In één ruk doorgelezen. Mooi dat het verhaal zijn doorgang ondervindt. Benieuwd wat er gaat komen!
1 like
Leuke switch zo met Torres! Ben benieuwd of hij het nu heel anders gaat aanpakken qua tactieken. In ieder geval al mooie aankopen gedaan!
1 like
Mooi stuk om te lezen! Ga zo door 
1 like
Een nieuwe story! 2026 begint goed!
1 like
Dank je, @Begiristain, @Steff & @Moreno! Het leek me leuk om verder te schrijven waar het vorig seizoen geëindigd was.
Dit is een verhaal dat al lang in m’n gedachten zat: nu Torres “terug” is én als manager kan ingezet worden, kon ik die kans echt niet laten liggen!
@LarsCF, het is wel degelijk zo dat hij ‘n andere visie & tactiek voor ogen heeft …
1 like
Augustus.
Arsenal was de laatste oefenpartner naar aanloop van de seizoenstart, zo was er al geweten dat we op speeldag 1 op bezoek zouden gaan bij Espanyol Barcelona. Maar eerst The Gunners.
Mikel Arteta had goed ingekocht tijdens de zomermercado: Hincapié, Mosquera, Zubimendi, Eze én Viktor Gyökeres, de Zweedse sensatie bij Sporting, die ook op onze radar stond maar dus voor Londen koos.
Vanaf de eerste minuut moest Torres’ elftal – een 4-2-3-1 met Oblak, Giménez, Koke, Griezmann & Sørloth als as – de wil van Arsenal ondergaan: de bal rondspelen om dan vliegensvlug een aanval op te zetten via Saka & Martinelli. Een beetje naar het beeld dat Torres in zijn gedachten heeft …
Aanvoerder Saka, een voortdurende gesel voor Ruggeri, zette de bal vlijmscherp voor waar Gyökeres de bal net niet voorbij Oblak kreeg, onze Muur tipte de bal met zijn vingertoppen over in hoekschop. Zo bleef het spelbeeld de eerst twintig minuten: kansen via Martinelli, Rice & weer Gyökeres werden niet benut, tot frustratie van Arteta.
Na het halfuur kwam we meer in de wedstrijd en daarbij stond het geluk aan onze kant: een geplaatste schot van Griezmann belandde in de zestien tegen de hand van Gabriel: strafschop!
Griezmann zelf achter de bal en feilloos klopte hij Kepa, 1-0 tegen de gang van het spel in. Torres maande zijn spelers aan om te profiteren van de situatie om het tweede doelpunt te zoeken. Sørloth kopte vijf minuten later jammer genoeg op de lat, zodat er toch met een kleine voorsprong de rust werd ingegaan.
Arteta had zijn manschappen tijdens de rust goed de levieten gelezen, want amper was de tweede helft gestart of stond de gelijkmaker op het bord: Gyökeres werd net buiten de zestien aangespeeld, kapte zich tussen Kostis & Le Normand vrij om Musso kansloos te laten.
Wat volgde was een halfuur op en af tussen twee teams die voluit voor winst gingen, de neutrale toeschouwer kon er alleen maar van genieten. Langs onze kant kon Torres & de ingevallen Alvarez maar niet geloven dat Saliba die knap gelobde bal nog uit doel kon halen, terwijl Ødegaard zijn vrije trap op de paal zag spatten! Met nog twinig minuten op de klok, greep Arteta in door zijn supersub Trossard in te zetten, terwijl Torres zijn laatste aanwinsten Hancko & Pubill speelgelegenheid gaf.
De partij leek op een gelijkspel te eindigen, maar het venijn zat in de blessuretijd: Saka, onvermoeibaar, haalde de achterlijn en legde de bal zo klaar dat enkel Trossard aan de tweede paal moest binnen tikken. Arsenal won op de laatste knip, zodat we met een minder gevoel naar onze seizoensstart moesten toeleven.
Torres gaf, net voor afreizen naar Madrid, een woordje uitleg voor de camera van de clubadmin:
“Ik ben best tevreden over onze voorbereiding, het niveau dat we haalden. Het is normaal dat het voor onze nieuwe spelers tijd zal vragen om zich aan te passen naar onze manier van spelen, maar ik heb er vertrouwen in dat in orde zal komen.
Het seizoen gaat binnen een tweetal weken van start, al gun ik mezelf en het team de tijd om te groeien. Alleen met hard te werken, kunnen we komen waar we willen.”
Op maandag 11 augustus werd Italiaans international Giacomo Raspadori aangekondigd. De aanvaller kwam over van Napoli. “Jack” werd aangetrokken als versterking in de breedte, daar Torres ‘maar’ over drie aanvallers beschikte in de A-kern.
Twee dagen later werd de Europese Supercup gespeeld, waar PSG dankzij twee doelpunten van Dembélé, de trofee won. Het versloeg Spurs met 2-1-cijfers.
Op zaterdag 16 juli zat de perszaal in het Metropolitano beladen vol voor de eerste persconferentie van Fernando Torres naar aanleiding van onze openingswedstrijd tegen Espanyol.
Of hij stress had nu hun competitiestart morgen begint?
“De gezonde stress is zeker aanwezig want je wilt graag met drie punten starten aan het begin van een nieuw seizoen, wat vertrouwen geeft aan een team. Tegelijkertijd is het ook nog wat aftasten, hoe het team zal functioneren nu de voorbereiding achter de rug is.”
Of hij een remedie heeft om het uitcomplex dat Atleti parten speelt, op te lossen?
“Het is inderdaad opvallend dat we de laatste seizoenen teveel punten verliezen op verplaatsing, terwijl in het Metropolitano de sfeer die onze achterban creëert, ons energie geeft. Het zit misschien wel tussen de oren en hebben we een reeks nodig om die gedachte te doorberken. We kunnen enkel hard blijven werken.”
Of hij al een type elftal in gedachten heeft?
“Ik heb heel wat nieuwe spelers in te passen, al zal iedereen de kans krijgen om te tonen wat hij kan. We zijn een team waar elke speler belangrijk kan zijn, dus kijk ik verder dan het elftal.”
Later die avond werd het seizoen 2025/26 op gang getrapt in Mallorca waar regerend kampioen Barcelona meteen hun eerste overwinning boekte (1-3).
17 juli, vooravond in Cornellà de Llobregat. Een aangename zomeravond in het RCDE Stadium, die aardig vol liep voor Espanyols openingswedstrijd. Je kon aan alles voelen dat er iets in de lucht hing …
El Niño Torres koos voor zijn 4-2-3-1-formatie & bracht deze elf spelers aan de aftrap:
Aanwinsten Hancko & Baena startten samen op de linkerflank, terwijl het spitsenduo bestond uit Alvarez & Sørloth. Op weg naar de dugout begroette Torres hartelijk collega Manolo González, klaar voor zijn allereerste officiële wedstrijd als hoofdtrainer van Atlético Madrid.
Die wedstrijd was in de beginfase nerveus te omschrijven: Espanyol was eerder afwachtend, dus liet het ons de bal zodoende dat we enkele kansjes konden afdwingen via Alvarez, Baena & Sørloth.
Espanyol groeide in de wedstrijd, die meer evenwicht kende. Oblak moest éénmaal voluit gaan op een prima mogelijkheid van Pere Milla, die mooi naar binnen sneed om de bal overhoeks te plaatsen. 0-0 na vijfenveertig minuten.
Aan het begin van de tweede helft kwam Gallagher aanvoerder Koke aflossen: Torres wou net iets meer vechtersmentaliteit zien op het middenveld. Die zet loonde meteen: de Engelsman nam hard maar correct de bal af van Lozano, stak hem meteen de diepte in richting Baena. Hij koos voor vlugge, lage voorzet zodat Alvarez in één tijd de bal voorbij Dmitrović kon tikken.
0-1 net na de rust, Torres maande zijn spelers aan om vol voor de aanval te kiezen. Espanyol kreunde een goede tien minuten onder de druk die we opvoerden: Sørloths kopbal belandde net naast doel, het afstandsschot van Barrios raakte nog nipt de doellat, Dmitrović pareerde knap op de poging van Baena, maar het tweede doelpunt viel niet. Het leek een kwestie van tijd …
Toch kwam de partij weer in evenwicht, want ons tempo viel wat stil. Zodoende dat Espanyol via Milla, Expósito en ook nog aanvaller Roberto kansen afdwongen. Een kwartier voor tijd was het effectief zo: Dolan, even uit het oog verloren door Hancko, kon laag voorzetten, Oblak kon afweren, maar de bal viel net voor de voeten van Roberto die de rebound binnen kon tikken.
In het resterend kwartier konden we enkel nog dreigen, maar geen aanspraak meer maken op de overwinning. Het bleef 1-1, zodat we met één punt genoegen moesten nemen.
Een week later stond onze eerste thuiswedstrijd op het programma, tegenstander van dienst was Elche, promovendus. Op de eerste speeldag verloor het nipt thuis van Real Betis (1-2).
Het Metropolitano was uitverkocht: geen enkele socio wou het thuisdebuut van hun geliefde El Niño missen. De sfeer was opperbest, de gezangen klonken zo luid en oppeppend.
Fernando Torres wijzigde op één plaats zijn elftal in vergelijking met vorige week: Griezmann kreeg deze keer de voorkeur op Sørloth.
We begonnen gedreven aan de wedstrijd, gesteund door een kolkend stadion. Het effect was magisch: na elf minuten kon er al gevierd worden. Llorente kon oprukken, een één-tweetje met Barrios, waardoor hij Guiliano de diepte kon insturen. Die keek eerst goed, legde de bal mooi achteruit in de loop van Alvarez, die knap zijn tweede van het seizoen scoorde!
Doelman Iñaki Peña zag er even niet goed uit wanneer hij de bal loste op een schot van Llorente, maar werd snel geholpen door Bigas, die de rollende bal kon wegtrappen. Elche kwam daar net moedig meevoetballen, maar een verdiende 1-0 was de score aan de pauze.
Bij aanvang van de tweede helft gingen we gewoon door op ons elan, het tweede doelpunt zoeken. Kansen kwamen er via wederom voor Alvarez, maar Peña stopt op de juiste plaats, ook Llorente waagde zijn kans, maar zijn schot ging net over het doel. Elche onderging het, maar was zeker niet onder de indruk.
Net voor het uur, een mooie opgebouwde aanval van de bezoekers via Chut, Aguado die de bal diep gaf naar Nuñez, zodat hij de bal strak voor doel kon brengen – je zag het gebeuren – waardoor Rafa Mir, sneller dan Le Normand, de bal in één tijd voorbij Oblak kon trappen. Elche’s eerste, echte aanval was meteen raak, tot frustratie van Torres …
El Niño stuurde met nog een kwartier te gaan bij: Sørloth, Cardoso & Molina kwamen Griezmann, Barrios & Guiliano aflossen, zodat Llorente een rij hoger kon gaan spelen. De druk richting het doel van Peña werd groter en groter, het team werd luid aangemoedigd door onze fans.
De zet om Llorente een rij hoger te laten spelen, loonde: Baena zette voor, initieel bedoeld voor Sørloth, maar de Noor kon niet profiteren van de mogelijkheid, maar aan de tweede paal stond Llorente wel goed opgesteld om de bal in doel te werken: 2-1, het Metropolitano barste uit zijn voegen, Torres balde de vuist en vierde met zijn staff: de eerste overwinning was binnen!
Na de wedstrijd stond El Niño de pers te woord:
“Ik ben blij met het resultaat dat we vandaag haalden. Het toonde onze weerbaarheid en onze drang om altijd tot het uiterste te gaan. Ik moet daarbij onze fans bedanken omdat ze ons vooruit duwden met hun aanmoedigingen.”
Of de tactische zet om Llorente een rij hoger te zetten, niet eerder hoefde?
“Het blijft altijd aanvoelen hoe een wedstrijd verloopt, maar het feit dat Guiliano ook moe gestreden was, zorgde er ook voor dat ik hem vooruit schoof. Maar iedereen weet ondertussen dat Marcos blijft lopen, tot het eindsignaal, dus dat net hij ons de overwinning bezorgde, maakt het vandaag des te mooier.”
De derde speeldag stond een trip naar Alavés op het programma, dat net als wij een 4 op 6 had. Het team van coach Coudet toonde duidelijk intentie met een 4-5-1-formatie, waar voorin Toni Martinez de voorkeur kreeg op Lucas Boyé.
Fernando Torres voerde, met de interlandbreak in gedachten, enkele wijzigingen door: Ruggeri startte op de linksachter, waardoor Hancko centraal de plaats in nam van een niet fitte Giménez. Centraal op het middenveld stond het duo Koke – Gallagher, de positie achter de aanvaller was weggelegd voor Almada, die zijn eerste basisplaats kreeg ten nadele van Griezmann. De overige namen waren geen verrassingen.
Over de eerste helft kunnen we kort zijn: Alavés ging duidelijk voor een puntendeling, want veel middenveldsvoetbal, weinig kansen langs beide kanten. Almada probeerde wel de connectie met Alvarez te zoeken, maar die liep nog niet vlot. Oblak kreeg amper een bal te zien, terwijl collega Sivera aan de overkant zich enkel moest bezig houden met kleine pogingen, gecrëeerd door Alvarez, Baena & een kopbal van Le Normand. Een droge 0-0 na de eerste helft.
Vijf minuten ver in de tweede helft, waar beide teams met dezelfde elf begonnen, kwam er meer schwung in het spel: Torres had duidelijke instructies meegeven om Alavés’ dubbele muur via de flanken te verschalken. Guiliano bleef zich aanbieden, net als Baena: onze nummer 10 wrong zich langs Jonny & Tenaglia, om overhoeks de bal te trappen, maar de bal spatte op de kruising van het doel, dé kans om op voorsprong te komen.
Op het uur voerde Torres een dubbele vervanging door: Baena - drie wedstrijden op rij titularis – en Almada maakten ruimte voor Galán & Sørloth, zodat Alvarez achter de Noor mocht gaan positie nemen.
Slechts een vijftal minuten later profiteerde Alavés: op een flauw schot van Sørloth volgde er een snelle omschakeling tot bij middenvelder Guridi, die tot aan de zestien rmocht komen om vervolgens doeltreffend uit te halen in de linkerbenedenhoek: Oblak net niet met de vingertoppen geklopt, 1-0 voor de thuisploeg …
Coudet riep zijn manschappen toe om hun verstand te gebruiken én dus nog meer naar achter te leunen, wat er voor zorgde dat we de dubbele muur moeilijk konden breken, ook de ingevallen Raspadori kon geen verschil maken.. De vrije trap in de slotminuten van Alvarez was mogelijks nog dé kans om de gelijkmaker te scoren, maar Sivera behield zijn clean sheet. Pas drie speeldagen ver en onze eerste nederlaag was een feit.
Na de wedstrijd ventileerde Álex Baena zijn ongenoegen over zijn vroege wissel. Een nieuwigheid waar Torres als hoofdcoach meer me zal te maken hebben, al gaf El Niño op een rustige manier weerwoord om zijn keuze te verantwoorden.
Daar waar Torres verveeld zat dat hij enkel Baena als rasechte linkerflankspeler in zijn kern heeft, klopte hij aan bij de directie op transfer deadline day om Nico Gonzalez aan te trekken. Juventus liet hem enkel gaan wanneer de speler uitgeleend kon worden, Atlético ging akkoord.
2 likes
Helaas geen vlammende start, maar blijft altijd wennen zo’n nieuwe speelstijl. De selectie is totaal niet ingericht op een 4231 zeker?
1 like
Had er ergens wel rekening mee gehouden, een nieuwe formatie vraagt wat tijd.
Eigenlijk niet, de viermansdefensie & twee centrale middenvelder blijft behouden. De flankspelers staan wel veel meer wijder dan in een 4-4-2, plus er eigenlijk maar één spits is.
Griezmann, Alvarez, Almada, Baena, Raspadori, … kunnen allemaal uit de voeten op de tien (CAM) positie … Kwestie van aanpassing & geduld te hebben.
1 like
September.
1 september. De drukke transferperiode werd gisteren afgesloten, de interlandbreak ging van start. Heel wat van onze spelers vertrokken naar hun respectievelijke nationale teams, zo werden Pablo Barrios - als debutant - en Marcos Llorente, na lange afwezigheid, opgeroepen door bondscoach Luis de la Fuente.
Die twee weken brachten wat rust bij Fernando Torres, na de hectische, laatste twee maanden. Het gaf hem de tijd en de ruimte om even terug te blikken op die maanden én vooruit te kijken.
Zo verscheen er enkele dagen later een artikel met foto in Marca waarop te zien was dat na een trainingssessie, Torres in gesprek ging met zijn voormalige teamgenoten, Koke & Griezmann. El Niño gaf zelf aan dat hij open stond om te luisteren naar zijn spelers, zeker zijn meest ervaren pionnen.
In het artikel stond te lezen dat het Atleti van dit seizoen “een metamorfose” ondergaat: nadat het veertien jaar een heel duidelijke identiteit kreeg door Diego Simeone, wil Fernando Torres nu een nieuwe weg in slaan.
En dat zal tijd vragen op verschillende vlakken: Torres kiest duidelijk voor een 4-2-3-1, wat een heel andere formatie is dan de klassieke 4-4-2 waar Simeone aan verankerd was. Het bleek in de afgelopen drie speeldagen dat Torres durft voluit aan te vallen, waar zijn voorganger vaak met een angst worstelde nadat het team op een 1-0-voorsprong was gekomen, zeker tijdens de topwedstrijden.
Marca gaf ook aan dat Torres die tijd wel zal krijgen: Cerezo en het bestuur gaven meermaals aan dat hij goed werk levert, ook de spelersgroep oogt fit en tevreden. Bij de eerste drie wedstrijden van LaLiga werd er ook ergens ingecaluleerd dat een 9 op 9 een fantastische start zou zijn gezien de tegenstanders, maar in realiteit werd het uiteindelijk een 4 op 9, wat geen drama is gezien de huidige situatie. Van een crisis was er (nog) geen sprake, aldus de krant.
De eerste “echte” test kwam na de interlandbreak, de thuiswedstrijd tegen Villarreal. El Submarino Amarillo was ook niet zo super gestart met een 5 op 9 maar verloor nog niet.
Een opnieuw volgelopen Metropolitano zag dat onze nieuwe nummer 23, Nico Gonzalez meteen mocht starten, terwijl Molina & Llorente de rechterflank vormden. Griezmann op de tien, Alvarez was de aanvaller van dienst.
We begonnen echt sterk aan deze partij: doelman Conde mocht al binnen de eerste tien minuten drie kansen tegenhouden. Alvarez met een eerste schot op doel, Nico die meteen zijn stempel op de linkerflank drukte, terwijl Griezmann het deed met een knappe plaatsbal.
Tien minuten later was het wél raak: La Araña met zijn derde competitiedoelpunt, nadat Koke Nico diep lanceerde, de ene Argentijn vond blind de andere, een prima start van deze wedstrijd. Villarreal probeerde er iets tegenover te stellen, al was de poging van Ayoze voor Oblak eenvoudig te pakken.
We bleven de wet dicteren, Griezmann was in opperste vorm: de ene actie na de andere, dieptepassjes als vanouds. De Fransman beloonde zichzelf met kort na het halfuur de bal mooi te nemen en wondermooi in de rechterbovenhoek te plaatsen: 2-0, Atleti op rozen.
Het overige kwartier kregen we nog enkele mogelijkheden, al bleef het 2-0 bij de rust.
Marcelino kon die eerste helft maar moeilijk verteren, dus bracht hij meteen twee nieuwe spelers in aan het begin van de tweede helft: Gerard Moreno & Pépé kwamen Mikautadze & Buchanan aflossen. Een prima zet van de bezoekers, want plots kwam er meer dreiging vanuit Pépé, die Ruggeri het met momenten moeilijk maakte.
Via Moreno & Ayoze probeerde Villarreal de aansluitstreffer te zoeken, wat er voor zorgde dat wij ook meer ruimte kregen. Een sterke Conde kon Griezmann – wat een wedstrijd – en de ingevallen Raspadori van een grotere voorsprong houden, zodat de wedstrijd uiteindelijk op 2-0 eindigde. Een prestatie die iedereen die Atletigezind is toch nodig had, Fernando Torres genoot zichtbaar toen heel het stadion zijn naam scandeerde.
Op 17 september zag Fernando Torres zijn naam toegevoegd worden in het lijstje van coaches die in 21ste eeuw Atlético vertegenwoordigden in de UEFA Champions League:
Javier Aguirre (2008/09), Abel Resino/Quique Sanchez Flores (2009/10) en Diego Simeone (2013/14), die vanaf dat seizoen zich toen elke keer wist te kwalificeren voor het Kampioenenbal.
Fernando Torres zelf, won de Champions League in 2012 met Chelsea, waar hij als invaller deelnam aan de gewonnen finale tegen Bayern München. Zijn meest memorabel moment was ongetwijfeld in de halve finale tegen Barcelona, waar hij de Engelse club naar de finale hielp met een laat doelpunt.
Vier jaar later stond hij opnieuw in de finale, deze keer met de club van zijn hart, maar daar liep het minder succevol af. Los Rojiblancos verloren met strafschoppen van grote rivaal Real.
Het waren enkele herinneringen die opgehaald werden de dag voordien, toen Torres zijn tijd nam om de aanwezige pers te woord te staan:
Hoe hij de Champions League als speler ervaarde?
“Ik herinner mijn debuut nog, bij Liverpool op Porto – in 2007 – en was zo onder de indruk van de sfeer & de aandacht die rond de wedstrijden hing. Enkele maanden later kon ik in de terugwedstrijd op Anfield mijn eerste doelpunten maken, mooie herinneringen.
We kwamen ver dat seizoen – in halve finales uitgeschakeld tegen Chelsea – maar het gaf me zo’n adrenaline dat ik mezelf voornam om die Beker te winnen.”
Of hij zijn eindwinst met Chelsea meteen zou inruilen met Atlético?
“Meteen. Het was ook mijn grote droom om met Atleti een prijs te winnen – wat uiteindelijk gebeurde in 2018 toen Atlético de Europa League won – maar Milaan blijft pijn doen. Het besef dat je zo dicht bij was, het was moeilijk te verteren.”
Of hij in de voetsporen kan treden van Pep Guardiola (2009, Barcelona) en Zinédine Zidane (2016, Real Madrid), twee managers die in hun eerste jaar meteen de Champions League wonnen?
“Dat zou ’n ongelooflijke straffe prestatie zijn, maar we moeten realistisch blijven. De twee namen die u noemde, hebben elk driemaal die prijs gewonnen. Wat ongezien is, maar niet zomaar te evenaren. Cholo was er tweemaal héél dichtbij in zijn tijd hier, maar tegelijkertijd twaalf keer veraf. We proberen dit seizoen weer zover mogelijk te geraken, te beginnen bij morgen.”
Onze eerste tegenstander in de League Phase was Bodø/Glimt, dat zich op de vijfde plaats bevond in de Eliteserien. De Noorse club is de derde, na Rosenborg BK & Molde FK, die zich wist te kwalificeren voor de groepsfase.
Torres koos bewust om te roteren, ondermeer Galán, Lenglet, Pubill, Cardoso, Almada & Sørloth kregen een basisplaats. Voor de Noor was het een leuk terugzien met Glimt, hij speelde in 2015 uitgeleend door Rosenborg.
Ondanks hun verleden samen, opende Sørloth al na elf minuten de score: hij werd centraal aangespeeld door Gallagher, kon mooi wegdraaien van verdediger Gundersen om doelman Haikin te kloppen.
Wie in de tribunes dacht dat er een walk over zou volgen, had het verkeerd. Na de 1-0 kwamen de bezoekers toch even opzetten: Oblak moest zich volledig strekken op een fraaie kopbal van spits Kasper Høgh, die zo de gelijkmaker verhinderde.
De Noren voetbalden met lef, zodoende dat Torres in zijn achterhoofd had dat er geen “kleine” clubs meer bestaan. Almada kwam met een geplaatst schot nog dicht bij de 2-0, terwijl Hauge net voor rust Oblak nog eens aan het werk zette. Desondanks gingen we met een krappe voorsprong de rust in.
Torres voerde slechts één wissel door bij het begin van de tweede helft: Almada maakte plaats voor Raspadori, die meteen in de wedstrijd zat. Gonzalez & Simeone waren prominent aanwezig in de opbouw, zodat Sørloth meer dreiging kon brengen in vergelijking met de eerste helft.
Torres bracht rond het uur wat meer creativiteit met Koke op het middenveld en dat was meteen effectief: onze aanvoerder zag Raspadori mooi tussen de twee centrale verdedigers lopen, zodat hij één op één kwam tegenover Haikin. De Italiaan bleef koel en scoorde zijn eerste doelpunt in het Atletishirt. De opluchting was duidelijk te merken bij Torres en de bank.
De veer was gebroken bij de Noren: twintig minuten voor tijd kon Sørloth zijn prima wedstrijd bevestigen door een tweede keer te scoren, terwijl Baena’s eerste doelpunt een feit was zeven minuten later. Het Metropolitano kreeg dan toch het resultaatwaar het op gehoopt had: 4-0 eindcijfers.
De Spaanse media durfde ‘s anderendaags aan te nemen dat we stilaan op gang aan het komen waren, net op tijd voor de Madrileense derby op het eind van de maand. Vooraleer het zover was stonden er nog twee speeldagen op het programma.
Die eerste was de (altijd lastige) verplaatsing naar het schiereiland Mallorca, waar de plaatselijke club nog geen enkel punt kon sprokkelen na vier speeldagen. Niettemin was het Estadi Mallorca Son Moix sfeervol gevuld: de thuissupporters moedigden hun team luidkeels aan.
Het bracht het gewenste effect: al na vier minuten – blijkbaar stond onze defensie nog te slapen – kon Sergi Darder zijn team op voorsprong brengen. Torres zag zijn elftal meteen reageren, al stond Leo Román telkens op de goede plaats op pogingen van Sørloth & Barrios.
Een halfuur gespeeld en het scorebord stond weer in evenwicht: Sørloth – man in vorm – werd aangespeeld door Gallagher, kaatste mooi terug naar Barrios die hem meteen weer diep speelde, waardoor de Noor met een schijnbeweging Román nu wél kon verschalken, 1-1. We gingen door op ons elan, maar de score bleef dezelfde na vijfenveertig minuten.
Dezelfde tweeëntwintig spelers begonnen aan de tweede helft, waar Mallorca als eerste een poging ondernam om uit te lopen: Costa met een prima afstandschot, de bal ging over het doel.
Een kwartier lang dicteerde Mallorca de weg, onbegrijpelijk dat men nog geen punt kon rapen, maar hun onkunde lag er in dat men de kansen niet afmaakte. Muriqi, Darder & Virgili misten kansen waarvan manager Arrasate vol ongeloof het hoofd schudde.
De laatste twintig minuten maakten we via de ingevallen Alvarez & Griezmann aanspraak op de overwinning, maar gezien de hele wedstrijd zou dit onverdiend geweest zijn: 1-1.
Marca maakte na vijf speeldagen een eerste balans op: Barça autoritair leider met het maximum van de punten, terwijl Real (4 punten) & Atleti (7 punten) goed te maken hebben. Espanyol & Real Betis zijn verrassend goed mee (9 op 15) terwijl Levante, Mallorca & Real Oviedo nu al met degradatiezorgen zitten …
Drie dagen later werd speeldag 6 afgewerkt: midweekvoetbal, dus ging Fernando Torres roteren voor de eerste van de twee Madrileense derby’s: Rayo Vallecano kwam op bezoek, onze stadsgenoot konden we op de 16de plaats terugvinden (4 op 15).
Torres ging voor een gewaagde defenisie met Ruggeri, Hancko, Pubill & Molina, Koke & Cardoso als buffer in het middenveld, terwijl Alvarez steun kreeg van Nico, Griezmann & Llorente. Sørloth (ziek) & Giménez (licht ongemak aan de knie) haalden de selectie niet.
Een prima wedstrijdbegin – meteen Rayo met vlotte aanvalspogingen geen kans geven om in hun spel te komen – werd beloond na een kleine twintig minuten: Griezmann speelde centraal Alvarez aan, die weerkaatste richting Koke. Onze Capi zag Nico de breedte opzoeken, werd aangespeeld. De Argentijn kneep naar binnen, zo dat hij de bal enig mooi tussen Lejeune & Rațiu kon trappen: doelman Batalla stond aan de grond genageld, dus kon alleen maar zien hoe de bal enig mooi in doel belandde: 1-0, een verdiende voorsprong.
Het tweede deel van de eerste helft bleef éénrichtingsverkeer, al hield Augusto Batalla zijn team in de wedstrijd door enkele knappe saves boven te halen. 1-0 aan de rust.
In de tweede helft maakten we het ons zelf moeilijk door de voorsprong niet uit te diepen, want zolang de 1-0 er stond, was Torres er niet helemaal gerust in. Rayo kwam geleidelijk aan toch zijn kans(en) wagen: voormalig Atlético-speler Sergio Camello nam Oblak onder vuur, de paal stond in de weg toen Isi het van buiten de zestien probeerde & De Frutos zag zijn kopbal op een hoekschop net boven de deklat vliegen. Torres greep in: Carlos Martín (Griezmann), Barrios (Cardoso) en Baena (Nico) waren de wissels. Vervangingen die het publiek realiseerde dat El Niño vol voor de overwinning in plaats voor de krappe voorsprong te verdedigen, het werd op luide aanmoedigingen ontvangen!
En die werkten uitstekend: we namen opnieuw de controle over de wedstrijd wat resulteerde in twee grote kansen: Martín kwam oog in oog met Batalla, maar de 29-jarige Argentijnse doelman kon met de voet Martíns poging een halt roepen, terwijl Álex Baena zijn poging wel succesvol zag: een knappe, gekrulde trap in de rechtbovenhoek vijf minuten voor affluiten bezorgde ons een belangrijke overwinning & even belangrijke punten.
Slechts drie dagen later stond speeldag 7 in teken van dé Madrileense derby: El Derbi Madrileño. Marca besteedde de nodige artikels aan het feit dit duel een nieuw elan kreeg: na jaren Simeone & Ancelotti, was het nu daadwerkelijk tijd voor een nieuw tijdperk: het allereerste duel tussen Fernando Torres & Xabi Alonso.
Waar de laatste net meer ervaring als trainer heeft opgebouwd in zijn drie seizoenen bij Bayer Leverkusen, met als hoogtepunt de titel in 2024. Beide heren waren ook ploeggenoten, twee seizoenen bij Liverpool (2007 - 2009) en jarenlang als Spaans international (2003 – 2014).
De Spaanse media keek reikhalzend uit naar dit duel: Xabi Alonso stond tweede in het klassement, maar Reals voetbal was tot nu toe weinig sprankelend plus het feit dat men op de vorige speeldag thuis niet verder kwam dan 1-1 tegen degradatiekandidaat Levante.
Torres’ zijn Atleti was eveneens zoekende naar een nieuwe tactiek, manier van spelen verloor alweer kostbare punten op verplaatsing, maar wist thuis wel ongeslagen te blijven. Een groot voordeel in het aankomende duel met onze rivaal …
Xabi Alonso koos voor een 4-4-2 met geen verrassingen: Courtois in doel, nieuwkomelingen Carreras, Huijsen & Trent A. A. samen met Militão in de verdediging, Bellingham op links, Camaving & Valverde centraal. Enkel op rechtsmidden moest Alonso een knoop doorhakken tussen Rodrygo of Güler, de Turk haalde het. Vini Jr. & Mbappé vormden het aanvalsduo.
Fernando Torres koos voor deze elf aan de aftrap:
Pubill kreeg de voorkeur op de rechtsachter, zo schoof Llorente een rij naar voor. Cardoso & Baena mochten blijven staan na hun prima prestaties tegen Rayo, Griezmann & Alvarez waren vooraan te vinden.
Het thuispubliek had er vertrouwen in dat we een resultaat konden neerzetten, te horen aan de luide gezangen net voor de aftrap. Het wedstrijdbegin was nerveus: Carreras kreeg vrij meteen een gele kaart na een foute tackle op Llorente. Real zette een eerste aanval op, Mbappé besloot op Oblak met een hoekschop als gevolg.
Die hoekschop werd vakkundig weg gewerkt door Giménez waardoor we meteen in de tegenaanval: Koke stak een dieptepass richting Baena, die in zijn sprint Trent kon afhouden en zo op Courtois kon afgaan: zijn schot werd door de Belg in hoekschop gewerkt.
Naarmate de wedstrijd verder ging, controleerden we. Alvarez werd diep gespeeld door Griezmann, Courtois hield zijn netten schoon. De kopbal van Le Normand ging botsend net naast de verkeerde kant van de paal.
Real zette daarover dat Vini plots de buitenspelval kon ontlopen, waardoor hij alleen op Oblak kon afgaan. De Sloveen won het duel door snel uit te komen en de Braziliaan zo zijn kans te ontnemen.
De meeste van onze aanvallen verliepen over links, want wanneer Baena aan de bal kwam, onstond er dreiging: zo ging hij met een knappe dribbel over Trent, keek goed en legde de bal mooi klaar voor een scorende Alvarez! 1-0, de ban was gebroken, het Metropolitano juichte!
Real reageerde meteen via Bellingham, maar die zag zijn schot voorlangs gaan. Het overige van de eerste helft was onder onze controle, zodat we met een voorsprong de rust ingingen.
Xabi Alonsa liet Güler in de kleedkamer, Rodrygo was zijn vervanger. De Brazilaan had de bal nog niet gevoeld, want slechts na vijf minuten in de tweede helft verdubbelden we onze voorsprong: een aanval langs rechts, waar Llorente de bal kon voorzetten maar net te ver voor Alvarez. De bal kwam terug in bezit van Baena, die meteen de bal achteruit legde waarop Griezmann Huijsen én Courtois op het verkeerde been zetten, om zo de 2-0 te scoren!
Alonso zag het gebeuren, toch spoorde hij zijn team aan maar Real was nooit écht gevaarlijk. Enkele kansjes van Mbappé - vrij ongelukkig in zijn acties en pogingen – en een onzichtbare Vini.
De Koninklijke leek nooit aanspraak te maken op de aansluitingstreffer, integendeel: onder de luide aanmoedigingen van ons publiek én de gedachte “doorgaan & kapotmaken” scoorde Baena ons derde doelpunt, hij kon zijn sterke wedstrijd belonen met een doelpunt. Enkele minuten later kreeg hij zijn verdiende applausvervanging.
De scheidsrechter floot de wedstrijd af, het gejuich rolde van de tribunes. Fernando Torres triomfeerde, Xabi Alonso droop af. Het Metropolitano genoot volop van dit moment, het thuispubliek scandeerde luid: “Fernando Torres, lalalalala!”
September kwam op zijn eind met een Europese verplaatsing richting Turkije. Op speeldag twee van de Champions League was Galatasaray de gastheer.
De club uit Istanboel, verraste op de vorige speeldag Europa door met 0-1 te gaan winnen op Manchester City. In de Turkse Süper Lig, vond je de Leeuwen terug op de derde plaats met 17 punten uit zeven speeldagen. Torres had de dag ervoor aan de pers duidelijk aangegeven dat dit geen eenvoudige opdracht zou gaan worden.
In de basiself werd gerouteerd: Musso verving de lichtgeblesseerde Oblak, Ruggeri, Lenglet, Molina, Gallagher, Nico & Sørloth kregen ondermeer speelgelegenheid.
Torres’ zijn woorden bleken te gaan kloppen: slechts vijf minuten had de thuisploeg nodig om, de heksenketel die het RAMS Park is, het stadion te laten ontploffen: Leroy Sané troefde makkelijk Ruggeri af, de voorzet werd staalhard voorbij Musso afgewerkt door Victor Osimhen.
De eerste helft kreeg ons team geen voet aan de grond: de pressing van Galatasaray was met momenten moordend. Een uitstekende Musso – eigenlijk te goed om tweede doelman te zijn – hield ons in de partij. Torres blies van opluchting toen het ‘maar’ 1-0 stond aan de rust.
Bij aanvang van de tweede kwam Almada een vermoeide Baena aflossen. De jonge Argentijn toonde de lef door de bal op te eisen, zo kreeg Sørloth vrij snel een eerste mogelijkheid, Çakır redde prima. Op een afvallende bal na een hoekschop, waagde Conor Gallagher zijn kans, hij zag zijn afstandsschot net over de deklat gaan.
Zo kwamen we beter in de wedstrijd, wat Torres ook zag: een dubbele wissel met Raspadori & Alvarez kwamen op het uur Nico & Sørloth vervangen.
Het spelbeeld kantelde compleet: Galatasaray kroop in een egelopstelling, toch kreeg Alvarez meteen een reuzekans, in eerste instantie kon Çakır de bal nog tegenhouden, maar Almada was goed gevolgd: 1-1 met nog twintig minuten op de klok!
Geen vijf minuten werd ‘erop en erover’ toegepast: Gallagher waagde nogmaals een poging van veraf, de bal bleef in de zestien hangen tussen heel wat spelers, tot Raspadori van dichtbij uiteindelijk kon binnen tikken! De overige vijftien minuten speelden we de wedstrijd volwassen uit! Zes op zes voor Fernando Torres en zijn Atleti!
1 like
Mooi resultaat tegen Real! Smaak goed te pakken zo te zien.
1 like
De overwinning tegen Real deed deugd, man! Ja, het begint vlotter te draaien in Torres’ team!
1 like
Oktober.
Een aardig gevuld Estadio Abanca-Balaídos, thuishaven van RC Celta de Vigo. De club beleeft een prima seizoen, getuige de knappe 10 op 15 die men uit de laatste vijf wedstrijden wist te halen. Aanvoerder & clublegende Iago Aspas greep begin deze maand net naast de Player of the Month-trofee, maar toonde aan dat de 37-jarige Spanjaard de goede vorm te pakken had.
Fernando Torres bracht, net voor de interlandbreak, enkele wijzigingen door: zo startten ondermeer Giménez, Barrios & Griezmann op de bank. Le Normand, Cardoso & Baena waren hun vervangers.
De thuisploeg toonde, door vlotte combinaties, meteen hun intenties: hun goede vorm bevestigen. Het openingskwartier kwamen we door, dankzij twee prima reddingen van Jan Oblak op pogingen van Bryan Zaragoza én aanvoerder Aspas.
Enkele minuten later kreeg Celta een hoekschop, waarbij er miscommunicatie was tussen Oblak & Hancko, de bal bleef in het pak spelers hangen en Marco Alonso profiteerde aan de rand van de zestien om de score te openen. Celta werd terecht beloond voor hun arbeid.
We hadden na het tegendoelpunt wat tijd nodig om in de wedstrijd te komen, na een halfuur pas kon onze eerste kans genoteerd worden: Alvarez glipte door de buitenspelval, maar kon doelman Villar niet verschalken. Het laatste kwartier onderging Celta nog een aantal pogingen maar de 1-0 bleef op het scorebord staan.
Tijdens de pauze werden bij beide teams geen wissels doorgevoerd. Het enige verschil was nu dat Atleti het initiatief nam om dominant te zijn. Het had resultaat: tien minuten gespeeld kreeg verdediger Starfelt de bal tegen de hand: strafschop! Julian Alvarez bleef koel en scoorde zijn vijfde competitietreffer vanop elf meter voorbij Villar.
Torres moedigde zijn elftal aan om door te blijven gaan op dit elan, via opnieuw Alvarez & Baena kregen we twee mooie kansen om de voorsprong te claimen, maar eerst Villar & dan de paal verhinderden dat.
Met nog twintig minuten op de klok, greep Torres in: Baena & Cardoso ruimden plaats voor Griezmann & Barrios. Collega González dacht hetzelfde en bracht Borja Iglesias in voor Ferran Jutglà. Het werd duidelijk dat beide heren volop voor de drie punten gingen.
Het publiek dreef de gezangen & aanmoedigingen op, waardoor de thuisploeg zijn kans rook. In de slotminuten van de reguliere speeltijd werd hun inzet alweer beloond: Zaragoza dropte de bal in de zestien, waar Iglesias de bal kon controleren, één passje achteruit kon leggen zodat Mingueza vol overgave op doel kon trappen: de bal was onmogelijk tegen te houden: 2-1.
González, de spelersbank & het thuispubliek waren in alle staten: de partij leek in een definitieve plooi gelegd te zijn. Mingueza baalde de vuisten richting de bank, de buit leek binnen. Torres keek naar de klok, zag dat er nog drie minuten extra tijd werd toegevoegd. El Niño gaf zijn spelers aan om er in te blijven geloven en dat we nog één kans kon creëren.
Nadat we aftrapten, speelde Barrios de bal meteen diep naar Guiliano, die er in slaagde om Marcos Alonso te verschalken en voor te zetten. Griezmann stond op de juiste plaats, klom hoger dan Javi Rodríguez om de bal in doel te koppen: 2-2!
Griezmann spurtte naar de bank waar iedereen euforisch dat onverhoopte punt vierde, terwijl de spelers van Celta vol ongeloof voor zich uit staarden …
Toen Torres voor de camera verscheen bij de nabeschouwing, was hij zichtbaar opgelucht.
“We zaten in de eerste helft echt niet in de wedstrijd, wat volledig Celta hun verdienste was. Men komt terecht op voorsprong, terwijl wij die enkele kansen niet benutten.
Na rust konden we via wat geluk weer op gelijke hoogte komen, waar ik hoopte dat we van dat momentum konden profiteren. Maar dan slikken we nog een tegendoelpunt op een moment in de wedstrijd waarvan je denkt dat het voorbij is.
Ik moet mijn spelers feliciteren dat ze er bleven in geloven, wat niet eenvoudig leek met enkel nog de blessuretijd. Maar we hebben getoond waar Atleti voor staat: stop nooit met geloven!”
De interlandperiode stond voor de deur zodat de rust aanwezig was op de club. Torres nam de tijd om in te gaan op de vraag van Javi Galán om rond te tafel te gaan zitten.
De linksachter zijn contract loopt op het eind van het seizoen af, maar gaf aan dat hij graag wil verlengen. Galán ging akkoord om een seizoen te verlengen. Hij zal, ondanks geen garantie volwaardig basisspeler te zijn, de nodige speelminuten krijgen.
Onze internationals kwamen na twee weken terug op Majadahonda, ons trainingscomplex. Sommigen onder hen waren niet helemaal tijdig fit, waardoor Torres moest gaan sleutelen aan zijn basiselftal voor de wedstrijd van speeldag 9.
Zo startten Pubill & Hancko samen centraal achteraan, Gallagher & Guiliano kregen de voorkeur op Koke & Llorente, terwijl Sørloth & Almada het duo vooraan waren.
Tegenstander van dienst: Osasuna. De club uit Pamplona was onderaan het klassement te vinden, in volle degradatiestrijd met een recente 3 op 15. Tevens was ook hun belangrijkste speler, Ante Budimir, niet aanwezig. De Kroaat was out voor dit duel.
Niettemin begon het team van Lisci prima aan de wedstrijd, met enkele kansjes via Rubén García & Moncayola.
In de 17de minuut kreeg Osasuna via Aimar Oroz de uitgelezen kans om op voorsprong te komen vanop de stip, nadat Molina de bal met de hand beroerde. Maar de 23-jarige Spanjaard trapte de bal naast het doel, tot groot jolijt van ons thuispubliek.
Het bleek een kantelpunt in hun wedstrijd, want we waren wakker geschoten. Sergio Herrera was druk in de weer om (grote) kansen van Sørloth, Almada, Nico én Guiliano uit zijn doel te houden. Een 0-0 na vijfenveertig minuten was het gevolg, wat zichtbaar Torres frustreerde.
Na het kwartier rust, waar Llorente & Koke ingevallen waren, hetzelfde spelbeeld: druk van ons uit, Herrera die enkele straffe reddingen uit zijn mouwen toverde!
Op het uur werd dan toch de score geopend: Marcos Llorente kreeg de bal mooi in een één-tweetje met Almada terug in de zestien en kon Herrera eindelijk in zijn verste hoek kloppen. De ban was gebroken, nu was het een kwestie van de voorsprong uit te breiden.
Al bleef Osasuna niet bij de pakken zitten: Oroz deed Oblak languit duiken op een geplaatste bal, Catena zag zijn kopbal net overgaan bij een hoekschap.
Het Metropolitano voelde aan dat 1-0 niet genoeg ging worden om de drie punten binnen te halen, dus moedigde het publiek ons aan. Een kleine tien minuten voor tijd kwam de verlossende 2-0. Llorente - weer hij – met een gemeten voorzet waar Sørloth enkel zijn hoofd moest tegen zetten: Herrera voor de tweede maal geklopt, de gezangen werden luider, de drie punten waren binnen!
Onze volgende partij was de Europese verplaatsing naar Eindhoven, Nederland. PSV stond ongeslagen aan kop in de Eredivisie. In de Champions League kon men een 1 op 6 voorleggen, nadat het thuis Bayern München in bedwang kon houden (2-2), terwijl Newcastle vorige speeldag net te sterk was (2-1).
De thuisploeg zat meteen op rozen want hun eerste aanval was meteen raak: Saibari kon zich doorzetten tussen Pubill & Giménez, de bal bleef tussen de spelers hangen, kaatste op Oblak af, waardoor Perišić de klutsbal maar hoefde binnen te tikken: 1-0 na amper drie minuten!
PSV bleef doorgaan op hun elan, Alassane Pléa verplichtte Oblak tot tweemaal toe om tot het uiterste te gaan, tot grote onvrede van onze Sloveen. We kwamen moeilijk in de wedstrijd doordat PSV zijn wil oplegde. Alvarez, vrij onzichtbaar, kon toch na ruim een halfuur doelman Olij eens aan het werk zetten. Een verdiende 1-0 voorsprong voor de Eindhovenaars.
Torres voerde één wissel door: Koke bleef in de kleedkamer, Gallagher nam zijn plaats in. Het leverde meer balbezit op waardoor we enkele aanvallen op konden zetten.
Toch was PSV’s eerste aanval meteen weer doeltreffend: Pléa haalde de achterlijn, de bal bleef hangen tussen hem & Hancko waardoor de bal voor de voeten van Saibari viel, die genadeloos de bal in het dak van het doel trapte: 2-0, een stunt leek in de maak!
Rond het uur kwamen de bleke Alvarez & Baena naar de kant voor Sørloth & Griezmann. Torres wou meer pressing op hun balbezit & Sørloth deed zijn taak met verve. De Noor ging jagen op Salah-Eddine, kon de bal veroveren en inspelen op Gallagher, die meteen Griezmann diep stuurde, de Fransman schoot vanuit een scherpe hoek, Olij duwde in hoekschop.
PSV leunde comfortabel achteruit, waardoor we nu wel moesten op zoek gaan naar de aansluitingstreffer. Weer werd Sørloth aangespeeld, hij controleerde de bal, hield Schouten van zich af en legde de bal terug én zodat Barrios in één tijd de bal staalhard in doel trapte: het doelpunt dat we nodig hadden om ons in de wedstrijd te knokken.
Torres gaf Griezmann langs de zijlijn nog enkele instructies mee, terwijl Ruggeri plaats maakte voor Galán. Onze druk hield aan, plots was het in het strafschopgebied alle hens aan dek voor Olij & zijn defensie: Griezmann kon de bal niet tussen de palen krijgen, want Yarek hield de bal van de lijn.
Het thuispubliek voelde dat we de match in handen hadden, dus ging het luider hun team aanmoedigen. De ingevallen Til had dé kans om de wedstrijd dood te maken, maar Oblak pareerde zijn schot, meteen gingen we over op een counter: Galán naar Raspadori, die centraal in speelde naar Barrios. Onze nummer 8 zag “het straatje” waar Sørloth in liep, zodat hij de Noor alleen op weg zette richting Olij.
Sørloth hield het hoofd koel en plaatste de bal rustig langs Olij in doel! De spelers van PSV zakten van weemoed op de grond, terwijl Torres kwam meevieren met zijn team. Een belangrijk punt dat we uit de brand sleepten, want het zag er lang niet goed uit …
Na de terugreis werd de focus gelegd op de uitwedstrijd tegen Real Betis, die uit zijn laatste vijf wedstrijd tien punten haalde en daarmee terug te vinden was op de 8ste plaats in LaLiga.
Torres liet het centrale duo Lenglet – Le Normand starten, Gallagher, Griezmann & Sørloth konden ook op een basisplaats rekenen. Alvarez begon op de bank.
Het goot water in Sevilla, waardoor het team niet zijn gewenste spel kon spelen: de bal ging niet zo vlot rond op de natte ondergrond. Niettemin konden we na een tiental minuten onze eerste kans creëren: Pau López pakte de poging van Griezmann.
Real Betis drong ook aan, vooral via de bedrijvige Anthony & Abde, die de voorkeur kreeg op ex-Atlético Riquelme. Cucho Suárez kreeg van hen heel wat bruikbare voorzetten, maar de Colombiaan kon niet profiteren.
Op het halfuur gebeurde de opbouw vanop rechts via Llorente, Barrios & Guiliano, die de bal strak en laag voorzette waardoor Sørloth zijn derde competitiedoelpunt kon scoren. De Noor ontgoochelde niet als hij speelt, getuigde dat hij nu drie wedstrijden op rij wist te scoren.
Bij aanvang van de tweede helft bleven dezelfde tweeëntwintig spelers staan, waardoor het spelbeeld aangenaam hetzelfde bleef. De partij ging weg en weer: beide teams gingen voluit voor de overwinning.
Lo Celso, die een sterke wedstrijd speelde, beloonde zichzelf met een knap doelpunt nadat een hoekschop kort gegeven werd en hij de bal enig mooi langs Oblak krulde van buiten de zestien.
Met nog twintig minuten op de klok, werden er aan beide kanten nog kansen gecreëerd, maar geen van beide doelmannen gaf zich nog gewonnen, waardoor 1-1 de eindstand werd.
Oktober werd afgerond met El Clásico, die Barcelona won met 1-2. De Catalanen verstevigden zo hun leiderplaats. De kloof werd alleen maar groter terwijl Real Betis & Athletic Club ons op de hielen zitten. Celta’s goede reeks resulteerde in een prima positie. Real verloor al teveel punten voor hun doen, zodat de toekomst van Xabi Alonso onzeker lijkt …
1 like
November.
Op de eerste november stond er een duel op het programma wat slechts een vijftal seizoenen geleden een topduel zou zijn onder twee (sub)toppers: Atleti & Sevilla. De club zag sinds het seizoen 2022/23 zijn aanzien dalen tot een 12de, 14de en vorig seizoen 17de plaats.
Sevilla onwaardig, gezien zijn rijke historie die het met zich meedraagt. We troffen de club van coach én oud-speler (1996/97) Matías Almeyda terug op een veertiende plaats. Slechts zeven punten werden gesprokkeld de laatste vijf wedstrijden. Desondanks de sportieve (en financiële) malaise, blijft de club een tegenstander om de tanden op stuk te bijten …
Torres wijzigde zijn elftal in vergelijking met vorige speeldag: Ruggeri & Griezmann op de bank, Hancko & Almada namen hun plaats in.
Almeyda gaf Azpilicueta een basisplaats, de centrale verdediger werd toegejuichd nadat hij twee seizoen actief bij ons was. Oude bekende Alexis Sánchez, Ejuke begonnen op de flanken, de 25-jarige Isaac Romero stond in de punt.
Zoals verwacht een “taai” Sevilla, een stevig blok voor doel maar snel counterend in de tegenaanval. Het was een kwestie van snel op voorsprong te komen, wat in rond de 21ste minuut lukte: een prima over de grond combinerende actie die bij Almada uitkwam.
De Argentijn zette met een subtiel doorsteekpasje Gallagher diep, de Engelsman zag zijn kans schoon om Nyland te kloppen: het eerste doelpunt van de campagne voor onze Pitbull!
Sevilla gaf ons de indruk niet echt te willen aanvallen, het lag eerder op de loer om genadeloos toe te slaan op een moment dat we in de fout gingen: Ejuke profiteerde van balverlies, kapte zichzelf tussen Llorente en Le Normand, maar vond Oblak op zijn weg. 1-0 halfweg.
De tweede helft bracht hetzelfde, alleen hield Nyland zijn team in de wedstrijd. De Noor hield zijn landgenoot Sørloth tot twee keer toe van een doelpunt. Wat zette Sevilla daar tegen over? Enkele “prikjes” van Ejuke, de meest bedrijvige van de tegenpartij, ook Agoumé probeerde het van ver: zijn schot ging nipt voorlangs.
Het waren momenten die aantoonden dat we dat tweede doelpunt nodig hadden om Sevilla K.O. te slaan. Met nog ruim twintig minuten losten Alvarez, Griezmann & Koke de moegelopen Sørloth, Almada & Gallagher af.
We bleven druk naar voor uitoefenen, maar hadden pech in de afwerking. Alvarez, toch al enkele speeldagen ‘droog’, zag zijn schot over gaan, terwijl Griezmanns vrije trap knap door Nyland gepareerd werd.
Het thuispubliek, samen met Torres langs de zijlijn, werd nerveus. Rond het doel van Sevilla was het zo druk dat er amper ruimte was om nog kansen te creëren. De bal werd zo ver mogelijk weggetrapt door Kike Salas, want ons een nieuwe aanval deed opzetten.
Llorente mocht ver zijn flank afgaan, versnelde langs linksachter Suazo tot aan de achterlijn om de bal strak achteruit te spelen waar Barrios de bal overhoeks voorbij Nyland schoot!
De vreugdeuitbarsting bij het publiek was gigantisch, Torres baalde de vuist richting de tribunes achter hem: opdracht geslaagd!
Fernando Torres tijdens de nabeschouwing:
Of hij de wedstrijd kon samenvatten?
“Wij hadden duidelijk de intentie om te winnen, Sevilla duidelijk niet. Wat hun goed recht was, elk team kiest zijn eigen aanpak. Ik wist van te voren dat het geen makkelijke klus ging worden.”
Of hij blij werd van Barrios’ prestaties de laatste wedstrijden?
“Pablo speelde een cruciale rol de laatste weken: hij begint nu ook te scoren, wat ik een enorme stap voorwaarts vind in zijn ontwikkeling als voetballer. Ik vraag hem dat ook: om meer in de zestien te komen, meer te trappen op doel. Zijn twee doelpunten waren belangrijk.”
Of de kloof met Barcelona nog te overbruggen is?
“Het is een cliché, ik weet het maar het seizoen is pas elf speeldagen ver? En zei Cholo niet altijd: partido a partido?” (knipoog)
Die volgende wedstrijd waren we gastheer voor Inter. De Nerazzurri verloor nog niet in eigen land. In de Serie A stond men tweede geklasseerd met 24 op 30. Ook Europees waren de Italianen nog ongeslagen nadat het won tegen Dortmund & Liverpool, terwijl het tegen Arsenal niet verder kwam dan een gelijkspel.
Cristian Chivu - net als Torres – pas aangesteld in juni als hoofdtrainer, startte dus sterk met het team waar hij zelf zeven seizoenen voor uitkwam.
Chivu koos voor een 5-3-2-formatie waar alle namen de te verwachten waren, enkel Thuram was geblesseerd. Yoan Bonny kreeg daardoor een basisplaats naast Lautaro.
Torres bleef trouw aan zijn formatie: Ruggeri & Llorente waren de wingbacks, Hancko & Giménez het centrale duo achteraan. Koke, Barrios, Baena & Guiliano het middenveld, terwijl Sørloth & Alvarez het spitsenduo waren.
Het elftal had de boodschap om Inter meteen tegen eigen doel te drukken duidelijk begrepen, want al bij de tweede minuut moest Sommer alert zijn: het schot van Alvarez, duidelijk gebrand op een goede prestatie, werd over het doel geduwd.
Enkele minuten later kreeg Baena een nieuwe kans om de score te openen, maar wederom stond Sommer op de juiste plaats om dat te verhinderen. Het thuispubliek was een ware twaalfde man, Inter kon amper in de wedstrijd komen.
In de achtste minuut werd onze aanpak beloond: Llorente speelde Koke aan, die Guiliano diep stuurde. Dimarco werd op het verkeerde been gezet, want in plaats van de bal voor het doel te gooien, werd hij langs de grond gegeven. Alvarez werd zo bereikt, controleerde én kon zo zijn hoek kiezen om Sommer te kloppen: 1-0, het eerste Europees doelpunt van La Araña!
In plaats van te controleren, bleven we op de gaspedaal duwen: Inter kwam enkel tot aan verdedigen toe. Sommer werd meerdere keren getest, maar kwam op kansen via Sørloth, Barrios & Guiliano er telkens als winnaar uit.
Chivu acteerde als een gek voor zijn dugout, want zijn team lag zwaar onder: pas na het halfuur kon Bonny als enigste een poging ondernemen om Oblak te verschalken. De Sloveen kon de bal eenvoudig uit de lucht plukken.
De cijfers aan de rust illustreerden onze overmacht: 61% balbezit, 9 schoten – waarvan 7 op doel – terwijl onze expected goals op 1,4 stond. Een dominate eerste helft.
Opvallend geen wijzigingen bij Inter, wel was duidelijk dat men uit een ander vaatje wou tappen. Barella & Çalhanoğlu gingen voorop in de strijd: even leek de tackle van de Turk op Barrios een rode kaart te gaan worden, maar de middenvelder ontsnapte met “slechts” geel.
De hoge pressing kon logisch gezien niet meer herhaald worden, maar we hadden wel het gevoel de wedstrijd onder controle te hebben. We bleven zoeken naar het tweede doelpunt, maar gelukkig voor Inter was Sommer op de afspraak.
De Italianen konden met nog twintig minuten op de klok wat meer balbezit opeisen, maar echte kansen creëerde het niet. Zo zag je de frustratie op het gezicht van Lautaro wanneer hij één van zijn weinige kansen niet kon verzilveren.
In het slot van de wedstrijd kwam de ingevallen Griezmann nog dicht bij ons tweede doelpunt, maar zijn geplaatste schot zoefde over doel. De eindscore liet het zeker niet vermoeden, maar dit was een wedstrijd waarbij we Europa toonden waartoe we in staat zijn …
Op 8 november, net voor alweer een interlandbreak, werd speeldag 12 afgewerkt. Levante, gepromoveerd als kampioen in LaLiga Hypermotion, haalde een mooie 9 op 15.
Het team van coach Luís Castro had enkele bekende spelers in zijn selectie: doelman Mathew Ryan, na veel omzwervingen in Spanje beland, oud-Atlético Manu Sánchez én het 37-jarige clubicoon José Luis Morales, terug na een uitstapje van twee seizoenen bij Villarreal.
Morales zat weliswaar op de bank, want Karl Etta Eyong drong hem daar naar toe. De 21-jarige Kameroener was dé man in vorm bij Levante. Niet alleen wist hij al drie keer te scoren, tevens stond hij bovenaan de lijst met de meeste assists dit seizoen (6 in 11 wedstrijden).
Torres voerde heel wat wijzigingen door: Galán, Lenglet, Le Normand, Pubill in de defensie, Nico, Barrios, Cardoso, Guiliano, & Almada, zodat Alvarez alleen in de punt stond.
Levante was niet onder de indruk van het Metropolitano, zo dat het aardig mee deed in de openingsfase. Torres wou graag deze pressing zien als tegen Inter, maar met een geheel ander elftal was dit niet zo evident. Toch kon een bedrijvige Almada een eerste aanval afronden, maar Ryan liet zich niet kloppen.
Oriol Rey kreeg een uitgelezen kans om zijn team op voorsprong te brengen, nadat de bal maar niet weg raakte uit onze zestien, maar de middenvelder trapte hoog over in plaats van in doel.
De wedstrijd ging aangenaam heen en weer, al konden wij op voorsprong klimmen. Marc Pubill kon in zijn zesde LaLigawedstrijd zijn allereerste doelpunt scoren, nadat een afgeweken bal voor zijn rechtervoet viel. De jonge verdediger twijfelde niet: 1-0!
Levante bleef moedig voetballen, zodat ook Etta Eyong zijn kans(en) waagde. De eerste keer voorlangs, de twee poging werd door Jan Oblak in hoekschop gewerkt. De aanvaller was er één om in de gaten te houden wanneer hij aan de bal kwam …
De tweede helft ging van start met meteen een reuzekans voor Romero, die alleen op doel kon afgaan, nadat hij door Losada werd diep gestuurd maar Oblak was er héél snel bij om te pareren.
Een kwartier later werd Almada afgelost door Griezmann die enkel drie minuten nodig had om zijn vierde doelpunt van het seizoen te scoren. Grizi werd mooi diep gestuurd door Koke, die de laatste wedstrijden sterk presteerde. 2-0, een comfortabele voorsprong.
De club uit Valencia wist tien minuten voor tijd toch nog een eerredder te scoren via invaller Brugui. Als Luís Castro & zijn team zo strijdvaardig durven blijven spelen, lijkt een verlengd verblijf in LaLiga een mogelijkheid.
Onze internationals vertrokken richting hun respectievelijke nationale teams. Zo werden Le Normand, Llorente, Baena & opnieuw Barrios opgeroepen voor La Selección.
Na een rustige twee weken werd de focus op Getafe gericht. José Bordalás & zijn team waren na een prima seizoenstart afgegleden naar een 16de stek in het klassement. Het kon amper vier punten op vijftien halen de laatste weken.
Coliseum Alfonso Pérez was aardig volgelopen voor de Madrileense derby. Fernando Torres koos voor een elftal waarvan de mix van vaste basisspelers en wisselspelers mooi verdeeld was met het oog op het Champions Leagueduel enkele dagen later.
Bordalás liet zijn elftal een dubbele muur opzetten waardoor het voor ons heel moeilijk werd om kansen te creëren. De enkele mogelijkheden die we kregen, werden eenvoudig gepakt door David Soria. Na vijfenveertig minuten was de frustratie duidelijk leesbaar …
Getafe’s code op eigen veld is heel moeilijk te kraken, wat hetzelfde spelbeeld op leverde na de pauze. Een stevig blok van acht veldspelers én twee spitsen die op de loer liggen om levensgevaarlijk te counteren.
Na een uur greep Torres in: een povere Nico & een moegelopen Alvarez werden vervangen Baena & Sørloth.
Het bracht net iets meer dreiging voor het doel van Soria. De Noor kon hem aan het werk zetten via een stevige kopbal & een bal op de paal. Griezmann werd afgelost door Raspadori, waardoor Baena centraal achter Sørloth mocht spelen.
Het bleek alweer een goede zet van Torres te zijn, want tien minuten voor tijd kon Baena de langverwachte 0-1 op het scorebord zetten. El Niño’s wissels zijn al vaak van goudwaarde gebleken dit seizoen. Drie belangrijke punten.
Enkele dagen later stond speeldag 5 in de Champions League op het programma. De Brusselse club, na 90 jaar weer Belgische landskampioen, kwam met een 4 op 12 op bezoek in Madrid. Voor afreizen had David Hubert laten weten dat men niet naar hier kwam om zich in te graven.
Juan Musso stond in doel, daar Jan Oblak ziek was. Torres nam liever geen risico met zijn nummer 1, zodat de Sloveen kon uitzieken.
Overigens een viermansdefensie met Ruggeri, Lenglet, Giménez & Molina. In het middenveld kwamen Koke & Gallagher terug in de basis. Ook Nico, Baena & Guiliano startten met Sørloth in de punt van de aanval. Griezmann begon daardoor op de bank, Julian Alvarez zat niet in de selectie, hij werd rust gegund voor dit duel.
Union kwam in zijn typeploeg aan de aftrap: een 3-5-2-formatie waarbij aanvaller Florucz de voorkeur kreeg op Promise David.
Union kwam het sterkst uit de startblokken, de woorden van Huber waren juist: de eerste kans was voor Kevin Rodríguez, die Musso meteen aan het werk zette. Na een kwartier spelen leek het evenwicht hersteld, toen Ait El Hadj net buiten de zestien een ingeving had: 0-1!
Het Metropolitano verstomde, dit scenario had men niet in gedachten bij aanvang. We hadden tijd nodig om in ons spel te komen, al werden we verhinderd door de kleine, maar vele fouten die ondermeer Rasmussen en Zorgane op het middenveld begingen.
Baena, in goede doen, zette Scherpen aan het werk. De Nederlandse reus hield magistraal de bal tegen. Union speelde met lef, kreeg nog enkele kansen om zijn voorsprong te verdubblen.
Net op het moment dat het Metropolitano begon te grommen, werd Nico in de zestien neergehaald door aanvoerder Burgess. De Brit speelde de onschuld zelve maar werd geboekt met geel.
Nico nam zelf zijn verantwoordelijkheid en klopte nipt Scherpen vanop de stip. 1-1 aan de rust.
Naarmate de tweede helft verder kabbelde, ging Union meer en meer op safe gaan spelen. In het slotkwartier kwam invaller Carlos Martín nog héél dicht bij de winnende treffer, maar een knappe redding van Scherpen liet de partij in ons tweede gelijkspel eindigen.
Een dag later gaf Oblak aan zichzelf weer veel beter te voelen en klaar te zijn voor onze volgende wedstrijd.
Die wedstrijd is maandagavond op 1 december, mits eventuele winst kan de kloof verkleind worden naar drie punten, want … leider Barcelona liep de dag voordien zijn tweede nederlaag van het seizoen op. Deportivo Alavés ging verrassend 1-2 winnen …
1 like
December.
De opdracht was duidelijk: winnen, winnen, winnen. Real Oviedo, sinds 2001 (!) terug op het hoogste niveau. De club uit Asturië ziet weliswaar een retourticket naar tweede klasse wedstrijd na wedstrijd dichterbij komen, getuige hun 5 op 39.
Al is er de laatste weken beterschap, want vier van de vijf punten werden behaald in hun laatste vijf wedstrijden. Toch leek Carbayones een moeilijke verplaatsing tegemoet te gaan.
Fernando Torres kon toch nog niet rekenen op Jan Oblak, die last bleef hebben van het virus die hem langs de zijkant hield. Musso in doel, Hancko & Giménez vormden het hart van de verdediging met voor hen Barrios & Cardoso, die de voorkeur kreeg op Koke.
Geen Sørloth die uit voorzorg uit de selectie werd gehouden, dus stond Alvarez in de aanval met Almada, Nico & Llorente achter zich.
Bij Oviedo koos Anthony Lurling voor Santi Cazorla. Het werd een blij weerzien met Torres: beiden waren samen als Spaans internationals succesvol, met name tijdens Euro 2008. Ook de Belg Leander Dendoncker & Eric Bailly (ex-Man Utd) stonden in de basis.
Onze openingskwartier was sterk want al na negen minuten kon Alvarez zijn zesde doelpunt van de competitie scoren op assist van Nico, die goed aan de partij begon. Oviedo kon er via Colombatto enkel een afstandsschot tegenover zetten.
Een kwartier later werd het 2-0: Nico scoorde, de verdienste van zijn landgenoot Alvarez die de bal mooi klaar legde. Het werd ook de stand aan de rust.
Dezelfde tweeëntwintig spelers begonnen aan de tweede helft, waar Oviedo met meer lef begon. Het resulteerde in enkele kansen via Cazorla, Chaira & Federico Viñas.
Het resulteerde rond het uur in een aansluitingstreffer: een schot van net buiten de zestien werd knap tegen gehouden door Musso, maar Viñas was sneller op de bal.
We waren niet van slag, want vrij snel kwam onze reactie. De opbouw langs de rechterflank via Pubill & Llorente verliep vlot, waar de laatste de bal strak voorgaf zodat Nico zijn tweede van de avond kon tegen de touwen trappen: 3-1, de overwinning was een feit!
Na veertien speeldagen werd de kloof met wat eerst een ongenaakbaar Barcelona bleek te zijn, teruggebracht tot drie punten!
Op 2 & 3 december werd de tweede ronde van Copa del Rey afgewerkt. Op 4 december werden we geloot aan Deportivo La Coruña, dat we zullen treffen in de tweede ronde van de beker.
Twee dagen later stond de trip naar Bilbao gepland, waar Athletic Club op de zesde plaats terug te vinden was, met een verschil van 8 punten. De Basken kenden tot nu toe een wisselvallige campagne, getuige hun recente 9 op 15.
Het gemis van Nico Williams, geblesseerd, was misschien wel een factor dat het team van Ernesto Valverde parten speelt. Vanuit het verleden wisten we dat een moeilijke wedstrijd tegemoet gingen, want in een kolkend San Mamés hebben we het altijd lastig.
Deze keer was het dus niet anders. Een volgepakt stadion dat uit volle borst het clublied meezong: intimiderend. Dat was ook op het veld te merken, want onder impuls van aanvoerder Iñaki Williams, toonde Athletic meteen zijn intentie.
Juan Musso, nog steeds in afwezigheid van Oblak, werd aan het werk gezet door Sancet. Ook Berenguer & Guruzeta waagden hun kans. Het openingskwartier was verstikkend, toch konden we het doorkomen.
Net voor het halfuur kon Baena als eerste een schot richting doel trappen, de bal ging naast het doel. Het was symbolisch voor de onmacht die we hadden om in de wedstrijd te komen. Ondanks het overwicht dat de thuisploeg kon creëren, bleef het 0-0 na vijfenveertig minuten.
In de kleedkamer greep Torres in door Gallagher in te brengen, Koke bleef binnen. We misten de nodige grinta om in het middenveld “onze voet” te kunnen zetten. Onze eerste tien minuten waren ok, met ondermeer een poging van Alvarez die Unai Simón makkelijk kon pakken.
Los Leones bleven druk naar voor zetten, zodat we niet in staat waren om in de tegenaanval te gaan. De aanmoedigingen van de thuisaanhang hielpen, want kort na het uur kwam de voor hen verdiende 1-0: Berenguer kon de voorzet van Iñaki in de korte hoek binnen tikken.
Torres hoopte langs de zijkant nu een reactie te zien van zijn elftal, maar dat was teveel gevraagd. Het spelbeeld bleef helaas hetzelfde, waar Musso ons met enkele puike reddingen toch in de wedstrijd hield. Toch werd onze tweede nederlaag van het seizoen een feit.
In de tweede week van december stond onze laatste Europese wedstrijd van het jaar op het progamma: het vliegtuig ging richting Londen, waar Arsenal onze gastheer was. The Gunners draaiden in de Premier League een grijs seizoen – 7de met 23 op 45 – maar in Europa lukte het alvast beter. Arsenal was ongeslagen & had tot nu hetzelfde parcours gelopen: 11 op 15.
Begin augustus hadden beide teams een oefenpartij gespeeld, waar de Engelsen in het slot nipt konden winnen. Nu was de inzet compleet anders, vandaar dat het opmerkelijk was dat Torres koos om zijn elftal helemaal te door elkaar te schudden, op Musso, Koke & Llorente na.
Emirates Stadium zag dat Mikel Arteta wél zijn gekende elftal aan de aftrap bracht: Raya in doel, een viermansverdediging met Hincapié, Gabriel, Saliba & Timber. Op het middenveld stonden Zubimendi, Rice en Ødegaard. Vooraan kreeg Gyökeres steun van Trossard en Saka.
De thuisploeg begon sterk aan de wedstrijd, waar het het balbezit opeiste. De eerste kansen kwamen er via Gyökeres en Saka, waar Ruggeri het niet onder de markt mee had.
Onze kansen? Op één hand te tellen: Arsenal domineerde én Sørloth werd niet bereikt, doordat Zubimendi Almada in zijn achterzak had. Net iets meer dan twintig minuten waren gespeeld, wanneer Trossard Molina achter zich liet en Victor Gyökeres zijn derde Champions Leaguedoelpunt aanbod: 1-0.
Nu Arsenal op voorsprong stond, ging de druk wat gaan liggen. Raspadori toonde zijn goede intenties, maar was vaak ongelukkig in zijn acties. Llorente was aan de overkant gevaarlijker, want net voor rust kreeg hij dé kans op de gelijkmaker, maar Raya haalde de bovenhand.
De intentie om na de rust wat dominater voor de dag te komen, werd meteen een nog lastigere opgave door een vroeg, tweede tegendoelpunt. Nu was het Ødegaard, die na een mooie actie van Saka, de aanval afronde: 2-0, wedstrijd gespeeld?
Torres zag het met lede ogen aan maar was stiekem aan het hopen dat, met het inbrengen van Griezmann, Baena & Barrios, het spelbeeld zou veranderen. Even leek het of er een mogelijkheid was toen Griezmann de aansluitingstreffer scoorde, maar de Fransman werd afgevlagd wegens buitenspel.
Arsenal kwam via Trossard nog dicht bij een derde treffer maar Musso kon dit verijdelen. Eindstand 2-0, wat er voor zorgt dat Arsenal de koppositie van ons overnam, terwijl wij uit de top 8 vallen …
Fernando Torres was eerlijk tijdens zijn nabespreking:
“We moeten erkennen dat Arsenal deze avond duidelijk de betere was. Ik had het gevoel dat men “het” meer wou dan ons. Da’s jammer, want we kwamen met het idee om voluit voor de overwinning te gaan, zodat we onze plek in de top 8 konden claimen. Maar daar konden we vandaag nooit aanspraak op maken.”
Of een plaats in de top 8 nog haalbaar is?
“Ik geloof van wel. We hebben nog twee wedstrijden af te werken, waar nog alles mogelijk is. Dit resultaat is er nu, we kunnen er niets meer aan veranderen, dus leg ik nu liever de focus op onze eerstvolgende wedstrijd.”
Die wedstrijd was de thuiswedstrijd tegen Valencia op de 16de speeldag. De club uit de sinaasappelstad lijkt, na enkele teleurstellende seizoenen, sportief opnieuw te groeien. Het begon prima aan het seizoen, al lijkt het de laatste wedstrijden meer net iets minder te lopen met een povere 3 op 15.
Torres kon, na twee weken afwezigheid, terug rekenen op Jan Oblak, overigens werd het elftal op zeven plaatsen gewijzigd. Ondermeer Hancko, Giménez, Barrios, Griezmann & Alvarez stonden aan de aftrap.
Carlos Corberán rekende dan weer op een elftal waar Gayà, Pepelu, Guerra, Danjuma & Hugo Duro in de basis stonden.
De twee opeenvolgende nederlagen in het achterhoofd, wou Torres meteen prima van start gaan. Hij werd op zijn wenken bediend: Griezmann loste het eerste schot op doel, Dimitrievski was alert. Baena & Llorente waren bedrijvig op hun flanken, zodat ook Alvarez twee prima mogelijkheden kreeg: één ging voorlangs, de andere werd helaas vanop de doellijn gehaald.
Na twintig minuten stak Valencia een eerste aanval in elkaar: Pepelu stuurde Danjuma diep, maar de Nederlander was te onbesuisd in zijn afwerking.
Een tiental minuten later scoorde Alvarez, op aangeven van Barrios zijn zevende competitiedoelpunt, 1-0 en belange niet onverdiend.
Danjuma, de speler waar bij Valencia de meeste dreiging van kwam, kreeg net voor rusten een mooie kans om zijn team op gelijke hoogte te brengen, maar Oblak stond er: 1-0 aan de rust.
Corberán voerde in de pauze één wissel door: een onzichtbare Hugo Duro bleef in de kleedkamer, Umar Sadiq was zijn vervanger.
Ook de Nigeriaan moest ondervinden dat Valencia onderlag, want rond het uur kon Griezmann zijn prima wedstrijd verzilveren met zijn vijfde competitietreffer. De bal werd door Llorente in de zestien gedropt, maar door het slecht wegwerken van Copete, kon Grizi de bal eenvoudig voorbij Dimitrievski trappen.
Met deze dubbele voorsprong controleerden we de partij, zodat het Metropolitano de tijd nam om in het slot zijn appreciatie voor Torres te bezingen: “Fernando Torres, lo-lo-lo-lo-lo-lo-lo!” weerklonk luid door het stadion! Het Metropolitano genoot, samen met zijn coach …
Girona. De club die in het seizoen 2023/24 een one hit wonder was, ontving ons op speeldag 17 in het Estadi Montilivi. Het team van Míchel draaide een grijs seizoen, waar het negen punten uit hun laatste vijf wedstrijden wist te pakken.
Tijdens het opwarmen was het vooral een fijn weerzien met Axel Witsel & Thomas Lemar, dit seizoen uitgeleend. Beide spelers begonnen op de bank. Torres koos voor Oblak in doel, Ruggeri, Hancko, Giménez & Llorente in defensie, Barrios & Gallagher in het middenveld, terwijl Alvarez steun kreeg van Baena, Griezmann & Guiliano.
Girona liet ons het balbezit, zodat het de tactiek Park the bus voor het doel van Gazzaniga kon uitvoeren. De eerste mogelijkheid was er meteen één voor Guiliano, die onbewaakt vrij stond en Gazzaniga aan het werk zette. De 33-jarige Argentijn was in topvorm die namiddag, want ook de kansen van Alvarez, Griezmann én Baena werden uit het doel geronseld.
De eerste helft eindigde zoals wonderlijk wel hoe hij begonnen was, maar Girona kon even goed drie à vier tegendoelpunten geïncasseerd hebben.
Bij de start van de tweede helft leek de 0-1 een feit, ware het niet dat Gazzaniga nu hulp kreeg van aanvoerder Arnau die op de juiste plaats stond om de kopbal van Giménez weg te werken.
Waar Girona kon rekenen op hun doelman, was Guiliano een sterke wedstrijd aan het spelen. Simeone Jr. kreeg tijdens de partij al enkele mooie kansen, maar toen hij – weer alleen - op zijn flank werd aangespeeld door Barrios , kon hij rechtop Gazzaniga af gaan en zijn landgenoot verschalken: 0-1, de ban was na een goed uur eindelijk gebroken!
We bleven kansen creëren voor ons tweede doelpunt, maar Gazzaniga speelde een wereldpartij. Wat er voor zorgde dat zijn ploeggenoten ook hun kans gingen wagen: Stuani, de 38-jarige aanvaller – tot dan onzichtbaar – kreeg een dot van een kans maar Oblak toonde dat hij wel degelijk terug was.
Dankzij die mogelijkheid kwam Girona in het slotkwartier opzetten, aangemoedigd door hun fans. Ook Míchel gaf aan dat zijn elftal naar voor moest: Bryan Gil ging plots wél over Llorente om de bal strak klaar te zetten voor de ingevallen Lemar, die in één tijd de bal richting doel trapte … Oblak ging ongelooflijk snel neer in de linkerhoek om de bal in hoekschop te duwen, tot groot ongeloof van Lemar én Míchel!
Uiteindelijk bleef het bij 0-1, wat gezien het wedstrijdbeeld een nipte maar verdiende overwinning was.
Ons laatste optreden was in teken van de tweede ronde van Copa del Rey, waar een tripje naar A Coruña gepland stond.
Depor stond na 19 speeldagen zesde geklasseerd in LaLiga Hypermotion (31/57) en schakelde in de eerste ronde Castellón (1-4) uit. Een week eerder hadden vier tweedeklassers er ingeslaagd om door te stoten naar de volgende ronde, dus wou Deportivo ook graag die stunt realiseren.
Zo ging coach Antonio Hidalgo voor zijn sterkste elftal, waar Stoichkov de man in vorm was. Charlie Patiño, ex-Arsenal, zat op de bank.
Fernando Torres koos om enkele spelers een volledig wedstrijd te gunnen, vandaar deze elf namen:
Het openingskwartier was een studieronde waar duidelijk werd dat Deportivo de ruimtes goed gesloten hield, zodat we geduldig die ruimte konden gaan zoeken.
De doelmannen kregen amper de bal te zien, omdat wij het meeste balbezit hadden maar Álvaro Fernández niet konden bedreigen terwijl Musso geen werk kreeg. Na een gesloten eerste helft werd er dus niet gescoord.
In de tweede helft hetzelfde spelbeeld: Depor zette een dubbele linie voor zijn doel, maar kwam er met momenten snel én gevaarlijk uit. Yeremay & Mella, elke vanop hun flank, waren snel om Mulattieri te bedienen. De Italiaan was net iets te slordig in zijn afwerking.
De tijd tikte genadeloos verder: Deportivo geloofde meer en meer in een stunt, terwijl Torres graag de klus geklaard zag binnen de negentig minuten. Hij haalde Carlos Martín naar de kant voor Sørloth. De Noor moest “oorlog” gaan maken in de zestien.
Een kwartier voor tijd kreeg onze Viking een uitstekende kans om de voorsprong te claimen, maar Fernández hield het geloof levendig. Het was slechts uitstel: Sørloth kon de bal mooi achteruit leggen voor Almada, die deze kans niet liet liggen: 0-1.
In het stadion werd het plots héél stil, uitgezonderd in het bezoekersvak. Onze meegereisde fans gingen vocaal uit het dak, zo groot was de ontlading. Llorente kreeg nog dé kans in de toegevoegde tijd om de score te verdubbelen, al zou dit een te zwaar verdict geweest zijn voor een moedig Deportivo La Coruña.
Onze tussenbalans halverwege het seizoen:
In LaLiga konden we de kloof met leider Barcelona verkleinen tot vier punten, wat het kampioenschap terug interessant maakt, want de Catalaanse titelconcurrent begon ongelooflijk sterk en leek bij het competitiebegin onklopbaar.
Die andere titelconcurrent, Real, moest het onderspit delven in wat voor ons een deugddoende thuisoverwinning was. Het was gegarandeerd hét hoogtepunt van onze eerste seizoenshelft.
In Europa verliep het prima door vlot mee te draaien bovenaan het klassement. Die ene en meest recente nederlaag in Londen zorgde er wel meteen voor dat we uit die begeerde top 8 vielen.
Het toont aan dat elke punt dat verloren geraakt een nieuwe situatie brengt. Maar er zijn nog twee wedstrijden te spelen, de kans om de play-offs te vermijden is steeds mogelijk.
Ons parcours in Copa del Rey ging nog maar net van start. Een nipte kwalificatie bracht ons in de volgende ronde waar Cádiz wacht.
3 likes