik denk dat het beter is om niet op deze vraag in te gaan …” (flauwe grijns)
Leest lekker weg. Ben benieuwd waar je gaat eindigen. Hoe bevalt Lookman op 10?
1 like
Dank je! We naderen de cruciale maanden, even benieuwd tot waar toe we in staat zijn!
Goed! Lookman is snel, heeft ‘n actie in huis, heel aanspeelbaar & scoort heel makkelijk: de doelpunten die hij heeft gemaakt zijn geen toeval.
In combinatie met Alvarez is ie complementair, vandaar dat hij op de 10 speelt.
April.
Terwijl onze internationals voor hun vaderland speelden, had Fernando Torres de nodige tijd genomen om FC Barcelona grondig te gaan analyseren, want het team van Hansi Flick kwam langs na de interlandperiode.
Het wrong ergens bij El Niño dat dit pas de eerste ontmoeting met de competitieleider was. De eerste confrontatie, begin januari, werd uitgesteld doordat Barcelona de finale van de Supercopa speelde.
Het was dus moeilijk in te schatten hoe Barcelona tegen ons voor de dag ging komen, al spraken hun cijfers duidelijke taal: in LaLiga was men van begin af aan autoritair leider, straffer nog: men heeft nooit de leiderplaats moeten delen of afstaan.
Barcelona won op heden 19 keer, speelde 6 keer gelijk en verloor slechts 3 maal. Via de doelpunten van ondermeer Lewandowksi (19) en Yamal (13) is het de beste aanval van de competitie met 58 doelpunten, terwijl Joan García 11 keer de nul kon houden én amper 23 doelpunten tegen kreeg.
Er is maar één team dat op dat vlak net iets beter doet met 22 doelpunten: Atlético Madrid … De beste aanval tegen de beste verdediging, met een verschil van 6 punten. Bij winst deden we weer helemaal mee in de titelstrijd!
Tijdens de persconferentie naar aanloop van deze topaffiche, predikte Fernando Torres rust & vertrouwen in eigen kunnen:
“Ik geloof dat we in staat zijn om een goed resultaat neer te zetten, desondanks dat we voor het eerst tegenover elkaar staan dit seizoen. De groep is gretig & volledig fit, ook de jongens die interlands hebben afgewerkt afgelopen week.”
Of Torres zich er bewust van is dat de komende wedstrijd al zijn 50ste als hoofdcoach is?
“Nee?!” (verbaast)
En hoe hij zich daar nu bij voelt?
“De tijd gaat razend snel in de voetbalwererld, waardoor er soms geen tijd is om stil te staan bij momenten zoals deze. Ik probeer gewoon mijn werk zo goed mogelijk te doen. En dat ik dit mag doen bij de club waar mijn hart ligt, maakt dit het juist zo mooi.”
Veel succes morgen.
“Dank je wel”. (glimlacht)
In zijn eerste seizoen als hoofdcoach van zijn Atlético Madrid zijn dit cijfers die Fernando Torres kon voorleggen: 49 wedstrijden waarvan 31 gewonnen, 9 gelijk gespeeld & 9 verloren.
4 april, 16u10. Het Metropolitano zong luidkeels het clublied uit volle borst terwijl de spelers het veld betraden. De sfeer in het stadion ademde een nervositeit maar tegelijkertijd een enthousiasme uit. De beide coaches bekeken het schouwspel vanuit hun dugout, bedenkend of ze de juiste keuzes hebben gemaakt voor deze topper …
Bij de bezoekers koos Hansi Flick voor 4-2-3-1-formatie waarbij Joan García in doel stond, een viermansdefensie Gerard Martín, Eric García, Araujo & Koundé. In het middenveld het duo Pedri - Gavi, terwijl Raphinha, Olmo, Yamal & topschutter Lewandowski de voorhoede vormden.
Fernando Torres gaf het vertrouwen in deze elf:
Vanaf het moment dat de wedstrijd op gang werd gefloten, was de nervositeit zichtbaar. We hadden in de beginfase het balbezit, maar kregen weinig tijd om ons tempo te bepalen door een Barça dat fel opjaagde. Het werd duidelijk dat men zo snel mogelijk hun wil wou gaan opleggen.
En wanneer dat gaande weg gebeurde, was het alle hens aan dek voor het doel van Oblak: Lewandowski probeerde het een eerste keer, nadat hij knap werd aangespeeld door Yamal. Vervolgens probeerde het Spaanse toptalent zelf, door op zijn gekende manier naar binnen te komen: de lat voorkwam een achterstand.
Rond de 25ste minuut kwam de partij terug in balans: het jagende tempo van Barcelona ging wat gaan liggen, zodat wij onze kans konden wagen. Sørloth kreeg een uitstekende mogelijkheid via een kopbalkans, die van de lijn werd gewerkt door Araujo!
Het Metropolitano gaf ons vocaal dat duwtje om volop voor de aanval te kiezen. Zo kreeg ook Alvarez, Barrios & Guiliano de kans om ons op voorsprong te brengen. Bij de vijfde poging zat het mee: de kopbal van opnieuw Sørloth botste via de grond tegen de onderarm van Ronald Araujo: de scheidsrechter wees meteen naar de stip!
Julian Alvarez plaatste zich geconcentreerd achter de bal, om koelbloedig Joan García letterlijk op het verkeerde been te zetten: 1-0, het doelpunt dat de wedstrijd openbrak. Want nog voor de rust geblazen werd, kwam Lamine Yamal nog dicht bij de gelijkmaker. Oblak redde sterk.
Torres had zijn manschappen meegegeven om de situatie in ons voordeel te gebruiken, dus in plaats van Barcelona te laten komen, gingen we voluit in de aanval. Sørloth, bijzonder nuttig in opbouw, kreeg dé kans om de score te verdubbelen maar García toonde zich de betere in het één tegen één duel. De doelman hield zo zijn team in de wedstrijd.
Het was slechts uitstel, want alweer een vlotte opbouw vanop de linkerflank met Hancko, Barrios, Baena én Alvarez kwam tot bij Sørloth die Llorente in de ruimte zag lopen: een prima steekpass én Llorente twijfelde niet: 2-0, een voorsprong die ons wat marge gaf!
Barcelona leek even van slag, zodat Flick wissels doorvoerde: Ferran Torres & de Jong kwam Lewandowski & Gavi aflossen. De twee ingebrachte spelers gaven de bezoekers opnieuw moed, want door hun pressing werden we genoodzaakt om voor ons doel te kamperen.
Torres zag het gebeuren, dus greep in: Koke, Baena & Le Normand werden naar de kant gehaald. Gallagher, Almada & Giménez kwamen in. Barcelona bleef geloven dat het iets kon forceren en een kwartier voor tijd kwam de aansluitingstreffer: Raphina kwam één keer los van Llorente, zette met Torres een één-tweetje op en krulde de bal enig mooi langs Oblak.
Het moment voor Flick om een bleke Yamal & Olmo te vervangen voor Rashford & Fermín López. In het slot was het alle hens aan dek voor het doel van Oblak: in de laatste minuut kreeg Barcelona nog dé kans om een punt uit de brand te slepen, maar invaller Fermín besloot van dichtbij over het doel, het Metropolitano slaakte een zucht van opluchting!
Een belangrijke overwinning waardoor we weer volop meedoen in de titelstrijd, zeker nu Real Madrid met 1-0 verloor op het veld van Mallorca …
De euforie moest snel plaats maken voor de focus, want een aantal dagen later stonden de kwartfinales van de Champions League op het programma.
Een trip naar het mooie Milaan, waar we te gast waren bij Inter. De Italianen stonden aan kop in de Serie A (78/93) en verloren nog maar één keer in de competitie. In Europa kon de Nerazzurri in de vorige ronde het Duitse Bayer Leverkusen uitschakelen (5-2).
We ontmoetten Inter al in League Phase, waar we dankzij het doelpunt van Julian Alvarez met 1-0 wonnen, maar in het eigen San Siro verloor Cristian Chivu nog niet. Wat deze opdracht er niet makkelijker op maakte …
Chivu koos voor een 5-3-2-formatie en zijn sterkste elftal: Sommer; Dimarco, Bastoni, Akanji, Bisseck, Dumfries; Çalhanoğlu, Zieliński, Barella; Lautaro & Thuram.
Torres voerde vijf wissels door in vergelijking met de wedstrijd tegen Barcelona:
De partij begon met een studieronde: Inter speelde liever rond dan voor de aanval te gaan, wanneer wij in balbezit waren dan ging de thuisploeg in een defensieve opstelling gaan posteren, om bij balverovering op de counter te gaan loeren.
Zo kwam Thuram tot een eerste poging na balverlies van Gallagher, Oblak werd voor de eerste keer getest, zonder gevolg. We kwamen niet zo makkelijk aan het doel van Sommer, want de dubbele rij belette ons het spel te spelen waar we kansen uit creëren.
Het was een kwestie van geduld te hebben om telkens onze vrije man te vinden & aan te spelen, maar in het achterhoofd moesten we alert zijn op een mogelijke tegenprik …
En wanneer die kwamen, ging het snel: via Barella & Zieliński tot bij één van de aanvallers. Lautaro kwam er tot tweemaal toe dicht bij: zijn eerste kans werd afgeblokt door Le Normand, de tweede ging nipt voorlangs want Oblak was geklopt.
Zijn derde poging was de goede, kort voor rust: een diepe bal richting de Argentijn, die even inhield om Le Normand op het verkeerde been te zetten, om dan genadeloos Oblak tegenvoets te verschalken: 1-0 na vijfenveertig minuten.
De openingsminuten van de tweede helft was het ideale moment om Inter te verrassen: een snelle balcirculatie die van Koke naar Nico ging, die zijn landgenoot Alvarez diep stuurde. Hij wachtte geduldig op aansluiting van Lookman, die op zijn beurt de bal meegaf met Koke, zodat onze aanvoerder van dichtbij overhoeks kon scoren: 1-1, een belangrijk doelpunt!
Inter maakte gebruik van de sitatuie om ons nog meer de bal te gunnen om zo hun favoriete tactiek te gaan uitspelen. Het was een val waar Torres niet wou in trappen. Na zeventig minuten kwamen Barrios, Griezmann & Baena in het vel, om meer controle te hebben.
Toch bleven we proberen voor dat tweede doelpunt, maar Inter hield zijn park the bus-tacktiek netjes vol. Het leek ook zelf geen inspanning meer te doen om nog te scoren, zodat de partij eindigde op een 1-1-gelijkspel. Wat voor ons een prima resultaat was.
De andere kwartfinales verliepen als volgt: Arsenal nam een stevige optie voor de halve finale na 2-0-winst tegen PSG, Barcelona ging winnen met 1-2 op Spurs, terwijl Sporting niet verder kwam dan 1-1 tegen Newcastle.
In het weekend stond de verplaatsing naar Andalusië op de agenda. Sevilla FC was terug te vinden in de buik van het klassement (9de, 7/15) en werkte een grijs seizoen, maar wel ééntje zonder degradatiezorgen dit keer.
Een vrij zwak Sevilla liet ons het spel maken, zodat we de controle over de parijt hadden. Toch konden we pas net voor rusten op voorsprong komen via Alexander Sørloth.
Wanneer de Noor mag starten – hij vroeg zelf de laatste weken naar meer speeltijd - ontgoochelt hij zelden. Zijn tweede doelpunt net na rust was van mooie makelij, zodat we vrij eenvoudig de drie punten meenamen uit het Ramón Sánchez-Pizjuán.
Op de 15de van de maand werd de terugwedstrijd van de kwartfinale Champions League afgewerkt. Inter was op twee posities gewijzigd in vergelijking met vorig week: zo stonden Frattesi & Bonny aan de aftrap, Zieliński & Thuram verzeilden op de bank.
Fernando Torres stelde deze elf op: rechtsachter Marc Pubill – solide tegen Sevilla – mocht starten, net zoals Sørloth, die het vertrouwen van zijn coach bleef genieten.
De openingsfase was deze keer geen studieronde: Bonny kreeg binnen de vijf minuten al een eerste kansje, geen enkel probleem voor Oblak. We reageerden via Sørloth, die zijn poging voorlangs zag gaan.
Rond de twintigste minuut werd onze Noor met een lange bal aangespeeld, schermde die goed af voor Akanji, een pass naar Llorente, die de bal mee gaf met de oprukkende Pubill. Hij legde de bal laag & strak voor, zodat Alvarez in één tijd de bal in doel kon werken: 1-0, een vroege voorsprong!
Inter, zelfverzekerd dat het ook zou scoren, liet Lautaro fungeren als targetman maar kreeg zowat voortdurend Le Normand in zijn buurt. Toch kon de Argentijn hem even afhouden om Bonny alleen voor Oblak te zetten. Dit leek een doelpunt te gaan worden, maar tot ieders verbazing trapte de Fransman de bal hoog over?! Hier kwamen we goed weg: 1-0 aan de rust.
De tweede helft was amper begonnen toen Hancko zijn been liet hangen bij een dribbel van Frattesi aan de rand van de zestien. De Italiaan viel theatraal neer, wat de scheidsrechter deed fluiten.
Aanvoerder Lautaro liet zich niet van de wijs brengen en scoorde beheerst de gelijkmaker. Alles was zo terug te herdoen. Het Metropolitano ging meteen vocaal achter ons staan, waardoor we snel opnieuw een aanval wilden opzetten. Maar bleek dat Inter zich terugtrok voor doel, speculeren op hun countertactiek zoals in de heenwedstrijd.
Torres greep rond het uur in: een moegestreden Sørloth werd naar de kant gehaald voor Lookman, ook Koke ruimde plaats voor Gallagher. Inter kwam niet meer over zijn eigen helft, wat het niet makkelijker maakte om kansen te crëeren.
Twintig minuten voor tijd loste Griezmann Alvarez af, Lookman schoof helemaal door naar de punt. Inter probeerde het toch nog eens, nadat het snel omschakelde bij balbezit. Oblak kon de kans van de ingevallen Thuram pakken & meteen intrappen.
De bal kwam tot bij Gallagher, die Griezmann aanspeelde. De Fransman etaleerde zijn vista nog maar eens om meteen Llorente diep te sturen, die niet twijfelde: een hard schot vloog voorbij Sommer in de linkerbovenhoek: 2-1, wat een doelpunt!
Nu konden de bezoekers niet anders dan toch nog uit hun schulp te komen, wat nu het tegenovergesteld spelbeeld gaf. We zetten met verve die dubbele muur voor Oblak, zodat we stand hielden en ons kwalificeerden voor de halve finales van de Champions League!
Ook Arsenal, Barcelona én Sporting Lissabon wisten zich bij de laatste vier te scharen, zodat er op vrijdag kon geloot worden. Barcelona trof met Sporting op papier de minst moeilijke tegenstander, terwijl wij met Arsenal het team troffen dat Europees in bloedvorm is …
De wedstrijden volgden elkaar in een razend tempo op: vier wedstrijden in een tijdspanne van tien dagen, waarvan de eerste in eigen huis was. Athletic Club kwam als zesde langs met veertien punten minder in het klassement.
De wedstrijd is kort samen te vatten: 0-0. Athletic Club kreeg na twintig minuten spelen de gelegenheid om te scoren vanop elf meter, maar Sancet trapte wild over. Unai Simón behoedde zijn team met enkele uitstekende reddingen op kansen voor Lookman, Guiliano & Nico.
Wedstrijd nummer twee was midweekvoetbal. In het komende weekend stond de Copa del Reyfinales gepland zodat we op woensdag de trip naar Valencia aflegden. Elche FC, dat als nieuwkomer knap meedraaide met een 13de plaats. De thuisploeg bracht met Rafa Mir & André Silva (op papier) een prima aanvalsduo, tevens was middenvelder Aleix Febas goed bij schot op de vorige speeldag met twee doelpunten.
Elche begon in het eigen Estadio Manuel Martínez Valero met het nodige lef, wat resulteerde in enkele gevaarlijke pogingen. Jan Oblak was alert én voorkwam een vroege achterstand.
Torres’ elftal – een mix van vaste pionnen en bankzitters – kon geen vuist maken tegen een moedig voetballend Elche. Op het halfuur werd de thuisploeg beloond: Martim Neto met een goed geplaatst afstandsschot, buiten het bereik van Oblak: 1-0, niet eens onverdiend …
Op slag van rusten stond het zowaar 2-0: een verre ingooi van Víctor García, kwam tot bij André Silva die zichzelf vrij draaide van Lenglet om vervolgens genadeloos af te werken!
Kopzorgen tijdens de rust voor Fernando Torres, die Almada in de kleedkamer liet. In zijn plaats kwam Lookman.
Het bracht niet het gewenste effect: Elche bleef met lef voetballen, zodat het eerder zijn score kon uitdiepen in plaats van dat wij de aansluitingstreffer konden vinden. Torres riep met nog een halfuur op de klok Sørloth bij zich om in te vallen.
De inbreng van de Noor zorgde voor meer dreiging, daar hij de bal wat langer kon bijhouden. Zo kon Lookman in de slotminuut toch nog milderen, maar onze zesde nederlaag was een feit.
De generale repetitie verliep dus allesbehalve vlekkeloos naar aanloop van de bekerfinale. Het werd ook aangehaald tijdens de persconferentie de dag voor de finale …
Is de nederlaag op Elche blijven spoken in jullie gedachten?
“Nee. Na de wedstrijd gaf mijn groep zelf aan dat het resultaat niet meer kon veranderd worden. Er werd dus vrij snel vooruitgekeken naar deze wedstrijd.”
Of Torres speficieke spelers laat rusten met het oog op de wedstrijd na de finale, namelijk de heenwedstrijd halve finale Champions League?
“Er staat een prijs op het spel, die we maar al te graag willen winnen. Ik kies het zekere voor het onzekere: de Beker vooraleer te denken aan dinsdag.”
Dus ondermeer Musso, Javi Galán, Gallagher, Sørloth, … starten in de basis?
“Het zou niet fair zijn om spelers die een grote bijdrage leverden om die finale te halen, nu geen vertrouwen te schenken.”
En wat met Antoine Griezmann?
“Antoine is hier aan zijn laatste weken begonnen. We hadden een goed gesprek met elkaar, waarin duidelijk werd dat hij zijn besluit vast stond. In januari kon ik hem nog overhalen om nog tot het eind van het seizoen te blijven. Nu kan hij uitgebreid op een mooie manier afscheid nemen, door nu eerst de Beker te winnen.”
Veel succes morgen, señor Torres.
“Dank u.”
Een volgelopen Estadio Bernabeu was mooi opgedeeld voor beide clubsupporters. De sfeer was gemoedelijk, al was Atlético dé favoriet volgens de Spaanse media.
Marcelino koos voor zijn sterkste elftal waar Mikautadze dé man in vorm was bij Villarreal, vier bekerdoelpunten in vijf wedstrijden, waarvan twee in de halve finale tegen Barcelona.
Hun bekerparcours startte bij Real Sociedad (0-2) om Rayo (1-3) uit te schakelen. Vervolgens ging Getafe (2-3) voor de bijl om tenslotte de dubbele confrontatie met Barcelona (2-4) tot een goed einde te brengen.
Torres gaf het vertrouwen aan dit elftal:
De eerste helft was er één om snel door te spoelen: weinig kansen langs beide kanten, eerder afwachtend. 0-0 na vijfenveerting minuten. Torres bleef er rustig onder.
De partij brak open vanop de stip: Pépé twijfelde niet om Musso te verschalken. 1-0 na ruim een uur gespeeld. Onze reactie liet amper drie minuten wachten: een mooie opbouw van Llorente, Guiliano die Sørloth aanspeelde. De Noor gaf een klein tikje zijwaarts, waardoor Guiliano kon binnen trappen: 1-1.
Villarreal werd na onze gelijkmaker minder in het spel aanwezig, maar doelman Luiz Júnior hield zijn team in de wedstrijd met enkele puike reddingen. Er werd niet meer gescoord na negentig minuten. Griezmann werd het veld ingebracht in plaats van Lookman.
De eerste helft van de verlengingen was nog maar gestart of invaller Dju bracht Villarreal opnieuw op voorsprong. Opnieuw toonden we ons mentaal sterk: Griezmann stond op om in de tweede helft ons knap langszij te brengen. Na het extra halfuur stond het wederom gelijk.
Strafschoppen gingen het verdict brengen:
Alvarez mocht beginnen én scoorde. Pépé deed hetzelfde, 1-1. Nico zag zijn strafschop gered door Júnior. Ayoze bracht Villarreal op voorsprong 2-1.
Koke trapte vol zelfvertrouwen ons terug op gelijke hoogte, want Musso kon de strafschop van Moleiro tegenhouden, 2-2!
Llorente, staalhard, voor de 2-3. Pedraza, genekt door stress, trapte zijn strafschop hoog over het doel van Musso! De Argentijn werd meteen gefeliciteerd door zijn ploeggenoten, we wonnen de Copa del Rey!
De eerste prijs van het seizoen was een feit, wat ons seizoen al een geslaagd gevoel gaf. Maar enkele dagen later werd de jacht op die ander beker verder gezet, die ging door in Londen.
In het Emirates – waar we in de League Phase met 2-0 verloren – trok Victor Gyökeres in de eerste helft alle aandacht naar zich toe. Hij opende de score na twintig minuten om vervolgens kort voor rust de assist te geven voor de 2-0, die werd gescoord door Martin Ødegaard.
Bij aanvang de tweede helft leek het eerder een kwestie van de score niet verder te laten uitlopen, want Arsenal bepaalde het tempo én bleef doorgaan, op zoek naar een derde doelpunt. Rond het uur was “de storm” wat gaan liggen, waardoor we David Raya aan het werk konden zetten: Baena, Barrios & Lookman zagen hun pogingen teniet gedaan.
Maar een kwartier voor tijd kon Alvarez milderen: 2-1. Dat ene doelpunt werd een wereld van verschil, wat ons hoop bood voor de terugwedstrijd … Toch had Gyökeres het laatste woord: in de slotminuten kon hij zijn tweede van de avond voorbij Oblak afwerken.
3-1, een serieuze tegenvaller voor de terugwedstrijd. Na de wedstrijd kwam er nog meer slecht nieuws: David Hancko (een gebroken teen) is out voor de rest van het seizoen. Da’s een jammerlijke zaak, gezien de Slovaak een sterkhouder was achterin.
1 like