Mei.
De laatste maand van het seizoen startte waar we nog zeven (of acht?) wedstrijden voor de boeg hadden.
De eerste was de verplaatsing naar Valencia dat met een elfde plaats een vrij zorgeloos seizoen draaide. De club uit de sinaasappelstad haalde in zijn jongste vijf wedstrijd een 7 op 15.
Lag het aan de afwezigheid van David Hancko achteraan of was Valencia gewoonweg gretiger én beter? Hun flankspelers Danjuma & Ramazani dolden met Molina & Galán – beide speelden in plaats van Llorente & Ruggeri, met Arsenal in het achterhoofd – tot verschillende keren toe, zodat Hugo Duro kansen bij de vleet kreeg. Gelukkig was Oblak wederom op niveau …
Een 0-0-ruststand was eerder voor ons een mirakel, toch kwamen we beter uit de kleedkamer. Sørloth werd beter aangespeeld, Almada zat plots in de wedstrijd maar het was Danjuma dat eerst kon scoren én alleen kon scoren. Zo verloren we (zorgwekkend?) in Mestalla …
Drie dagen later vond dé wedstrijd van het seizoen plaats: de terugwedstrijd van de halve finale. De Spaanse media, inclusief onze trouwe aanhang, had er vertrouwen in dat deze scheve situatie nog kon rechtgezet worden in een kolkend Metropolitano!
Arteta begon met dezelfde elf als vorige week mét Victor Gyökeres, de man die ons nekte.
Torres begon met deze elf: Oblak; Ruggeri, Lenglet, Le Normand, Llorente; Koke & Barrios; Baena, Lookman, Guiliano & Alvarez in de spits.
De wedstrijd kon niet beter beginnen! Na slechts zeven minuten gaf Ademola Lookman van dichtbij Raya het nakijken: 1-0, zo vroeg in de wedstrijd: net wat we nodig hadden!
De Londenaars waren even het noorden kwijt, want het was Atleti wat de klok sloeg: Alvarez kreeg luttele minuten dé kans om de score te verdubbelen, maar Saliba kon de bal van de lijn wegkoppen!
Lookman dribbelde net buiten de zestien Rice, om de bal enig mooi naar de rechterbovenhoek te plaatsen, maar Raya tikte, tot ons groot ongeloof, de bal in hoekschop. Die werd prima getrapt door Alvarez, waar Le Normand tegen de deklat kopte: bij Arsenal was het nagelbijten.
Llorente haalde net voor rust de achterlijn om strak achteruit te leggen, waardoor Barrios voluit op doel kon trappen: even leek of Gabriel handspel maakte, maar het bleek zijn rug te zijn. Na een zinderende eerste helft kwamen we op adem met een 1-0-stand.
Bij het begin van de tweede helft moesten we ons tempo van voor de rust terugvinden, wat Arsenal gelegenheid gaf hun spel te spelen: Arteta zijn mannen opteerden eerder voor balbezit dan voor hét doelpunt te gaan?!
Onze eerstvolgende kans rond het duur deed het stadion opnieuw ontploffen: een prachtige doorsteekpass van Barrios zonderde Alvarez alleen voor Raya af … De Argentijn ontgoochelde niet, 2-0! De score over de twee wedstrijden heen stond weer gelijk!
Het was een kwestie om door te duwen voor dat derde, bevrijdende doelpunt! De minuten verstreken, Arsenal probeerde op alle mogelijke manieren de tijd te rekken. In balbezit was de bal minder makkelijk af te nemen, wat ons zenuwachtig deed worden.
Tien minuten voor tijd bracht Torres met Griezmann, Nico & Sørloth drie frisse krachten, in de hoop dat zijn wissels weer goud zou worden. Lange ballen werden gedropt richting onze Noor, met als bedoeling dat de bal nog maar één keer goed moest vallen.
Eén zo’n bal werd door Gabriel ver weggetrapt, richting middencirkel waar de ingevallen Eze met één splijtende pass de tot dan onzichtbare Gyökeres alleen richting Oblak stuurde … De Zweed liet deze kans helaas niet liggen: 2-1 in de 90ste minuut … Huilen terwijl alles wat Arsenalgezind was schreeuwde van vreugde …
Hoe pijnlijk was het om in de allerlaatste seconden dé droom om de finale te halen zo doorprikt te zien worden: Oblak en met hem al zijn ploegmakkers staarden voor zich uit …
Het Metropolitano zong uit volle borst, uit dankbaarheid voor deze fantastische Europese campagne die met een ongeloof wrang gevoel afgesloten werd …
Na de bittere Europeste uitschakeling restte ons alleen nog maar vijf competitiewedstrijden, waar we geen enkele rol van betekenis meer speelden in de titelstrijd.
Op speeldag 35 konden we onze ongeslagen reeks in eigen huis verder zetten dankzij een 2-0-overwinning tegen Celta de Vigo. Almada scoorde kort voor rust en Griezmann, aan zijn laatste wedstrijden bezig, in het slot.
Later die avond zette Barcelona een grote stap richting titel door eerste achtervolger Real te kloppen met 1-0 …
Waar we thuis onklopbaar zijn, speelt ons uitcomplex ons nog steeds parten. Bij het knap 6de geklasseerde Osasuna gingen we met 2-1 de boot in, tot ongeloof van aanvoerder Koke …
Na onze wedstrijd kwam ook het nieuws door dat de degradatie van Alavés & Oviedo een feit was.
Op 17 mei werd het duidelijk dat het einde van het seizoen zijn tol begon te eisen: een vermoeid team kon pas in de slotminuut afstand nemen van Girona, dankzij Julian Alvarez.
In de midweek die erop volgende stond onze inhaalwedstrijd in Barcelona op de agenda. Het team van Flick was in de laatste rechte lijn richting landstitel, getuige hun perfecte 15 op 15. Het verschil van 5 punten met Real betekende dat mits winst Barcelona zichzelf tot kampioen kon kronen …
Alsof we dit niet wilden zien gebeuren, startten we ongeloof sterk. Guiliano kon vanop zijn rechterflank richting doel lopen, waar Balde net te laat kwam om in te grijpen. Zo kon zoon van de bal in het dak van het doel trappen: na tien minuten 0-1-voorsprong!
Barcelona kwam pas op dreef na de pauze: op het uur kon Lewandowski de gelijkmaker met het hoofd scoren. In een dolle slotfase kreeg Barcelona een (lichte!) strafschop nadat Ruggeri Yamal in de zestien opzij had geduwd. De jonge Spanjaard ging al te graag neer.
Lewandowski kon zo vanop elf meter zijn team terug op voorsprong brengen, wat ons figuurlijk kraakte. In de slotseconden kon Olmo nog uitdiepen tot 3-1: Barcelona won de landstitel.
Op de slotspeeldag stond er niets meer op het spel voor ons. Villarreal, onze tegenstander telde vier punten minder, zodat we zeker waren van onze derde plek. In het Estadio de la Cerámica kon Ayoze wraak nemen voor de verloren bekerfinale: het werd 1-0.
Levante werd tenslotte als laatste verwezen naar tweede klasse. Eibar, Almería & Las Palmas maakten dan weer hun opwachting om volgend seizoen op het hoogste niveau te voetballen.
In de Europese finales kroonden Barcelona (UCL 2-1 vs. Arsenal), Porto (UEL 1-1, 3-1 na ss vs. Aston Villa) & Shakhtar Donetsk (UCL 0-2 vs. Rayo Vallecano) tot kampioenen.
Onze bekerwinst werd op eind mei gevierd met een busparade door de straten van Madrid, tot aan de Fuente de Neptuno.
Het werd tegelijkertijd ook het afscheid van een clublegende: Antoine Griezmann, die na een tiental seizoenen, onze club verlaat voor een nieuw, Amerikaans hoofdstuk in zijn carrière.
En zo kwam er een mooi einde aan ons lange seizoen, het eerste onder leiding van Fernando Torres: kwalificatie voor de Champions League, Copa del Rey-winnaar én halve finalist in de grootste Europese bekercompetitie.
De 42-jarige Spanjaard kon met de nodige trots terugblikken op een prima debuutseizoen …
